Dziennik, 14 sierpnia
Znowu wpadła mi w ręce ta sytuacja, w której czuję się obcą w własnym domu. Głos teściowej rozległ się po całej kuchni, gdy trzymała w dłoniach popękany filiżankę z porcelanowego zestawu, podarowanego jej przez zmarłego męża. Co to za hałas? Czy to ty go rozbiłaś? zapytała surowo.
Zamarłam, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Oczywiście nie ja. Pewnie mała Zuzia, pięcioletnia wnuczka Antoniny Pawłowej, bawiąca się rano w kuchni. Jednak przyznać prawdę oznaczało narażenie dziecka na gniew babci.
Nie wiem, Antonino Pawłowo wyszeptałam cicho. Może przypadkowo uderzyłam, gdy myłam naczynia.
Teściowa zmarszczyła wargi, a w jej oczach pojawiła się ciekawa mieszanka rozdrażnienia i triumfu. Oczywiście! Znowu to samo. Dwadzieścia lat mieszkacie w moim mieszkaniu, a szacunku nie widać! Wiesz, ile ten zestaw dla mnie znaczył!
Mogę go skleić zaproponowałam. Będzie prawie niewidoczny.
Nie ruszaj! Zrobisz tylko gorsze wrażenie.
W kuchnię wszedł Wiktor, mój mąż. Zmrużył czoło, jakby ból głowy po kolejnej nocnej zmianie znów go dopadł. Pracuje jako dyrektor ochrony w centrum handlowym, a ciągły hałas przytłacza go migrenami.
Co się stało? zapytał, patrząc najpierw na teściową, potem na mnie.
Twoja kochana żona właśnie rozbiła mój porcelanowy zestaw ostrożnie owinęła popękany filiżankę ręcznikiem. Ten sam, co tata mi podarował.
Czekałam, że Wiktor przyjdzie mi z pomocą albo przynajmniej odsunie uwagę od tej drobiazgu. Zamiast tego westchnął: Anno, ile można? Ile razy matka prosiła, byś była ostrożniejsza z jej rzeczami?
Ale ja nawet nie zaczęłam, ale przerwałam się. Sprzeczka nie przyniosła niczego dobrego.
Wiktor sięgnął po butelkę kefiru w lodówce i udał się do sypialni. Zostałam sama z teściową, która dramatycznie otarła łzę. A po co mi to wszystko? jęknęła. Całe życie poświęciłam rodzinie, utrzymywałam dom, wychowywałam syna. A teraz.
W ciszy otarłam ręce o ręcznik. Chciało mi się płakać, ale wiedziałam, że łzy tylko dodałyby siły Antoninie. Po dwudziestu latach pod jednym dachem nauczyłam się tłumić emocje. W jej mieszkaniu moje łzy nie dotknęły nikogo.
Pójdę wywiesić pranie powiedziałam i pobiegłam na podwórze.
Wieczorem, gdy córka Jadzia wróciła ze studiów, siedziałam na werandzie i przeglądałam fasolkę. Jadzia rzuciła torbę na ławkę i usiadła obok.
Mamo, dlaczego tak smutna? zapytała.
Wszystko w porządku, po prostu zmęczona odpowiedziałam, starając się uśmiechnąć.
Jadzia była przenikliwym dzieckiem. W osiemnastu latach już rozumiała skomplikowane relacje w naszej rodzinie.
Znowu teściowa? zapytała prosto.
Milczałam, a to wystarczyło.
Mamo, ile można tolerować? Dlaczego nigdy nie stoisz w obronie siebie? Wiesz, że Zuzia bawiła się tym zestawem. Widziałam to rano.
Cicho przestraszyłam się, odwracając się. Nie podnoś tematu. Zuzia jest mała, nie potrzebuje twoich uwag.
A ty chcesz słuchać uwag w tym momencie? Jadzia odrzuciła długą, rude kosmyk z czoła. Czasem mam wrażenie, że jesteś tu jak służąca. Jakbyś nie należała do tej rodziny.
Serce zabiło mi szybciej. Córka wypowiedziała to, co samodzielnie rozważałam od lat byłam obca, nie własna, mimo dwudziestu lat małżeństwa.
Nie mów bzdur odparłam stanowczo. Jesteśmy rodziną. Po prostu mieszkamy w mieszkaniu Antoniny. To starsza kobieta, potrzebuje uwagi i opieki.
A ty nie potrzebujesz? Jadzia wstała. Idę się przebrać.
Gdy Jadzia odeszła, odłożyłam fasolkę i przyjrzałam się własnym dłoniom, popękanym od ciągłej pracy domowej, skórze szorstkiej jak papier ścierny. Kiedyś byłam pielęgniarką w miejskim szpitalu i marzyłam o dalszej karierze. Potem poznałam Wiktora, zakochałam się, zaszłam w ciążę Po porodzie teściowa nalegała, żebym zajęła się domem, zamiast pracować na zmiany. Syn ma dobrą pracę, po co ci szpital? W domu i tak jest pełno obowiązków mawiała. Wiktor się zgadzał. A potem przyszedł mały Aleksy i wszystko się zmieniło.
Podczas kolacji tego dnia panowała cisza. Jedynie Zuzia, wnuczka Antoniny i córka młodszego brata Władka, Irka, rozmawiały nieprzerwanie. Władek z żoną Irą mieszkali osobno, ale często zostawiali Zuzię u bab
