Praca w domu dziecka jest bardzo ciężka. To miejsce nie jest dla osób o miękkim sercu. Przekonałam się o tym na własnej skórze.
Co parę dni trafiały do nas nowe dzieci, czasami łóżka trzeba było ustawiać nawet na korytarzu. Tego wieczora dostaliśmy informację, że przywiozą do nas nowe dziecko. Dziewczynka, 1 rok, jej rodzice zginęli w wypadku, ale dziecko cudem przeżyło. Innych krewnych jeszcze nie znaleziono.
Dziewczynka patrzyła na mnie okrągłymi, dużymi oczami, ale nie płakała. Była bardzo przestraszona, dlatego wzięłam ją w ramiona i poczułam szaleńcze bicie jej małego serduszka. Wtedy z jej oczu potoczyły się małe słone koraliki, płakała, ale cicho.
Nie wiem dlaczego, ale zabrałam ją na noc do siebie do pokoju. Chciałam ją trochę uspokoić, bo zrozumiałam, że w tym stanie sama nie zaśnie. Jakoś udało mi się ją uśpić, ale przez cały czas trzęsła się przez sen i pojękiwała.
Najwięcej uwagi poświęcałam Toli, (takie imię otrzymała dziewczynka). Istniała między nami głęboka więź duchowa. Nie doświadczyłam tego z innymi sierotami, chociaż kochałam wszystkie bez wyjątku.
–Dlaczego ją ciągle nosisz? Musi się przyzwyczaić, że teraz jest sama, powiedziała mi dyrektorka ośrodka. – Odłóż ją do łóżeczka.
Ale ja nie mogłam, nie chciałam, na to pozwolić. Bawiłam się z nią, czytałam jej bajki i zabierałam do siebie na weekend.
A potem mnie zwolnili. Powiedzieli, że się nie nadaję, że za bardzo się angażuję. Tak mi wyszła miłość do sieroty, bo u nas okazywanie uczuć nie jest w zwyczaju – każdego trzeba trzymać na dystans.
Sześć miesięcy później wróciłam do Domu Dziecka po Tolę i adoptowałam ją. Nie mogłam zostawić jej w miejscu, gdzie nie ma ludzkich uczuć. Nadal nie rozumiem, co jest złego w tym, że sierota czuje się kochana? Jak to może wpłynąć na nią w negatywny sposób?
A Tola została mi zesłana przez los. Ona jest moim światłem i moim sensem życia.