„Mam wrażenie, że jesteśmy ludźmi drugiej kategorii. Nie stać nas na nic. Od lat mieszkamy w odziedziczonym mieszkaniu i nie ma nawet pieniędzy na remont. Ludzie kupują samochody, podróżują, odpoczywają… A moje dzieci nawet morza jeszcze nie widziały, bo nas nie stać” oburza się 34-letnia Lidia.
Kobieta ma czwórkę dzieci. Najstarszy syn ma 13 lat. Tyle lat Lidia przebywa na urlopie macierzyńskim i nie pracuje. Dostaje wprawdzie jakieś pieniądze za opiekę nad starszą sąsiadką, ale to kropla w morzu potrzeb. Babcia jest wesoła i uprzejma, ale bez pomocy jest jej już ciężko. Lidia odwiedza ją, kupuje leki i produkty, w razie czego dzwoni do lekarza. W zasadzie nic skomplikowanego, ale zajmuje to sporo czasu.
Jej główną pracą jest dom i dzieci. Jeśli pójdzie do pracy na pełen etat, całkowicie nie będzie miała czasu na obowiązki i potomstwo. Ona naprawdę ma dużo na głowie. Prowadzi dzieci do szkoły, sprząta, gotuje, pomaga dzieciom z lekcjami. Młodszy syn często choruję więc często chodzi po lekarzach i robi różne badania. Oprócz tego dochodzą są jeszcze zebrania z rodzicami, treningi, występy… Jeśli cieknie kran albo zatka się zlew, to Lidia szuka hydraulika, bo jej mąż jest wiecznie w pracy. O wszystkich sprawach związanych z domem i dziećmi decyduje bez niczyjej pomocy.
Dni Lidii są dosłownie zaplanowane co do minuty. Nie może po prostu leżeć na kanapie. Zresztą miejsce przed telewizorem zajmuje jej mąż. Heniek wraca z pracy do domu i od razu przyjmuje pozycję poziomą.
Jego praca nie jest ciężka, nie jest szczególnie zmęczony. Zarabia grosze, ale najwidoczniej mu to odpowiada, bo niczego nie planuje zmienić. Jak żona próbuje przekonać go do znalezienia lepiej płatnej pracy, Heniek ma na to swoją wymówkę:
– Nie masz co jeść? Głodujesz? Brak dachu nad głową? Jeśli coś Ci nie pasuje, to idź i sobie zarób!
Jak myślisz, czy ojciec wielodzietnej rodziny może sobie pozwolić na słabo płatną pracę?
Może Lidia naprawdę powinna znaleźć pracę? Co myślisz?
Coś ci nie pasuje? Idź i zarabiaj sama!
