Zrozumiałem, co zrobiłem. Chciałem wrócić do mojej byłej żony, z którą żyłem przez 30 lat, ale było już za późno
Mam teraz 52 lata. I nie mam nic. Ani żony, ani rodziny, ani dzieci, ani pracy kompletnie nic
Nazywam się Wojciech Kowalski. Przeżyłem 30 lat z moją żoną. Zawsze zarabiałem na życie, żeby utrzymać rodzinę, a żona zajmowała się domem. Nie chciałem, żeby pracowała. Cieszyłem się, że może zostać w domu. Ale z czasem zaczęła mnie irytować.
Żyliśmy razem, szanując się, ale miłość wygasła. Myślałem, że to normalne. Mnie to nawet odpowiadało. Ale potem wszystko się zmieniło. Pewnego wieczoru, w barze, poznałem Kamilę. Była 20 lat młodsza ode mnie. Piękna, miła i zabawna. Jak spełnione marzenie.
Zaczęliśmy się spotykać, a wkrótce została moją kochanką. Dwa miesiące później zrozumiałem, że nie chcę już okłamywać żony. Nie chciałem wracać po pracy do domu. Wiedziałem, że kocham Kamilę i chcę, żeby została moją żoną.
Kilka dni później powiedziałem prawdę żonie. Nie zrobiła sceny. Była spokojna. Myślałem, że pewnie też mnie nie kocha, dlatego tak to przyjęła. Ale dopiero teraz rozumiem, jak bardzo skrzywdziłem Małgorzatę.
Rozwiedliśmy się. Sprzedaliśmy mieszkanie, w którym spędziliśmy tyle lat. Kamila nalegała, żebym nie zostawiał go byłej żonie. Tak też zrobiłem. Małgorzata kupiła kawalerkę. Ja za oszczędności nabyłem dwupokojowe mieszkanie dla Kamili.
Nie pomogłem byłej żonie, nie dałem jej ani złotówki. Wiedziałem, że nie ma pieniędzy i że nie znajdzie od razu pracy. Ale wtedy mnie to nie obchodziło. Nasi synowie nie chcieli ze mną rozmawiać. Czuli, że zdradziłem ich matkę, i nie mogli mi tego wybaczyć.
Wtedy to mnie nie przejmowało. Kamila była w ciąży, czekaliśmy z niecierpliwością na dziecko. Wkrótce urodził się syn. Ale chłopiec nie był do mnie podobny, ani do Kamili. Przyjaciele wątpili, czy to moje dziecko. Nie chciałem ich słuchać.
Życie z Kamilą nie układało się dobrze. Musiałem dużo pracować, zajmować się domem i dzieckiem. Kamila tylko żądała pieniędzy i ciągle gdzieś wychodziła. W domu był bałagan, nigdy nie było gotowego obiadu. Wracała o trzeciej czy czwartej nad ranem, śmierdząc alkoholem, i wywoływała kłótnie o byle co.
W końcu straciłem pracę. Byłem zmęczony, wściekły, nie dawałem rady. Przez trzy lata moje życie tak wyglądało. Aż mój brat, który nigdy nie lubił Kamili i wątpił, że to moje dziecko, zmusił mnie do testu DNA. Okazało się, że to nie mój syn.
Rozwiedliśmy się natychmiast, gdy wszystko wyszło na jaw. Przez ten czas nie miałem żadnego kontaktu ani z żoną, ani z synami. Po rozwodzie z Kamilą postanowiłem wrócić do pierwszej żony. Kupiłem kwiaty, wino, ciasto i poszedłem do niej. Okazało się, że Małgorzaty już tam nie ma. Nowy właściciel dał mi jej nowy adres.
Poszedłem tam. Otworzył mi jakiś mężczyzna. Okazało się, że Małgorzata znalazła dobrą pracę i wyszła za kolegę z pracy. Była szczęśliwa, dobrze się ułożyło.
Później spotkałem ją w kawiarni. Poprosiłem, żeby do mnie wróciła. Spojrzała na mnie jak na idiotę i wyszła. Teraz rozumiem, jaki błąd popełniłem. Czego chciałem? Co osiągnąłem? Dlaczego zostawiłem żonę dla młodszej dziewczyny?
Mam 52 lata. I nie mam nic. Ani żony, ani pracy, nawet synowie nie chcą ze mną rozmawiać. Straciłem wszystko, co było dla mnie najważniejsze. I to wyłącznie moja wina. Niestety, tego błędu już nigdy nie naprawię
