Zrozumiałem, co zrobiłem. Chciałem wrócić do mojej byłej żony, z którą żyłem przez 30 lat, ale było już za późno…
Mam teraz 52 lata. I nie mam nic. Ani żony, ani rodziny, ani dzieci, ani pracy absolutnie nic…
Nazywam się Wojciech Kowalski. Przeżyłem 30 lat u boku mojej żony. Zawsze zarabiałem na utrzymanie rodziny, a ona zajmowała się domem. Nie chciałem, żeby pracowała. Byłem zadowolony, że zostaje w domu. Ale z czasem zaczęła mnie irytować.
Żyliśmy razem, szanując się, ale miłość wygasła. Myślałem, że to normalne. Nie przeszkadzało mi to. Aż pewnego dnia wszystko się zmieniło. Pewnego wieczoru w barze poznałem Kingę. Była od mnie młodsza o 20 lat. Piękna, miła, zabawna jak sen, który się spełnił.
Zaczęliśmy się spotykać, a wkrótce została moją kochanką. Po dwóch miesiącach zrozumiałem, że nie chcę już okłamywać żony. Nie chciałem wracać do domu po pracy. Wiedziałem, że kocham Kingę i pragnę, by została moją żoną.
Kilka dni później wyznałem prawdę mojej żonie. Nie zrobiła sceny. Zachowała spokój. Myślałem, że mnie też nie kocha, dlatego przyjęła to tak obojętnie. Ale dopiero teraz rozumiem, jak bardzo skrzywdziłem Małgorzatę.
Wzięliśmy rozwód. Sprzedaliśmy mieszkanie, w którym spędziliśmy razem tyle lat. Kinga nalegała, żebym nie zostawiał go byłej żonie. Tak też zrobiłem. Małgorzata kupiła kawalerkę. Ja zaoszczędzone pieniądze przeznaczyłem na dwupokojowe mieszkanie dla Kingi.
Nie pomogłem byłej żonie, nie dałem jej ani grosza. Wiedziałem, że nie ma oszczędności i nie znajdzie od razu pracy. Ale wtedy mnie to nie obchodziło. Nasi synowie przestali ze mną rozmawiać. Czuli, że zdradziłem ich matkę, i nie mogli mi tego wybaczyć.
Wtedy jednak nie przejmowałem się tym. Kinga była w ciąży, z niecierpliwością czekaliśmy na dziecko. Wkrótce urodził się syn. Ale chłopiec nie był do mnie podobny ani do Kingi. Znajomi wątpili, czy to moje dziecko. Nie chciałem ich słuchać.
Życie z Kingą nie układało się dobrze. Musiałem ciężko pracować, zajmować się domem i dzieckiem. Kinga tylko żądała pieniędzy i ciągle gdzieś wychodziła. W domu panował bałagan, nigdy nie było gotowego obiadu. Wracała o trzeciej czy czwartej nad ranem, śmierdząc alkoholem, i wywoływała kłótnie o byle co.
W końcu straciłem pracę. Byłem zmęczony, wściekły, nie dawałem z siebie wszystkiego. Przez trzy lata moje życie wyglądało właśnie tak. Wtedy mój brat, który nigdy nie lubił Kingi i od początku wątpił w ojcostwo, zmusił mnie do testu DNA. Okazało się, że to nie mój syn.
Natychmiast wzięliśmy rozwód. Przez ten czas nie miałem kontaktu ani z byłą żoną, ani z synami. Po rozwodzie z Kingą postanowiłem wrócić do pierwszej żony. Kupiłem kwiaty, wino, tort i poszedłem do niej. Okazało się, że Małgorzaty tam nie ma. Nowy właściciel dał mi jej nowy adres.
Poszedłem tam. Drzwi otworzył mężczyzna. Okazało się, że Małgorzata znalazła dobrą pracę i wyszła za mąż za kolegę z pracy. Była szczęśliwa, dobrze się jej wiodło.
Pewnego dnia spotkałem ją w kawiarni. Poprosiłem, by do mnie wróciła. Spojrzała na mnie jak na idiotę i wyszła. Teraz rozumiem, jaki błąd popełniłem. Czego chciałem? Co osiągnąłem? Dlaczego zrezygnowałem z żony dla młodej dziewczyny?
Mam 52 lata. I nie mam nic. Ani żony, ani pracy, nawet synowie nie chcą ze mną rozmawiać. Straciłem wszystko, co było dla mnie najważniejsze. A to wyłącznie moja wina. Niestety, tej pomyłki już nie da się naprawić…
