Mój ojciec wychowywał mnie sam, ponieważ mama zmarła przy porodzie. Teraz, jako dorosły człowiek, wiem, że było mu bardzo ciężko i prawdopodobnie nie umiał poradzić sobie ze stratą żony. Opowiadał mi, że przez pierwsze 4 lata pomagała mu mama, moja babcia, ale kiedy zachorowała, nie mogła się już mną zajmować. W tamtych czasach nie było łatwo znaleźć pracę, więc tata nie mógł zrezygnować ze swojego zajęcia, potrzebował pieniędzy, więc oddał mnie do przedszkola. Niestety często musiał zostawać w pracy dłużej niż było czynne przedszkole i pojawił się problem. Być może innym ludziom ciężko zrozumieć jego decyzję, ale ja już dojrzałem do tego, żeby nie mieć do niego żalu… Tata zabrał mnie na wycieczkę do innego miasta, spakował mi w plecak najcenniejsze zabawki i ubrania, a potem kazał mi usiąść na ławce. Obiecał, że wróci za 5 minut, więc cierpliwie czekałem. Po dłuższej chwili wstałem z ławki i zacząłem się rozglądać, miałem wtedy około 5 lat, więc nawet nie bardzo to pamiętam, ale opowiedziała mi to kobieta, która obserwowała całą sytuację z okna i po około godzinie, gdy mój tata nie wracał, wyszła do mnie, by zapytać co się stało. Wezwała też policję, ponieważ nie wiedziała co ma ze mną zrobić.
Ta pani była jedną z opiekunek z domu dziecka, przed którym zostawił mnie ojciec – nikt nie miał wątpliwości, że zrobił to specjalnie. Jako mały chłopiec wiedziałem tylko, że mam na imię Antoś, moja mama jest w niebie i mieszkam w bloku, na podstawie tych informacji ciężko było zlokalizować mojego tatę, więc po jakimś czasie umieszczono mnie w domu dziecka. Wciąż czekałem na tatę, z nadzieją, że wróci i zabierze mnie do domu, ale tak się nie stało. Kiedy już całkiem straciłem nadzieję, że zobaczę tatę, pojawił się i przeprosił mnie za swoją decyzję. Wyjaśnił mi swoje powody i widziałem, że żałuje, ale nie mógł zabrać mnie ze sobą. Wciąż dużo pracował i mówił mi, że u nowych rodziców będzie mi lepiej, obiecał, że czeka mnie lepsze życie, jeśli zostanę w sierocińcu. Po kilku miesiącach adoptowało mnie młode małżeństwo i nigdy nie miałem rodzeństwa, ale w końcu czułem się kochany i potrzebny. Wiele czasu upłynęło zanim wybaczyłem ojcu to porzucenie, ale doceniłem, że faktycznie chciał dla mnie lepszego życia. To dzięki niemu mam prawdziwą rodzinę i szansę na wspaniałą przyszłość.