Często zastanawiam się, czy postąpiłam słusznie, decydując się na moje małżeństwo. W życiu patrzyłam tylko na pieniądze, mój mąż Jerzy, mimo bogactwa, nigdy nie dawał mi tego, czego tak naprawdę pragnęłam – miłości i szczęścia.
Kiedyś, lata temu, był Maciej… Z pozoru zwykły chłopak, ale w moich oczach był jak najdroższy skarb. Zakochałam się w nim, ale kiedy dowiedziałam się o jego biednym pochodzeniu, bez wahania odrzuciłam to uczucie. Przez całe lata tęskniłam za jego uśmiechem, za tą miłością, którą tak bezwzględnie zdusiłam, zastępując ją komfortem finansowym.
Teraz, na emeryturze, spoglądam na swoje życie z goryczą i żalem. W moim małżeństwie z Jerzym nie brakuje luksusów, ale nie ma tego, co najważniejsze – serdeczności, ciepła, miłości. Często zadaję sobie pytanie: czy warto było?
Mój mąż, zamykając się w swoim pokoju, zatopiony w papierach, nie zauważa mojego smutku. A ja, przesiadając przed kominkiem, zagłębiam się w marzeniach o życiu, jakie mogłam mieć z Maciejem. Czy bylibyśmy biedni, ale szczęśliwi? Czy potrafiliśmy się cieszyć prostymi rzeczami? Dlaczego tak strasznie bałam się ubóstwa, skoro teraz, będąc bogatą, czuję i tak pustkę?
Teraz już na nic żale. Życie płynie nieubłaganie, a ja muszę zmierzyć się z konsekwencjami swoich wyborów. Choć coraz częściej chciałabym odszukać Macieja, dowiedzieć się, czy założył rodzinę… Chciałabym wrócić do tamtych czasów. Może nigdy nie jest za późno, by nauczyć się cenić to, co naprawdę ważne? Tylko jak po tylu latach zostawić męża, jak powiedzieć dzieciom? Co powiedzieliby ludzie, gdyby dowiedzieli się o wszystkim…
