Od trzech lat pracuję jako wykładowca na wydziale matematyki, a przez większość tego czasu miałem przyjemność współpracować z profesorem Zygmuntem. To był wyjątkowy człowiek, który kochał swoją pracę i zawsze zarażał swoją pasją innych. Jego wykłady były zawsze interesujące i przyciągały studentów z różnych kierunków.
Praca na uczelni toczyła się swoim rytmem, a ja i profesor bardzo sobie ufaliśmy. Rozmawialiśmy o wielu rzeczach, nie tylko związanych z matematyką. Często opowiadał o swojej rodzinie. Miał dwóch synów, którzy nie mieli zamiaru podążać w ślady ojca i studiować matematyki. Kochał ich, ale nie ukrywał swojego smutku, ledwo udało im się skończyć szkołę zawodową.
Mimo swojego wieku, profesor był bardzo aktywny. Często brał udział w konferencjach i sympozjach, poznawał nowych ludzi i zdobywał wiedzę. Zawsze był otwarty na nowe pomysły i wyzwania.
Jego ostatnie dni na uczelni były jednak trudne. Zaczynał mieć problemy z koncentracją, a jego wykłady coraz częściej były chaotyczne. Miał też problemy z pamięcią i pytał o rzeczy, o których już wcześniej rozmawialiśmy.
Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że profesor miał jakieś tajemnice. Dopiero po jego śmierci dowiedziałem się, że miał żonę, ale nigdy nie pojawiał się z nią publicznie. Na pogrzeb przyszli synowie i przyjaciele, ale żona była nieobecna. Wtedy ujawniono, że przez całe życie była alkoholiczką, a on znosił jej nałóg, nie chcąc wyrzucać jej z domu.
Po śmierci męża, kobieta przestała pić całkowicie. Nikt nie wiedział, dlaczego to zrobiła. Czy to dlatego, że nie miała już nikogo, kto byłby dla niej oparciem? Czy może dlatego, że chciała uczcić pamięć męża, który zawsze ją wspierał?
Nie poznałem osobiście żony profesora, ale gdy słyszę tę historię, czuję smutek i żal. Życie jest krótkie i nie zawsze daje nam szanse na naprawienie błędów. Często zdarza się, że przegapimy szansę, by być dobrym dla innych, a kiedy już jest za późno, czujemy tylko żal i smutek.
