Pewnego ranka zadzwoniła do mnie córka, z entuzjazmem oznajmiła:
– Mamo, jestem w ciąży. To niesamowite, jesteśmy małżeństwem od pięciu lat, najwyższy czas.
Od razu spakowałam torbę i pojechałam do nich, by trochę z nimi pobyć. Zostałam na tydzień, liczyłam na czas z córką, ale następnego dnia do ich domu ni stąd, ni zowąd przyjechała teściowa. Zwykle przyjeżdżała w święta lub dzwoniła wcześniej, ale tym razem zapukała niespodziewanie, co było dziwne dla Ani.
– Aneczko, cieszę się, że wreszcie będziesz miała dziecko. Tylko nie mów mężowi, że to nie jego.
– Mamo, jak możesz tak mówić?! Cały czas staraliśmy się o ciążę, miałam wszystkie badania, wyniki były w porządku. Lekarz mówił, że po prostu wcześniej nam się nie udawało, ale to dziecko Kamila.
– Aneczko, tu chodzi o to, że w dzieciństwie mój Kamil miał chorobę, a po niej mężczyźni są niepłodni. Tylko on o tym nie wie, a ja nie chcę, żeby wiedział. Straci tylko poczucie własnej wartości i kto wie, co się z nim stanie.
Moja córka zaczęła płakać. Słyszałam wszystko z kuchni, matka Kamila nawet nie wiedziała, że jest ktoś poza nimi w domu, a córka była chyba w takim szoku, że nie zdążyła jej o tym powiedzieć. W każdym razie, moja córka cała we łzach zaczęła jej opowiadać przerażonym głosem:
– Właśnie byłam po pracy, poszłam do kawiarni na kawę, a tam przysiadł się jakiś mężczyzna. Nie pamiętam jak znalazłam się u niego. Kocham Kamila, naprawdę…
– Kochanie, wszystko co się dzieje, dzieje się na dobre, potrzebowałaś tego dziecka – uspokajała ją teściowa.
Nie wiedziałam jak się zachować, teściowa zaraz po tym wyszła na chwilę do sklepu, nawet nie zdejmowała płaszcza, a córka ze wstydem weszła do kuchni. Przysięgłam jej, że nikomu więcej nie wspomnę o tym, co usłyszałam. Ale teraz nie daje mi to spać, budzę się każdej nocy. Przecież nie można ukrywać takich rzeczy. Kamil to dobry człowiek, uczynny i pomocny, jest wpatrzony w moją córkę, jak w obrazek. Czemu tak go karać? Wiem, że on nie miał żadnych badań, tylko moja córka chodziła do lekarza i przyjmowała leki, by szybciej zajść w ciążę. Ale przecież kiedyś wszystko wyjdzie na jaw. Dziecko może być do niego niepodobne albo będzie miało inną grupę krwi. I co wtedy? Jak wtedy zachowa się moja córka i jej teściowa? Nadal będą brnęły w kłamstwa?
