Opisana sytuacja miała miejsce jakieś 30 lat temu, ale wciąż są chwile, kiedy mam wątpliwości czy zachowałam się słusznie… Jestem najmłodsza z rodzeństwa, mam brata Tomka i siostrę Basię.
Wychowaliśmy się na wsi, w szczęśliwej rodzinie. Tam skąd pochodzę przyjęło się, że to najmłodsze dziecko zostaje w domu i opiekuje się rodzicami i to na nie przepisywana jest nieruchomość. Jakoś tak naturalnie wyszło, że Tomek i Basia wyszli z domu rodzinnego, a ja po ślubie wciąż mieszkałam z rodzicami. Poślubiłam wspaniałego człowieka, który nie żałował pieniędzy moim rodzicom, pomagał mojemu tacie w każdej wolnej chwili. Wspólnie naprawili wszystkie usterki starego domu, wymienili pokrycie dachu, zmienili płot na murowany i wyrównali teren wokół. Moje rodzeństwo ani razu nie przyjechało w czymkolwiek pomóc.
Po śmierci rodziców zrobiliśmy generalny remont domu i odświeżyliśmy elewację, by nadać mu bardziej nowoczesnego charakteru. Metraż nie był duży – trzy malutkie sypialnie, salon i kuchnia. Mamy trójkę dzieci, chłopcy mieli swój pokój, a córka swój, nasza sypialnia była najmniejsza. Rodzeństwo widziałam ostatni raz trzy lata wcześniej, na pogrzebie mamy, od tamtej pory nawet mnie nie odwiedzili, a wszelkie sugestie, że moglibyśmy do nich przyjechać, kończyły się wymówkami. Nigdy nie wspomnieli też, że roszczą sobie jakiekolwiek prawa do domu po rodzicach, Baśka mieszkała od dawna za granicą, a Tomek w mieście, oddalonym jedynie 20 kilometrów od nas.
Pewnego dnia pod naszym domem zatrzymała się taksówka, z której wysiadła Basia z dwiema dużymi walizkami. Powiedziała, że mąż wyrzucił ją z domu i postanowiła wrócić do kraju. Nie miała się gdzie zatrzymać, więc przyjechała do domu rodzinnego. Początkowo ucieszyłam się, że będę mieć siostrę bliżej, użyczyłam jej pokoju córki, a mała przeniosła się chwilowo do chłopaków. Chciałam być gościnna i ciepło przyjąć siostrę, ale ona nawet nie zapytała czy może się u mnie zatrzymać, zachowywała się tak, jakby wróciła do własnego domu, praktycznie z nami nie rozmawiała, nie chciała spędzać wspólnie czasu… Tylko spała do obiadu, jadła to, co zostało na kuchence i wracała do sypialni. Nigdy nie zapytała czy mogłaby w czymś pomóc, nie dołożyła się do jedzenia i nie mówiła jaki ma na siebie plan. Po tygodniu zapytałam ją jak długo jeszcze u nas zostanie, delikatnie zaznaczyłam, że moje dzieci narzekają na brak miejsca w jednej sypialni i tworzą się między nimi konflikty.
Basia powiedziała mi wtedy, że potrzebuje jeszcze trochę czasu i być może wróci do męża, bo podobno codziennie ją przepraszał przez telefon. Sytuacja zaczęła mnie przerastać, dzieci były nie do wytrzymania, ciągle na siebie krzyczeli, nie byli przyzwyczajeni do dzielenia się przestrzenią, wszyscy musieli odrabiać lekcje, a obecnie mieli tylko dwa biurka i jeden pokój. Chodziłam poddenerwowana i przez to w nocy nie mogłam spać, ale dzięki temu usłyszałam rozmowę mojej siostry z mężem: „Jestem na dobrej drodze, myślę, że do nich dotarło, że dom w równym stopniu należy się mi i Tomkowi. Co mnie obchodzi, że włożyli pieniądze w remont? Przecież nikt ich ni prosił. Nie martw się, niedługo zacznę z nimi rozmawiać o sprzedaży domu i podziale pieniędzy. Musisz jeszcze trochę wytrzymać beze mnie”.
Po tym, co powiedziała, aż mnie zabolało serce, tej nocy nie zmrużyłam oka. Rano przekazałam mężowi czego się dowiedziałam w nocy, a on poprosił, bym się ubrała i pojechaliśmy do mojego brata. Tomek wyglądał na szczerze zdziwionego, nie miał nawet pojęcia, że Baśka jest w Polsce. Powiedział, że on nie chce domu ani żadnych pieniędzy i obiecał mi pomóc. Wrócił z nami na wieś i uświadomił siostrze, że na podział majątku jest już za późno i mogła o tym myśleć za życia rodziców. Baśka nie chciała odpuścić, spakowała rzeczy, ale zapowiedziała, że tak tej sprawy nie zostawi. Przez 15 lat opiekowałam się rodzicami, a moje rodzeństwo nie dołożyło ani złotówki, Tomek chociaż wpadał na święta, a Baśka przyjechała dopiero na ich pogrzeby… Mimo swoich zapewnień, nie sięgnęła po 1/3 domu, ale też nie odezwała się do mnie od tamtego dnia. Wiem, że to ona zachowała się podle, ale mimo wszystko są chwile, kiedy myślę, że to ja zepsułam naszą relację.