Chyba miałam szczęście: moje relacje z zięciem nie są takie, jak się je często opisuje. Od momentu, gdy on i moja córka zaczęli się umawiać, zdawałam sobie sprawę, że jest on typem osoby, za którą ona będzie stać jak mur. I od 10 lat tak właśnie jest. Tworzą szczęśliwe małżeństwo. Ale nie o to chodzi w tej chwili.
Mój zięć dzwoni do mnie dziś rano o siódmej i od razu składa reklamację:
– Mamo, czy nie wydaje ci się, że czegoś zapomniałaś?
– Nie, nie wydaje mi się. Nawet nie wiem, o czym mówisz.
– Mamo, dawno nie spotkaliśmy się na naszej ulubionej herbacie. Odbiorę cię o szóstej, więc bądź gotowa. Kup pikle i zielone pomidory z chrzanem.
Odłożyłam słuchawkę. I powiem szczerze, że mi osobiście taki telefon zdecydowanie poprawił mi humor.
Faktem jest, że kiedy dzieci dopiero się umawiały, a nawet kiedy się pobrały, jakoś tak wypracowaliśmy niewypowiedzianą tradycję: raz w miesiącu zięć i ja zbieramy się na kubek czegoś mocniejszego. On grillował szaszłyki, ja przynosiłam pikle, moja córka robiła bułki lub sałatkę i spędzamy dzień razem, rozmawiając o interesach, wydarzeniach, życiu, czasem po prostu oglądając film.
Jednak w ostatnim roku prawie przestaliśmy się spotykać: albo ja miałam problemy zdrowotne, albo mój zięć był bezrobotny lub pracował na dwa etaty jednocześnie; jakoś nie było czasu na spotkania. Kilka razy myślałam, żeby zadzwonić i zapytać, ale potem wypadała mi jakaś pilna sprawa. Nadal bardzo się lubimy, czasem potykamy i dzwonimy do siebie, ale jakoś to nie to samo. Wtedy właśnie otrzymałam telefon od zięcia, który był jak balsam dla mojej duszy, i mój nastrój się poprawił! Poszłam więc się przygotować.