Magda, pamiętasz, że w niedzielę mamy urodziny u mamy? zapytał mnie Krzysiek przy śniadaniu.
Oczywiście, że pamiętam. Jak tu w ogóle zapomnieć, kiedy od tygodnia słyszę o tym przy każdej okazji? A teściowa już chyba z pięć razy mi przypomniała o tych urodzinach Człowiek by i chciał zapomnieć, ale się zwyczajnie nie da… Te myśli kłębiły mi się w głowie, ale tylko się uśmiechnąłem i powiedziałem:
Pamiętam, Krzysiu, pamiętam… westchnęła cicho. Coraz ciężej znosiła te spotkania z moją mamą. Pani Helena wiecznie z nosem spuszczonym na kwintę. Szczerze mówiąc, sam nie do końca rozumiałem, co jej się nie podoba. Magdę kochałem, dzieci urodziła, dom prowadzony na medal. Ale wiadomo wszystkiemu nie dogodzisz
…Poznaliśmy się z Magdą tak zwyczajnie i nowocześnie przez internet. W jednej z grup o zdrowym odżywianiu na Facebooku. Ona kupowała tam sobie jakieś witaminy, a ja proteinowe batoniki. Rozmowa zaczęła się ot, zwyczajnie, i przeniosła się na prywatne wiadomości. Zostawiłem kilka lajków pod jej zdjęciami, i od tego się zaczęło… Po siedmiu miesiącach stanęliśmy na ślubnym kobiercu.
Magdusia, będę super ojcem! Naprawdę! Chcę mieć dużo dzieci. Czworo! Dwóch chłopców i dwie dziewczynki! Uważam, że jedno dziecko to źle, bo wyrośnie egoista. A jak jest ich więcej, to zawsze są dla siebie wsparciem
Daj spokój uśmiechnęła się Magda. Sam byłeś jedynakiem i jakoś egoistą nie jesteś.
Ja to inna bajka, jestem wyjątkiem od reguły mrugnąłem do niej i ucałowałem w policzek.
Moja mama, Helena, kiedy ją Magda pierwszy raz odwiedziła, spojrzała na nią przenikliwie spod upiększonych mocno brwi. Przy stole wypytywała o rodzinę, wykształcenie Kiedy dowiedziała się, że Magda nie jest z Warszawy, tylko z Kielc, z wielodzietnej rodziny i jej mama mieszka w ciasnym M-3, od razu kwaśne miny, więcej już podczas kolacji nie mówiła, tylko grzebała widelcem w ziemniakach…
Nasze wesele odbyło się z przytupem, w dobrej restauracji w centrum Warszawy. Z Kielc przyjechała mama Magdy, dwie siostry i trzech braci. Wszyscy młodzi, weseli, głośni, pełni energii. Zabawa wyśmienita, my z Magdą przyklejeni do siebie jak dwa gołąbki…
Dwa miesiące po ślubie przyszła radosna nowina: zostaniemy rodzicami. Byłem przeszczęśliwy, prawie nie mogłem złapać tchu ze wzruszenia. Siostry i bracia Magdy od razu sypnęli gratulacjami, a jej mama popłakała się z radości, gdy zadzwoniliśmy jej z wiadomością. Moja stara zaś, Helena, tylko westchnęła i zacisnęła już i tak cienkie wargi.
I co tak od razu dzieci? Nie możecie choć trochę dla siebie pożyć, pojeździć po świecie? Przecież ledwo skończyliście studia, co z was za rodzice…
Mamusiu, kochana, ty za chwilę będziesz babcią! Nie rozumiesz, to takie szczęście! Ja zostanę tatą! nie mogłem ukryć radości, w tańcu zakręciłem ją po pokoju. A ona tylko machnęła ręką w zniecierpliwieniu.
W terminie urodziła się córeczka piękna, zdrowa, bardzo podobna do Magdy. Byłem najszczęśliwszym ojcem pod słońcem. Magda rzuciła się w wir macierzyństwa i urządzania domu. Dobrze zarabiałem, więc mogła pozwolić sobie na pomoc domową, nawet na nianię, ale zdecydowała, że wszystko chce robić sama. I robiła wszystko świetnie. Była wspaniałą matką i gospodynią. Gdy miałem wolne chwile, z radością wychodziłem z córką na spacer, karmiłem, a nawet zmieniałem pieluchy.
Na pierwsze urodziny naszego maleństwa, Marysi, dosłownie tego dnia dowiedzieliśmy się, że rodzinka znowu się powiększy. Marzyłem wtedy o synu i marzenie się spełniło, bo dziewięć miesięcy później Magda urodziła Janka.
Wiadomo, że dwoje dzieci to jeszcze więcej obowiązków, więc zatrudniliśmy pomoc domową tak by Magda mogła całkowicie zająć się pociechami. Była szczęśliwa, wszystko jej pasowało. Kochałem ją nad życie, dzieci tryskały radością, a ja zapewniałem rodzinie stabilność i dostatek. Żyć, nie umierać! Ale jak to w życiu bywa zawsze musi się trafić łyżka dziegciu w beczce miodu. W naszym przypadku tą łyżką była moja mama, Helena.
Krzysiu, powiedz mi, czemu twoja mama mnie nie lubi? Mam wrażenie, że nawet na wnuki nie patrzy z sympatią. Co ja jej zrobiłam?
Magdusiu, nie zwracaj uwagi. Mama zawsze była trudna, wszystko musi być po jej myśli. Ona po prostu żyje w swoim świecie, w którym my nie mamy miejsca objąłem żonę i pocałowałem w czoło. Najważniejsze, że ja cię kocham najmocniej na świecie.
Dzieci rosły, mój interes rozwijał się wzorowo, mieliśmy wszystko, czego dusza zapragnie. Byłem szczęśliwy, że kiedyś odważyłem się napisać do nieznajomej dziewczyny w sieci Ten nieznajomy był teraz najbliższą mi osobą, ukochaną żoną…
Pewnego razu, zostawiwszy dzieci pod opieką niani, postanowiliśmy z Magdą wyskoczyć razem do teatru. Magda kocha teatr, to jej wielka pasja. Rozsiadła się wygodnie z lornetką w dłoni, gotowa delektować się spektaklem, aż nagle zbledła…
Krzysiu, coś mi niedobrze… Chyba przez tę sałatkę z kawiarni. Już tamten zapach był podejrzany
Próbowała się uspokoić, piła wodę, oddychała głęboko, ale nie przechodziło. Szkoda było przedstawienia, ale wyszliśmy wcześniej i wróciliśmy do domu. Magda położyła się i po chwili trochę jej ulżyło. Godzinę później dla świętego spokoju zrobiła test ciążowy. Wynik: pozytywny!
Magda! To cudowne! Trójka! Trójka dzieci dokładnie jak marzyłem! nie owładnąłem ze szczęścia, tańczyliśmy po mieszkaniu.
Jasne, cudownie, ale czy nie za wcześnie? Janek i Marysia jeszcze tacy mali… Magda nieco niepewnie spoglądała na mnie.
Kochanie, co za wcześnie? To nasze dzieci, damy radę! Zaraz zrobimy z tego niespodziankę mamie! Prezent w prezencie, prosto na jej urodziny.
No nie wiem, czy się ucieszy. I tak patrzy na mnie jak na kosmitkę, a teraz to już kompletnie oszaleje. Powie, że rozmnażam się jak królik jak nie gorzej… tak sobie pomyślała Magda, ale przytaknęła z uśmiechem. Co ma być, to będzie.
W piękne, słoneczne, niedzielne popołudnie, całą rodziną pojechaliśmy do mojej mamy na urodziny, z bukietem kwiatów i sernikiem z dobrej cukierni. Trochę się spóźniliśmy, ale dotarliśmy.
Helena otworzyła nam drzwi, roześmiana, pachnąca francuskimi perfumami. Rozcałowała wnuki, mnie i Magdę, zaprosiła do stołu, gdzie czekała już reszta rodziny nieco rozbawiona, bo to już trzecia kolejka.
Skoro przyszliśmy później, musiałem wznieść pierwszy toast za solenizantkę. Z głośnym śmiechem uniosłem kieliszek:
Kochana nasza mamusiu i babciu! Sto lat, zdrowia, szczęścia, pogody ducha i wszystkiego najlepszego! A my, twoje dzieci, dołożymy wszelkich starań, byś była szczęśliwa. I jeszcze prezent ekstra niespodzianka! wręczyłem mamie eleganckie pudełko ze złotą bransoletką wysadzaną brylantami, a na wierzchu położyłem biały kopertkę. Ucałowałem ją, czekałem, co zrobi.
Mama z początku delikatnie pogładziła pudełko, otworzyła, chwilę oglądała, położyła je na stole. Potem wzięła kopertę, z zaciekawieniem wyjęła kartkę, i… nagle zobaczyłem, jak jej twarz marszczy się, zmienia w maskę niezadowolenia. Test ciążowy z dwiema kreskami rzuciła na stół, spojrzała zimno na Magdę.
To twój prezent, rozumiem? Widzę, że oprócz rodzenia dzieci nic więcej nie potrafisz. Ty tylko siedzisz w domu, dzieci rodzisz, Krzysiek haruje i was wszystkich utrzymuje. Tu pomoc domowa, tu niania, a ty się świetnie urządziłaś. Jak pasożyt, naprawdę… dodała jeszcze nieco ciszej, ale z jadem w głosie.
Nastała przerażająca cisza. Goście udawali, że skubią kartofle, ale wyraźnie śledzili sytuację.
Zbladłem, przez chwilę nie mogłem złapać tchu, a potem wyszeptałem drżącym głosem:
Mamo Nie wierzę, że to od ciebie słyszę. Myślałem, że chociaż ty mnie kochasz, swojego syna. A wychodzi na to, że tylko siebie…
Wstałem od stołu, Magda za mną, powstrzymując łzy. Szybko ubraliśmy dzieci i wyszliśmy na klatkę. Mama nawet nie spojrzała w naszą stronę, a reszta siedziała dalej, milcząco, jak na biesiadzie, gdzie nagle zabrakło muzyki.
W samochodzie Magda się rozpłakała. Cicho, żeby nie przestraszyć dzieci. Łzy lały się jej ciurkiem po policzkach, patrzyłem na nią, ściskało mnie w gardle. Wiedziałem, jak bardzo ją to dotknęło.
Resztę dnia spędziliśmy w milczeniu, próbując się z tym wszystkim oswoić. Wieczorem, gdy dzieci już spały, zasiedliśmy razem przy herbacie w kuchni, chcąc jakoś przełknąć całą tę żółć
Słuchaj, Magduś mówię jej, ja długo dziś myślałem. I wiesz, doszedłem do wniosku, że to nie twoja wina. Magda spojrzała na mnie pytająco. Naprawdę. Gdybyś nie ty, to mogłaby być Basia, Ola czy Grażyna i ona by coś znalazła. Inne dzieci, brud na podłodze albo niesmaczny rosół. Mama po prostu mnie nie potrafi odpuścić. Całe życie musiała radzić sobie sama, ojciec nas zostawił, ledwo co alimenty płacił, mama pracowała po nocach, żebyśmy mieli co jeść. A teraz widzi, że ty masz wszystko, czego ona nigdy nie miała I po prostu jej żal, i tak po ludzku zazdrości. Wiem, że to niesprawiedliwe, ale tak jest. Wybacz jej, bądź mądrzejsza. W sercu po prostu jej wybacz.
Jeszcze długo siedzieliśmy przy kuchennym stole, przytuleni, w cieple żółtej lampki, każdy zamyślony. Ja miałem wyrzuty sumienia, Magda w głowie przewracała wszystko od nowa. Jedno jednak pozostawało najważniejsze mieliśmy siebie. I dzieci. A to jest w życiu największy skarb.
Dzisiaj, patrząc na to wszystko z dystansu, wiem jedno nic nie da się zrobić na siłę. Nie uradujesz kogoś, kto sam nie chce być szczęśliwy. Ale zawsze warto być dobrym i trzymać się tych, którzy darzą cię prawdziwą miłością.
