Zazdroszczę kobietom, które odnalazły swoje szczęście w małżeństwie. Zawsze szukałam sposobu, aby uczynić moje życie łatwiejszym i przyjemniejszym. Wyszłam za mąż, w młodym wieku, miałam tylko 20lat. Darzyliśmy się wzajemną sympatią i bez problemu się przyjaźniliśmy. Wkrótce na świecie pojawił się nasz syn Aleksander, a 3 lata później Igor. Żyliśmy dobrze i bawiliśmy się razem, kłóciliśmy się bardzo rzadko. I tak bardzo podobało mi się moje życie, że często sama sobie zazdrościłam. Tak minęło 25 lat naszego wspólnego, spokojnego życia. Nasi chłopcy dorastali, spotkali na swojej drodze drugie połówki i się pobrali. Cieszyliśmy się, że mają tak dobre stosunki ze sobą i z niecierpliwością czekaliśmy na nasze wnuki, którym byliśmy gotowi uchylić nieba.
I jakoś nawet nie wiedziałam, kiedy w naszym życiu rodzinnym nastąpiły zmiany. Mój mąż był w związku taki sam, ale postanowił radykalnie zmienić swój wizerunek, czyli z lekka się odmłodzić. Zaczął odwiedzać salony kosmetyczne, ubierać się w firmowych sklepach, czego wcześniej nie było, przez tyle lat życia naszej rodziny. Pieniądze mieliśmy, choć nie duże, ale odkładaliśmy trochę przez ostatnie lata, ponieważ dzieci nie potrzebowały już naszej pomocy. Mówili, że odpowiednio ich wychowaliśmy i wiele im poświęciliśmy, a teraz musimy żyć dla siebie. Sami nam trochę pomogli, ponieważ obaj mieli dobrą prace i zarobki.
Kilka tygodni później, mąż zaczął przychodzić z pracy coraz później, w bardzo optymistycznym nastroju. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że inna kobieta może być tego przyczyną, nigdy bym w to nie uwierzyła.
Pewnego razu w parku podeszła do mnie młoda dziewczyna, która chciała ze mną porozmawiać. Nie znałam jej, ale byłam ciekawa, co mogę od niej usłyszeć. Długo milczała, widać było, że jest niezdecydowana i nie może się pozbierać. Patrzyłam na nią z ciekawością.
Wyglądała na około 30 lat, była ładna i zgrabna. Czekałam cierpliwie, ale zamiast słów zobaczyłam łzy, które spływały jej po policzku. Nie minęło wiele czasu, gdy zorientowałam się, że chodzi o mojego męża, w którym się zadłużyła i spotykali się ze sobą od jakiegoś czasu. Mają wzajemne uczucia, ale mój mąż nie chciał mi nic powiedzieć, ponieważ bał się, że bardzo się zdenerwuję i będę nim rozczarowana. Ale nie byłam przygotowana na to, że usłyszę od tej kobiety następujące słowa:
– Miałaś dobre życie ze swoim mężem, więc daj również innym trochę szczęścia.
Nie wiedziałam, jak na to wszystko zareagować, wstałam i po prostu poszłam do domu. Nie powiedziałam nic mojemu mężowi. Wyglądał na szczęśliwego, ale teraz znałam tego prawdziwy powód i czułam się z tym źle.
Kilka dni później świętowaliśmy w restauracji naszą 25 rocznicę małżeństwa. Odważyłam się z nim szczerze porozmawiać, tylko ostrzegłam męża od razu, że potrzebuję usłyszeć samą prawdę. Okazało się, że bardzo podobała mu się ta dziewczyna, a on mieszkał ze mną tylko z poczucia wdzięczności za nasze życie i dzieci.
Nie robiłam zamieszania, nie robiłam mu pod górkę, po prostu pozwoliłam mu odejść. W międzyczasie dowiedziałam się, że nadal mieszkają razem, ale nie wiem, jak długo potrwa ta sielanka. W ten sposób nasze małżeństwo się rozpadło, ale nie poddaję się. Za dwa miesiące mój syn będzie miał córkę, a ja chętnie mu pomogę. Nie spodziewałam się tego po moim mężu, po 25 latach naszego szczęśliwego życia, poświęciłam się cała naszej rodzinie, ale on postanowił zacząć swoje życie od nowa.
A teraz będę prawdziwą babcią, nie będę już szukała innego mężczyzny, nie chcę więcej takiego szczęścia, poczułam się wykorzystana i porzucona. Nie zaakceptuje tego do końca życia.
