Miałam około czternastu lat, kiedy jechałam autobusem bez biletu, gdy pojawili się kontrolerzy biletów.
Jako młoda dziewczyna byłam bardzo wystraszona i prawie gotowa do płaczu, gdy nagle jakiś młody człowiek, który najwyraźniej zauważył moją panikę, bez słowa włożył mi bilet do ręki i wysiadł.
Drzwi się zamknęły.
Nie zdążyłam powiedzieć „dziękuję”.
Przez ponad piętnaście lat przechowywałam ten bilet w moim szkolnym zeszycie jako pamiątkę dnia, w którym zupełnie obcy człowiek, okazał mi wielką życzliwość.
Od tego czasu poznałam wielu różnych ludzi:
Sprawiedliwych, modlących się i wesoło pozdrawiających, ale gotowych wbić ci nóż w plecy, jeśli nadarzy się taka okazja.
Meneli, którzy piją wódkę w południe pod monopolowymi i sikają w przejściach podziemnych, ale chętnie pomagają starszej kobiecie zanieść torby z zakupami do domu i wesoło pozdrawiają sąsiadów.
Ludzie bardzo mądrzy, wyśmiewający głupszych od siebie, tak wredni i paskudni, że z trudem można się powstrzymać od uciszenia ich i przypomnienia, że inteligencja nie idzie w parze z byciem niekulturalnym, bo inaczej jaki jest sens inteligencji, skoro zachowaniem przypominasz tych nierozgarniętych.
Prości ludzie, nieoczytani, którzy nigdy nie wyjechali poza swoją małą wioskę, ale znani z bezwarunkowej dobroci i mądrości życiowej, tak że miałam ochotę rzucić się im do stóp, objąć za kolana i błagać ich, żeby zechcieli podzielić się ze mną swoim życiowym doświadczeniem, tą mądrością, tą dobrocią, żeby dali mi swoją uwagę. Chciałem wołać do nich:
Nauczcie mnie być człowiekiem, kiedy wokół tyle zła i nieprzychylnych mi ludzi.
Nauczcie mnie, jak nie być rozgoryczonym, nie gonić tylko za pieniądzem, nie planować na wiele lat na przód, jak wiecznie nie rozmyślać, co zrobić, żeby mieć więcej.
Nie próbować poprawiać, ulepszać, kombinować, ale cieszyć się tym, co się ma.
Być wdzięcznym za każdy dzień i za każdego spotkanego człowieka.