Ojciec zostawił nas, kiedy miałam dziesięć lat a mój brat cztery. Zostawił mamę dla młodszej kobiety. Kiedy nas opuszczał, wspaniałomyślnie zostawił nam mieszkanie. Niestety na mieszkaniu ciążyła hipoteka. Zanim ojciec nas opuścił a małżeństwo rodziców wyglądało na szczęśliwe, moje życie było idealne. Chodziłam do najlepszej szkoły w naszym mieście, dobrze się uczyłam, po szkole uczęszczałam na zajęcia taneczne. Zdobywałam medale w turniejach tańca. Wraz z odejściem ojca wszystko się zmieniło.
Mama musiała się podejmować kilku prac na raz. Sprzątała mieszkania, sprzedawała w sklepie, rozdawała ulotki. Łapała się każdej pracy, byleby nas utrzymać. Musiałam zmienić szkołę na gorszą ale położoną bliżej domu. Opuściłam się w nauce, musiałam zrezygnować z tańca. Nie było już na to czasu, ponieważ po szkole musiałam odbierać brata z przedszkola. Po ukończeniu szkoły średniej poszłam na studia zaoczne i znalazłam pracę. Uważam, że przez ojca, a także trochę przez mamę, która zabierała mnie ze sobą na sprzątanie, utraciłam swoje dzieciństwo.
Niedawno udało nam się spłacić hipotekę. Jestem już dorosła, mam dwadzieścia cztery lata i zbieram pieniądze na własne cztery kąty. Mama nie musi już pracować na kilka etatów, żyje nam się całkiem dobrze.
Wkrótce po spłacie hipoteki w naszym życiu ponownie pojawił się ojciec. Okazało się, że nie wyszło mu z tą kobietą i postanowił wrócić do matki. O zgrozo, moja mama jest z tego powodu szczęśliwa. Zupełnie tego nie rozumiem. Zostawił ją, nie płacił alimentów, nie pomagał z hipoteką. Teraz, kiedy wszystko już spłacone, dzięki pracy mojej i mamy, on postanowił wrócić? A mama się cieszy! Jestem bliska znienawidzenia jej za tą głupotę!