Kiedy Kamila uciekła z domu w wieku 19 lat, nie spodziewała się, że jeden tyran zostanie zastąpiony przez drugiego. Miesiąc mieszkała na ulicy w obcym mieście, nie podeszła do matury, starała się zapomnieć o wszystkim, co przez ostatnie lata spotkało ją z rąk ojczyma. Od kiedy zmarła jej mama, dziewczyna stała się sprzątaczką, kucharką i ofiarą znęcania psychicznego. Nikt nie chciał jej w to uwierzyć, mimo wielu interwencji. Ojczym przed wszystkimi potrafił udawać przykładnego tatusia. Kamili nie pozostało nic innego, jak uciec od niego. Nikt nie zgłosił jej zniknięcia, gdy dyrekcja szkoły zadzwoniła do jej domu, ojczym przekazał, że dziewczyna zrezygnowała ze szkoły i wyjechała do pracy. Mając na uwadze jej wyniki w szkole, taka historia nie budziła wątpliwości.
Kamila prosiła małych przedsiębiorców o pracę, jednak odbijała się od drzwi, nikt nie chciał zaufać zaniedbanej dziewczynie. Znalazł się w końcu ktoś, kto wyciągnął do niej pomocną dłoń, był to kilka lat od niej starszy Oskar. Mężczyzna pracował jako programista w banku, widział ją codziennie od dwóch tygodni w pobliżu swojego miejsca pracy i bardzo mu się spodobała. Nie znał jej, ale postanowił zaufać i zaproponował pokój u siebie w mieszkaniu, by umożliwić jej lepsze życie. Po pół roku wspólnego mieszkania, zakochali się w sobie i postanowili się pobrać. Rodzina Oskara, mimo pozytywnego przyjęcia dziewczyny, często wypominała jej to, że mąż wyciągnął ją z beznadziejnej sytuacji, uważając, że powinna być mu wdzięczna i posłuszna.
Nie podjęła żadnego zatrudnienia, gdyż bez szkoły, znalezienie pracy nie było łatwe. Zawzięła się jednak i zdała maturę, a wkrótce potem zaszła w ciążę. Oskar był coraz bardziej sfrustrowany, że sam musi zarabiać na rodzinę, a Kamila przestała mieć siłę nawet na ogarnianie domu. Po urodzeniu dziecka było coraz gorzej, Kamila nie radziła sobie z obowiązkami, które narzucał na nią mąż. Uważał, że poza opieką nad dzieckiem, powinna codziennie sprzątać na błysk i gotować wyszukane dania. Nie miał pojęcia ile uwagi potrzebuje noworodek.
Gdy ich syn skończył pierwszy rok życia, Kamila chciała oddać dziecko do żłobka, a potem poszukać jakiejś pracy na pół etatu, by zarobić na własne potrzeby. Miała dość pogardy ze strony Oskara, który wykorzystywał jej uległość i zależność. Kiedy dowiedział się o jej planach, totalnie zmienił front i nagle był przeciwny, aby podejmowała zatrudnienie. Nie chciał, aby się od niego uniezależniła i miała własne pieniądze. Kamila nie była taka głupia. Początkowo została z dzieckiem w domu, ale po kryjomu uczestniczyła w darmowych kursach on-line. Potem oddała syna do przedszkola i poszła do pracy, jako pomoc administracyjna.
Oskar znajdował coraz więcej powodów do kłótni, kazał jej oddawać całą wypłatę na rachunki, wypominając ile lat żyła na jego utrzymaniu. Kamila nie wytrzymała i oznajmiła, że chce rozwodu. Mąż był wściekły, wyrzucił ją natychmiast z domu i powiedział: „Idź, darmozjadzie! Ale nie myśl, że pozwolę ci cokolwiek zabrać, bo nic tutaj nie jest twoje! I dziecka też ci nie oddam”.
Jak powiedział, tak zrobił. Zatrudnił prawnika i zostawił Kamilę z niczym. W sądzie udowodnił, że kobieta nie ma nic, więc dziecko musiało zostać u niego, a jej dodatkowo zasądzono alimenty. Kamila nie poddała się, ciężko pracowała, by się utrzymać i płacić na dziecko, mieszkała w fatalnych warunkach, ale stopniowo było ją stać na małe schludne mieszkanie. Doceniłam niezależność i żałowała, że wcześniej nie zaczęła zarabiać i nie mogła odkładać pieniędzy. Była bardzo pracowita i przejawiała inicjatywę w pracy, wprowadzając sporo pomysłów na optymalizację pracy biura. Została za to doceniona, awansowała na kierownika w dziale administracji i otrzymała sporą podwyżkę.
Wciąż nie było jej łatwo, bo chciała odłożyć jak najwięcej pieniędzy na przyszłość, jednak do jej męża dotarły słuchy o awansie i zaczął szukać kontaktu. Stwierdził, że Kamila może teraz zająć się dzieckiem, skoro tak dobrze sobie radzi. Kobieta nie zaniedbywała kontaktów z dzieckiem, ale twierdziła, że synowi lepiej będzie przy ojcu, tam przynajmniej ma babcię, która może się nim zająć w razie choroby czy nadgodzin w pracy Oskara. Ona nie miałaby z kim zostawić dziecka w takich okolicznościach, poza tym musiała dużo pracować, by w przyszłości zapewnić synkowi dobre życie. Odpowiedziała byłemu mężowi, że nadal będzie płaciła alimenty, a on niech opiekuje się ich dzieckiem. Syn miał wtedy już 8 lat i rozumiał decyzję matki.