Byłam w związku z żonatym mężczyzną, który nie miał własnych dzieci. Podczas naszych spotkań zawsze podkreślał mi, że chciałby mieć własne dzieci i był gotowy nawet odejść od żony, jeśli tylko mogłabym go uszczęśliwić. I pewnego dnia, niespodziewanie, okazało się, że jestem w ciąży. Odszedł, ale ode mnie!
Moja córka ma 3 lata. Ostatnio mam żal do siebie, że ją mam. Po porodzie było strasznie, przeszłam przez piekło. Mam świadomość, że jej nie kocham. Oczywiście starałam się o nią dbać, zmieniałam jej pieluszki, kąpałam ją, przebierałam ubranka, ale nie miałam żadnych uczuć względem tego dziecka…
Moja mama mówiła, że ten stan minie, ale ja uważam, że może być tylko gorzej. Na początku mama mi pomagała, ale później mówiła, że ja powinnam zajmować się dzieckiem, bo jestem jej matką. Uważała, że moje uczucia pojawią się, jeśli będę dużo przebywać z córką. Tak jednak nie było. Było tylko coraz ciężej.
Teraz mam kolejny problem – córka nie chce mówić. Owszem, potrafi wydawać dźwięki, coś na kształt wyrazów, ale nie chce powtarzać słów w całości. Nie potrafi też rozróżniać kolorów. Nie potrafi mi wyjaśnić, czego w tej chwili ode mnie chce. Chce tylko malować po ścianach i bawić się telefonem. Mam już tego wszystkiego dosyć. Nie chcę się nią zajmować.
Co radzicie kobiecie w takiej sytuacji?