W naszej rodzinie urodził się nasz drugi syn. Gdy wróciłam ze szpitala położniczego, przywitali mnie moi bliscy. Twarze dziadków rozjaśniły się szczęściem, wszyscy życzyli mi zdrowia, szczęścia i wszystkiego najlepszego.
W głowie miałam tylko jedną myśl, że teraz zamieszkamy z dwójką dzieci w naszym ciasnym jednopokojowym mieszkaniu, a teściowa i teść wrócą do swojego trzypokojowego domu, matka i siostra jadą do swojego mieszkania, a nikt nawet nie pomyślał, że w piętnastometrowym pokoju będzie nam, delikatnie mówiąc, raczej ciasno.
Rodzice mojego męża mają piękny dom na wsi, ogród warzywny, rzekę w pobliżu, ale ja nie chcę z nimi razem mieszkać! Wolą miasto, ale przenieśli się na wieś, prosiliśmy, żeby zamienili się z nami mieszkaniem, ale nie otrzymaliśmy odpowiedzi. Tylko raz teściowa powiedziała mi: „Jesteśmy już starzy, śpimy niespokojnie, każdy potrzebuje swój pokój, a w dużym oglądamy telewizję i spotykamy się z gośćmi.
Nie zdaje sobie prawy, że nasza czwórka musi spać głowa w głowę, do tego dochodzi regularny płacz dziecka…
Kiedyś mama odziedziczyła dwa mieszkania i podzieliła na nas dwie, z których jedno przekazała siostrze. Jest jej łatwiej, nie ma męża, ani dzieci i mieszka w dwupokojowym mieszkaniu i też nie zauważa naszych ciasnych warunków życia.
Wszystko to przemknęło mi przez myśl i musiało odbić się na mojej twarzy, ponieważ krewni zaczęli aktywnie ograniczać swoje gratulacje i pospiesznie rozeszli się w różnych kierunkach.
Żegnając się, uśmiechnęłam się smutno do męża i powiedziałam: „No to jesteśmy w domu”.