-Obudź mnie. Zrób śniadanie. Co jeszcze?
Dlaczego cały świat muszą ogarniać tylko kobiety? Obudźcie wszystkich. Nakarmcie ich. Naszykujcie ubrania. A potem wyrażają swoje niezadowolenie.
Rano trzeba wstać dwie godziny wcześniej. Jednocześnie trzeba ogarnąć siebie, aby nikogo nie przestraszyć swoim porannym wyglądem.
Potem przychodzi kolej na dzieci. Trzeba obudzić tylko jedno, gdyż drugie musi iść do szkoły w porze obiadowej.
Potem jest mąż, który też nie chce się obudzić. Jeśli go nie obudzisz, spóźni się i zrobi ze mnie winowajcę.
– Gdzie jest śniadanie?
– Dlaczego znowu są jajka?
– Wstałaś o wpół do piątej, jak to spóźniłaś się?
– Czy będę robił sam herbatę?
– Moja siostra zawsze robi mojemu mężowi zapiekankę na śniadanie…
Więc to moja wina, że nic nie zrobiłam. Tylko nikt nie myśli o tym, że mam za dużo obowiązków. Nie wytrzymałam i tym razem odpowiedziałam:
– Czy zastanawialiście się kiedyś dlaczego wstaję tak wcześnie? Nie chcesz raz odebrać dzieci i zaprowadzić je do przedszkola/szkoły? Nie możesz się nawet sam obudzić! Ja też cię budzę! Myślę, że nie zmęczysz się zbytnio, jeśli wyjmiesz jedzenie z lodówki i je podgrzejesz. Nie chcesz jaj? Wtedy jutro nie będzie żadnych jaj! Czy wiesz, jak używać kuchenki? Śmiało! Cokolwiek chcesz, ugotuj to. A siostra może i robi zapiekanki, bo nie pracuje i nie mają dzieci. Budzi męża, robi mu śniadanie i wraca do łóżka.
Czy w Twojej rodzinie też tak się dzieje? Czy wszyscy mężowie są tak bezmyślni? Nie mogą sobie sami podgrzać jedzenia lub ugotować czegoś podstawowego dla siebie?