Tego dnia wpłynęła mi na konto wypłata, szef mnie docenił i przelał również sporą premię za moją ciężką pracę przez ostatni miesiąc. Postanowiłem, że zatrzymam się pod sklepem spożywczym w drodze powrotnej do domu, ponieważ miałem ochotę przygotować kulinarną niespodziankę dla mojej żony. Przy ladzie z cukierkami zauważyłem małą dziewczynkę, która wpatrywała się w krówki maślanymi oczami, ale po chwili jej mama ją odciągnęła, spokojnie tłumacząc, że nie ma na to pieniędzy. W jej koszyku zauważyłem podstawowe warzywa, jakiś tani chleb i porcję rosołową – pomyślałem, że musiała mieć naprawdę niewielki budżet, że nie mogła sobie pozwolić na kilka cukierków. Dziewczynka uśmiechnęła się do mamy i powiedziała, że nic nie szkodzi, a potem wesoło pobiegła w głąb sklepu.
Przez chwilę myślałem o spojrzeniu dziewczynki, kiedy stała oparta o ladę i spakowałem pół torebki cukierków z myślą, że jakoś podrzucę tej kobiecie pod sklepem. Dla mnie to nie był duży wydatek, a chciałem uszczęśliwić to dziecko. Gdy robiłem własne zakupy, przy kobiecie zauważyłem drugie dziecko, to był trochę starszy od siostry chłopczyk. Trzymał w rękach jakieś przybory do rysowania, ale nie chciałem się wpatrywać. Usłyszałem jak kobieta powiedziała do niego smutno, że nie ma na to pieniędzy i będzie musiał odłożyć rysowanie na inny czas. Chłopczyk grzecznie odłożył przedmiot na swoje miejsce, a ja poszedłem zobaczyć co to było. Okazało się, że to jakieś kredki, więc też coś, co nie obciążyłoby mojego budżetu, więc postanowiłem kupić je dla niego i dołożyłem kilka innych rzeczy.
Ta rodzina bardzo mi zaimponowała, dzieci nie histeryzowały, ale posłusznie odkładały rzeczy i rezygnowały z zachcianek. Dawno nie widziałem takiego zachowania w sklepie, raczej podobne historie kończyły się złością i płaczem. Poszedłem do kasy i poprosiłem o dwie torebki prezentowe, w które postanowiłem włożyć zakupy przeznaczone dla dzieci. Gdy już zapłaciłem, nie bardzo wiedziałem jak mam przekazać zakupy dzieciom, by ich mama nie poczuła się w żaden sposób urażona. Nie chciałem, by to wyglądało na celową pomoc z mojej strony, ale jak jakaś nagroda. Poprosiłem o pomoc ekspedientkę, a ona z uśmiechem powiedziała, że to załatwi.
Gdy kobieta podeszła do kasy z dziećmi, kasjerka podała im torby prezentowe i powiedziała: „Dzisiaj mamy w sklepie konkurs na Najsympatyczniejszą rodzinę. Gratuluję, wygraliście drobne upominki”. W pierwszej chwili nie zareagowali, dzieci patrzyły na matkę, matka na dzieci, a potem wszyscy się uśmiechnęli i przyjęli podarunki. Matka się wzruszyła i przez łzy podziękowała kasjerce, a potem się do mnie uśmiechnęła. Być może zrozumiała co się stało, ale szybko wyszedłem do samochodu i pojechałem do domu. Ta sytuacja sprawiła, że poczułem dziwne ciepło w środku i cieszyłem się, że mogłem uszczęśliwić te dzieciaki i przy okazji ich mamę.