Zawsze uważałam, że moje życie toczy się w miarę normalnym torem. Miałam przyjaciół, szkolne zainteresowania i marzenia o przyszłości. Jednak pewnego dnia wszystko zmieniło się w mgnieniu oka. Poznałam chłopaka, dla którego straciłam głowę. Wszystko było dobrze, dopóki nie okazało się, że jestem w ciąży.
Jestem przerażona i nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Nie jestem jeszcze gotowa na bycie matką i nie wiem, czy mój chłopak będzie ze mną przez cały ten czas. Zdecydowałam się powiedzieć o tym mojemu ojcu, który był moim najbliższym zaufanym przyjacielem.
Jak zareagował? Ojciec był wściekły. Powiedział mi, że to moja wina i muszę ponieść konsekwencje swoich działań. Uparł się, że muszę poślubić ojca dziecka i zacząć wypełniać swoje obowiązki jako żona i matka. Jestem zdruzgotana, nie wiem, co powiedzieć.
Nie dociera do niego, że chcę iść na studia i wieść normalne życie. Twierdzi, że mam zostać żoną chłopaka, z którym zaszłam w ciążę, a następnie zacząć uczyć się, jak być dobrą matką. A ja przecież zasłużyłam, by mieć czas, żeby zrozumieć, jakiej przyszłości chcę dla siebie. Szczerze mówiąc, myślałam, że rodzice wezmą na siebie wychowanie mojego dziecka. Oczywiście, brałabym udział w wychowaniu dziecka i pomagałabym finansowo, ale oni nawet o tym nie chcą słyszeć.
Nie wiem, co mam robić. Z jednej strony chcę uciec z domu i zacząć życie na własnych warunkach, z drugiej strony boję się o moje dziecko i nie wiem, jak miałabym się nim zająć sama. Czuję się uwięziona, jakby moje życie przestało być moje. To najgorszy czas w moim życiu.
