Długo szukałem pracy po ukończeniu studiów. Nie chciałem pracować w swoim zawodzie i uznałem, że zarządzanie bardziej mi odpowiada.
Znalazłem w Internecie kilka ofert pracy, które mi odpowiadały, zadzwoniłem do pracodawców i umówiłem się na kilka rozmów kwalifikacyjnych. Pogrupowałem je w okręgi i poprosiłem, aby te, które znajdują się blisko mnie, zostały zaplanowane na ten sam dzień.
Po dwóch rozmowach, bardzo spieszyłem się na trzecią, ostatnią tego dnia. Dwie pierwsze oferty nie były złe, trzecia była znacznie lepsza i wydawało mi się, że spełniam wymagania.
W dobrym nastroju, oczekując wspaniałej rozmowy, wsiadłem do tramwaju. Musiałem przejechać dosłownie trzy przystanki. Było wiele wolnych miejsc, więc zająłem jedno przy drzwiach. Na przystanku dołączyła do mnie starsza babcia, ona też pewnie bardzo chciała zająć to miejsce, bo stała nade mną, a ja udawałem, że jej nie zauważam. Czekała trzy przystanki, a kiedy wstałem żeby wysiąść, zdecydowanie usiadła.
W czasie, kiedy jechałem na rozmowę, zadzwonił mój telefon, był to kierownik działu kadr, z którym miałem odbyć rozmowę kwalifikacyjną. Chciał się dowiedzieć, jak daleko jestem, ponieważ osoba poszukująca pracy przede mną, spóźniła się i mogłem teraz wejść wcześniej. W momencie, gdy otwierałem usta, aby radośnie oświadczyć, że będę za pięć minut, babcia celowo lub przypadkowo nadepnęła mi na stopę. Automatycznie zareagowałem tak, jak każdy inny człowiek na moim miejscu.
– Co to jest, u licha! Nie masz wystarczającej liczby miejsc? Tramwaj jest w połowie pusty!
Kiedy wróciłem do rozmowy, kierownik powiedział, że nie ma już potrzeby, abym przychodził. Zaskoczony zapytałem dlaczego, delikatnie wyjaśnił, że właśnie odbyłem rozmowę kwalifikacyjną i że praca, o którą się staram, wymaga ciągłego kontaktu z ludźmi, a ja ze swoim podejściem do nich, nie nadaję się do tego.
Tak po prostu, kilka słów wymknęło mi się z ust i dobra praca przeszła mi koło nosa!