Od dwóch lat mieszkamy z mężem w wynajmowanym mieszkaniu, a warunki są ciężkie. Marzy nam się wyprowadzka z tego mieszkania, ale nie mamy możliwości żeby zamieszkać w lepszym miejscu. Wynajmujemy mieszkanie od koleżanki mojej mamy. Jest to starsza kobieta i jeśli w jej domu cokolwiek chcielibyśmy zmienić, to wywołuje to awanturę. To wszystko jest nie do wytrzymania. Nasi sąsiedzi są niesamowici! Bardzo chcą nam pomóc. Wielokrotnie proponowali nam, żebyśmy zamieszkali u nich, ale to nie wchodzi w grę. Rodzice nieustannie wypytują nas, czy udało nam się już zaoszczędzić na własne mieszkanie.
Ale jak tu oszczędzać, skoro płacimy niemałe pieniądze za wynajem. Mama ciągle na nas naciska, mówiąc, że to jest jej znajoma, więc mamy być mili i nie targować się z ceną za wynajem, bo nie wypada. Nie jesteśmy w stanie nic zaoszczędzić mieszkając w tym mieszkaniu. Moja mama ciągle monitoruje nasze wydatki. Już nawet nie kupujemy nowych ubrań, nosimy to, co mamy. Broń Boże nie wyjmę z pamiątek jakiegoś drobiazgu z przeszłości, bo ona od razu myśli, że kupiłam coś nowego. Jest ciągła niezrozumiała kontrola, a my nie jesteśmy już małymi dziećmi.
Zarówno moja mama, jak i mama męża mają mieszkania i obie rodziny zmuszają nas do oszczędzania. Jak można oszczędzać, jeśli rodzina nie chce pomóc? Gdyby przynajmniej pozwolili nam mieszkać przez jakiś czas za darmo u siebie, zaoszczędzilibyśmy na zaliczkę. Nie pozwalając nam mieszkać u siebie, próbują nas nauczyć samodzielności. My już zrozumieliśmy trudy życia, nauczyliśmy się wszystkiego, teraz nam pomóżcie… Dlaczego ten sposób wychowania dotyczy tylko nas? Dlaczego dali mieszkanie siostrom mojego męża? Dlaczego mieszkanie dostał mój brat? Co zrobiliśmy, że zasłużyliśmy na takie traktowanie? Dlaczego tak bardzo nie chcą nam pomóc… Życie jest niesprawiedliwe!