Z Markiem przeżyłam 12 lat pod jednym dachem. Nie byliśmy zgodnym małżeństwem, co jakiś czas dochodziło między nami do spięć, ponieważ podejrzewałam męża o zdrady. Nie miałam na to dowodów, dlatego tkwiłam w tym toksycznym związku i łudziłam się, że kiedyś będzie lepiej. Marek to alkoholik, który nie panuje nad sobą, gdy się napije, co powodowało kolejne awantury, a nawet rękoczyny. Nie raz przyjmowano mnie do szpitala po pobiciach, a ja wciąż go kochałam i wierzyłam w jego dobre intencje.
W chwilach zwątpienia szłam do mamy i żaliłam się na swoje małżeństwo, ale ona nigdy nie była dobrym doradcą. Według niej mąż jest jeden na całe życie i nieważne jaki jest, ważne, że jest przy mnie. Nie zmieniła zdania nawet wtedy, gdy ostatnio trafiłam do szpitala i zatrzymano mnie na obserwację przez kilka dni. Marek dzwonił tylko do mojej mamy, przez którą kontaktował się ze mną. Nawet raz mnie nie odwiedził, a dla mojej mamy to nie był dowód na to, że mnie już nie kocha.
Wtedy w szpitalu podjęłam decyzję. Byłam pewna, że pod moją nieobecność spędza czas z inną kobietą, dlatego wypisałam się wcześniej na własne żądanie i pojechałam do mieszkania. Po cichu weszłam do domu i moje najgorsze wyobrażenia się sprawdziły – zastałam męża w łóżku z naszą sąsiadką! Tego było za wiele! Wzięłam stojącą na wyciągnięcie ręki szklankę z drinkiem i wylałam zawartość na zakochaną parę. Sąsiadka, zaskoczona sytuacją, zaczęła krzyczeć i wybiegła na korytarz, ubrana ledwie do połowy.
Marek ze skruszoną miną próbował tłumaczyć mi, że źle coś zrozumiałam, ale nawet nie chciałam go słuchać. Zaczęłam wyrzucać jego rzeczy przez balkon i kazałam mu się wynosić z mojego mieszkania. Pozbyłam się go ze swojego życia i po szybkim rozwodzie w końcu mogłam odetchnąć pełną piersią, bez strachu o kolejny dzień.