Do kogo mówisz? rzucił facet przy ladzie, nie odrywając wzroku od swojego smartfona.
Jego modny podcięty włos i markowa bluzka krzyczały o własnej ważności i całkowitej obojętności wobec otoczenia.
Jadwiga Andrzejewska poprawiła prostą, lecz solidną torbę na ramieniu. Ubrała się celowo tak, by nie przyciągać uwagi: skromna bluzka, spódnica nieco poniżej kolana, wygodne pantofle bez obcasów.
Były dyrektor, Grzegorz siwy i zmęczony od intryg mężczyzna, z którym kończyła transakcję kupna uśmiechnął się, gdy przedstawiła mu swój plan.
Koński podstęp, pani Andrzejewska powiedział z szacunkiem. Złapią przynętę, nie zauważając haczyka. Nie rozgryzą was, dopóki nie będzie za późno.
Jestem nową pracownicą. Dział dokumentacji jej głos był spokojny i cichy, celowo pozbawiony autorytatywnych nut.
W końcu facet podniósł na nią oczy. Przejrzał ją od stóp do głów od wycierzaków na butach po starannie ułożone siwe włosy i w jego spojrzeniu pojawiła się otwarta, nieprzyłaczona szyderliwość. Nie próbował jej ukrywać.
A, tak. Mówili, że będzie uzupełnienie. Dostaliście przepustkę od ochrony?
Tak, proszę.
Leniwie dotknął palcem w stronę bramki, jakby wskazywał drogę zgubionemu kompasowi.
Wasze miejsce pracy jest tam, na końcu sali. Da się rozgryźć.
Jadwiga skinęła głową. Rozgryzę pomyślała, idąc w stronę głośnego, jak ul, open space.
Rozgryzywała już czterdzieści lat swojego życia. Rozgryzywała prawie bankrutujący biznes męża po jego nagłej śmierci, zamieniając go w dochodowe przedsiębiorstwo.
Rozgryzywała skomplikowane inwestycje, które później pomnażały jej kapitał. Rozgryzywała, jak w sześćdziesiąt pięć nie zwariować z samotności w pustym, wielkim domu.
Kupno tej kwitnącej, ale jak czuła, od środka zgniłej firmy IT była najciekawszym rozgryzaniem ostatnich miesięcy.
Jej biurko znalazło się na samym końcu, przy drzwiach do archiwum. Stare, podrapane i krzączące się, przypominało wysepka przeszłości pośród oceanu lśniących technologii.
Dobrze się ukierunkujesz? rozbrzmiał słodkawy głos nad jej uchem. Przed nią stała Olga, szefowa działu marketingu, w idealnie wyprasowanym garniturze w kolorze kości słoniowej.
Z jej osoby unosił się zapach drogich perfum i sukcesu.
Staram się odpowiedziała Jadwiga, uśmiechając się delikatnie.
Będziesz musiała przejrzeć umowy z projektu Altar za ubiegły rok. Są w archiwum. Nie sądzę, żeby to było trudne w jej głosie zabrzmiała pobłażliwość, jakby dawała zadanie osobie z ograniczonymi możliwościami.
Olga spojrzała na nią oczami, które patrzą na niezwykły skamielinowy znalezisko. Gdy odszedła, dźwięcząc obcasami, Jadwiga usłyszała za sobą cichy chichot:
Nasz HR chyba kompletnie zwariował. Niedługo zaczną zatrudniać dinozaury.
Jadwiga udawała, że nie słyszy. Trzeba było rozejrzeć się.
Udała się do działu programistów, zatrzymując się przy szklanym pokoju konferencyjnym, gdzie kilku młodych mężczyzn gorąco dyskutowało.
Pani, czego szuka? zwrócił się do niej wysoki chłopak, wychodząc od stołu.
Stanisław, lider zespołu. Przyszła gwiazda firmy tak napisano w jego charakterystyce. Charakterystyce, którą najwyraźniej on sam sobie napisał.
Tak, kochany, szukam archiwum.
Stanisław uśmiechnął się i odwrócił do kolegów, którzy obserwowali scenę jak darmowy spektakl.
Babciu, chyba Państwo należą do innego działu. Archiwum jest tam machnął niejasno w stronę jej biurka. My zajmujemy się prawdziwą robotą, taką, której Pani nawet nie śniła.
Tłum za nim cicho podskoczył. Jadwiga poczuła w piersiach podnoszący się zimny, spokojny gniew.
Patrzyła na ich samozadowolone twarze, na drogi zegarek na ręce Stanisława. Wszystko to kupione z jej pieniędzy.
Dziękuję odpowiedziała, nie tracąc równowagi. Teraz naprawdę wiem, gdzie iść.
Archiwum okazało się małym, dusznym pomieszczeniem bez okien. Jadwiga zabrała się do pracy. Teczka Altar znalazła się szybko.
Systematycznie przeglądała dokumenty: umowy, aneksy, akty. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało idealnie. Ale jej doświadczone oko łapało drobne nieścisłości. Kwoty w aktach dla podwykonawcy CyberSystemy były zaokrąglone do pełnych tysięcy znak lenistwa albo próby ukrycia prawdziwych rozliczeń.
Opisy wykonanych prac były rozmyte: usługi doradcze, wsparcie analityczne, optymalizacja procesów. Klasyczne schematy wypłaty pieniędzy, znane jej już z lat 90.
Po kilku godzinach drzwi skrzypnęły. W progu pojawiła się dziewczyna z przerażonymi oczami.
Dzień dobry. Jestem Łucja z księgowości. Olga powiedziała, że jest Pani tutaj Pewnie trudno bez dostępu do bazy elektronicznej? Mogę pokazać.
W jej głosie nie było ani kropli wyniosłości.
Dziękuję, Łucjo. Byłoby to bardzo miłe z Twojej strony.
Nie ma sprawy, nie jest mi trudno. Po prostu nie zawsze rozumie się, że nie wszyscy urodzili się z tabletem w dłoni zaśmiała się Łucja, rumieniąc się.
Podczas gdy Łucja tłumaczyła interfejs programu, Jadwiga myślała, że nawet w bagno znajdzie się czyste źródło.
Zanim Łucja zdążyła odejść, pojawił się Stanisław.
Potrzebuję umowy z CyberSystemy. Natychmiast.
Mówił to tak, jakby wydawał rozkaz służbie.
Dzień dobry odpowiedziała spokojnie Jadwiga. Przeglądam właśnie te dokumenty. Dajcie mi chwilę.
Chwilę? Nie mam chwili. Mam rozmowę za pięć minut. Dlaczego to jeszcze nie jest zdigitalizowane? Co tu właściwie robicie?
Jego zarozumiałość była jego słabością. Był przekonany, że nikt, a tym bardziej staruszka, nie odważy się i nie będzie w stanie sprawdzić jego roboty.
Pracuję tu pierwszy dzień odpowiedziała wprost. I staram się naprawić to, co nie zostało zrobione przed moim przyjściem.
Mam to gdzieś! podszedł do stołu i bez ceremonii wyciągnął potrzebną teczkę. Zawsze od was, starzy, same problemy.
Wyszedł, trzaskając drzwiami. Jadwiga nie patrzyła za nim. Wystarczyło jej zobaczyć wystarczająco dużo.
Wyciągnęła telefon i wybrała numer swojego prywatnego prawnika.
Arkadiuszu, dzień dobry. Sprawdź proszę jedną firmę. CyberSystemy. Mam wrażenie, że mają ciekawych właścicieli.
Następnego ranka telefon zadzwonił.
Pani Andrzejewska, miała Pani rację. CyberSystemy to firma fikcyjna. Zarejestrowana na nazwisko pewnego pana Piotra. To, nawiasem mówiąc, brat dwukrotnie kuzyn swojego lidera programistów, Stanisława. Typowy schemat.
Dziękuję, Arkadiuszu. Nie chciałam wiedzieć więcej.
Kulminacja nadeszła po obiedzie. Wszystkich pracowników zebrano na cotygodniowe zebranie. Olga promieniowała, opowiadając o kolejnych sukcesach.
Ojej, chyba zapomniałam wydrukować raport konwersji. Jadwigo jej głos, podbity mikrofonem, rozbrzmiał z chłodną ironią proszę, przynieś teczkę Q4 z archiwum. Tylko nie zgub się w środku.
Sala wypełniła się przytłumionym śmiechem. Jadwiga wstała spokojnie. Punkt bez powrotu już przeszedł. Wróciła po kilka minut. Stanisław stał przy Olgę i szepcząco rozmawiali.
A oto nasza ratunkowa! wykrzyczał Stanisław z udawaną ciepłością. Trzeba pracować szybciej. Czas to pieniądz. Zwłaszcza nasz pieniądz.
Słowo nasz stało się ostatnią kroplą.
Jadwiga wyprostowała się. Zgarbiła postura zniknęła. Spojrzenie stało się lodowate i nieugięte.
Masz rację, Stanisławie. Czas naprawdę jest pieniędzmi. Zwłaszcza tymi, które wypłynęły przez CyberSystemy. Nie wydaje Ci się, że ten projekt jest bardziej opłacalny dla Ciebie niż dla firmy?
Twarz Stanisława zmarszczyła się, uśmiech zniknął.
Nie nie do końca rozumiem, o co chodzi
Naprawdę? To może wyjaśnisz wszystkim tutaj, kim jest pan Piotr?
W sali zapadła przytłaczająca cisza. Olga próbowała się wtrącić.
Przepraszam, ale jakie ma to znaczenie dla tej pracownicy w sprawach finansowych firmy?
Jadwiga nie spojrzała na nią. Powoli obeszła stół i stanęła na czele zebrania.
Mam bezpośredni wpływ. Pozwólcie, że się przedstawię. Jadwiga Andrzejewska Woronowa. Nowa właścicielka tej firmy.
Gdyby w pokoju wybuchła granat, efekt byłby mniej szokujący.
Stanisławie kontynuowała lodowatym tonem jesteś zwalniany. Moi prawnicy skontaktują się z Tobą i Twoim krewnym. I radzę Ci nie opuszczać miasta.
Stanisław opadł na krzesło, jakby wypuszczono z niego powietrze.
Ty, Olgo, również jesteś zwalniana. Za nieprofesjonalność i tworzenie toksycznej atmosfery w zespole.
Olga wybuchła.
Jak śmiesz!
Mam do tego pełne prawo odparła Jadwiga krótko. Masz godzinę na pakowanie. Ochrona Cię odprowadzi.
To samo dotyczy wszystkich, którzy uważają wiek za wymówkę do lekceważenia. Młody z recepcji i dwaj z działu programistów na wyjście.
W pomieszczeniu zapanował prawdziwy szok.
W najbliższych dniach firma przejdzie pełny audyt.
Jej wzrok spoczął na twarzy Łucji, stojącej na samym końcu sali.
Łucjo, proszę podejść.
Dziewczyna, drżąc, podeszła do stołu.
W ciągu dwóch dni pracy stałaś się jedyną, która okazała nie tylko profesjonalizm, ale i zwykłą ludzką dobroć.
Tworzę nowy dział kontroli wewnętrznej i chcę, byś dołączyła do mojego zespołu. Jutro omówimy Twoje nowe stanowisko i szkolenie.
Łucja otworzyła usta, nie mogąc wypowiedzieć słowa.
Poradzisz sobie zapewniła ją pewnie Jadwiga. A teraz, wszyscy oprócz zwolnionych do pracy. Dzień roboczy trwa.
Odwróciła się i wyszła, zostawiając za sobą zrujnowany blask wyższości.
Nie czuła triumfu. Tylko zimne zadowolenie jak po dobrze wykonanej roboty. Bo żeby zburzyć solidny dom, najpierw trzeba wyczyścić plac budowy z gnicia.
I właśnie od tego właśnie dopiero zaczęła swoją ogólną rewizję.
