Kasia od dawna myślała, że czas odejść od męża. Stał się on dla niej zupełnie obojętny. Bardzo starała się gotować smaczne potrawy, ale on jadł w milczeniu. Nie pamiętała, kiedy pochwalił ją za jej wygląd. Piotr nie był znany ze swojej gadatliwości. Po cichu robił zakupy i przynosił paczki do domu, żeby żonie nie przeszkadzać. Po cichu naprawiał samochód, by codziennie rano zawieźć ją do pracy. Ale ona potrzebowała miłych słów, a bez nich więdła jak kwiat bez wody!
W końcu uznała, że ma dość przebywania z mężem. Poprosiła Piotra o pomoc w przeniesieniu swoich rzeczy do sąsiedniego mieszkania, które wynajmowali. Trudno powiedzieć, co mężczyzna czuł w środku, bo nic nie mówił i pomagał w milczeniu. Postanowili nie składać pozwu o rozwód, nie spieszyć się z tak poważną decyzją.
Zbliżały się chłodne dni. Kobieta poszła do swojego starego mieszkania po ciepłe ubrania, ale w przedpokoju znalazła brudnego psa.
– Piotr, zdecydowałaś się na psa? To jest chore!
– Znalazłam go dzisiaj koło wejścia, był ledwo żywy. Wyleczymy go.
– Czy mogę ci pomóc?
– Byłoby miło.
Kasia pomogła Piotrowi posprzątać po psie. Podczas gdy pies leżał w jej ramionach, mąż nakrył stół do herbaty.
– Upiekłem dla ciebie twoje ulubione bułeczki. Wiedziałem, że wpadniesz na drugi dzień po ciepłe ubrania.
Kobieta spojrzała w górę i mentalnie poklepała się po czole. Jak mogła nie zauważyć, że ma tak troskliwego męża?
– Wiesz, Piotruś, przyszłam prosić cię o przyniesienie moich rzeczy…