Trzymaj się, córeczko! Jesteś już w innym domu, a jego zwyczaje musisz szanować. Wyszłaś za mąż, nie na imprezę przybyłaś.
Jakie to zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest na opak! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to oczywiste!
Czy kiedykolwiek słyszałaś, że teściowe potrafią być dobre?
Hula! Hula! Znowu nas wyprawiła! Stała pośrodku kuchni Światłana Piotrowna, twarz miała czerwoną od gniewu, oczy płonęły żarem. Jeśli mężczyzna huluje, winna jest sama. Co mam ci teraz tłumaczyć?
Teściowa była w szał. Krzyczała na swoją synową Łucję, jak szalona, a wszystko dlatego, że Łucja podejrzewała jej syna, Borysa, o zdradę.
Łucja, młoda, delikatna dziewczyna o dużych, naiwnych oczach, stała przy ścianie, próbując uspokoić wściekłą kobietę.
Światłano Piotrowno, to nie jest normalne. On ma rodzinę, dzieci zaczęła Łucja, ale teściowa przerwała ją gestem jakby odpędzając natrętną muszkę.
To ty, rodzina? Czy to twoje dziecko, które nie wpuszcza nas z dziadkiem? rzuciła z pogardą. Twoje wychowanie, przy okazji!
Jakie wychowanie, Światłano Piotrowno? Iwanek ma dopiero rok. On jest jeszcze mały, cicho wtrąciła Łucja.
Mały? zmarszczyła twarz kobieta. U Jegołowiczów wnuk jeszcze mniejszy. I na ręce chodzi, i nie powtarza, jak ten twój machnęła w stronę pokoju dziecięcego.
Właściwie to twój wnuk odparła Łucja drżącym głosem. Dzieci wyczuwają złe osoby. Może dlatego nie podchodzi do was.
To my jesteśmy źli? To ja jestem kozą przebrany! krzyczała teściowa. A w czym ty, piękna nasza, żyjesz na darmo? Czyje produkty spożywasz? Czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięczna!
Łucja nie chciała już dłużej spierania się ze swoją kłótliwą teściową. Mówiła już tysiąc razy Borysowi, że chce mieszkać osobno od jego rodziców, ale Borys, rozpieszczony syn mamusi, nie widział w tym potrzeby.
Lubił żyć pod dachem rodziców. Czuł się tam niczym w łonie Chrystusa. Pracował spokojnie, a wszystkie domowe sprawy rozwiązywały osoby starsze pranie, sprzątanie, gotowanie. Nie życie, a bajka!
Natomiast Zofii, złośliwa teściowa, pytała w całości. Na początku Łucja usiłowała nawiązać kontakt, pomagała w domu, wspierała w wszystkim, nawet słuchała jej niekończących się narzekań o sąsiadach. Z czasem jednak zrozumiała, że to daremny wysiłek.
Jaka by nie była dobra i poświęcająca się Łucja, tak i tak nie potrafiła nie nienawidzić teściowej, i nie próbowała tego ukrywać.
Zabrałaś do domu tę nieudaczną, jakby normalnych dziewczyn nie było opowiadała Światłana Piotrowna sąsiadce, gdy Łucja stała za rogiem domu, zbierając rozsypane przez Borysa zabawki i wsłuchując się w każdy szmer.
Aż do innej wsi po niej jechała! Byłoby po co! Nasze babcie są znacznie lepsze, pracowite i mądrzejsze.
Nie mów! popierała ją sąsiadka, miejscowa plotkarz babcia Mania, która już zdążyła przemówić o wszystkich sprawach wsi.
Rozumiem, że nie umiesz nic zrobić. A ty, Piotrowno, sama mówiłaś, że ręce nie z twojego miejsca pochodzą. Nie da się nic naprawić.
Nie wyobrażasz sobie, jak wiele! Nie można jej niczego powierzyć. Albo zgubi, albo zepsuje. A dziecko w niej nie takie.
U Jegołowiczów wnuk zupełnie inna sprawa. Spokojny, rozumny chłopiec. Ten cały czas powtarza, marudzi. Geny chyba nie z tych.
Gdy życie stało się nie do zniesienia, Łucja dzwoniła do matki w sąsiedniej wsi, narzekała, płakała, a matka odpowiadała:
Trzymaj się, córeczko! Jesteś już w innym domu, a jego zwyczaje musisz szanować. Wyszłaś za mąż, nie na gości przybyłaś.
Jakie zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest na opak! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to oczywiste!
Czy kiedykolwiek słyszałaś, że teściowe potrafią być dobre? Wszyscy przeszliśmy przez to, i ty musisz. Najważniejsze nie pokazuj, że cię to przytłacza. Trzymaj się.
Świadoma, że z niepewną matką nic nie da się wycisnąć, Łucja groziła, że zadzwoni i roszczeniami obciąży ojca.
Zawstydź ojca! przestraszyła się matka. Wiesz, że ma on warunkowy wyrok. Jeden krok w bok i wciągną go za kratki!
Łucja rozumiała to wszystko. Wiedziała, że ojciec kocha swoją jedyną córkę. Otrzymał on warunkowy termin za kradzież, którą popełnił, gdy ktoś obraził Łucję w lokalnym sklepie.
I wiedziała, że ojciec nie będzie milczeć, gdy dowie się, jak źle traktują jego ukochaną córkę w obcym domu. Był człowiekiem gorącym.
Dobrze, nie powiem tacie odpowiedziała Łucja. Ale jeśli będą dalej postępować tak, jak teściowa, nie wiem, co zrobię.
Wszystko się ułoży, córeczko powtarzała matka, starając się ją uspokoić. Za kilka tygodni nie będziesz już pamiętać tej rozmowy.
Łucja chciała zapomnieć o teściowej, lecz relacje nie poprawiały się. Światłana Piotrowna zdawała się jedynie pogłębiać nienawiść, jakby Łucja była winna wszystkich jej nieszczęść. Nawet jej mąż, Jan Stanisław, starszy, zmęczony życiem człowiek, nie wytrzymał.
Dlaczego ciągle krzyczysz na dziewczynę? rzekł pewnego poranka, kiedy kłótnia osiągnęła szczyt, Jan, próbując interweniować. Odpędzi ją od nas! I zrobi to, co słuszne!
Ja ją wybiorę! wybuchła Światłana Piotrowna, kierując całą swoją złość na męża. Złożę pozew, każdą złotówkę, co u nas przeszła w te lata, zwrócę! I dziecko jej zabiorę, by nie rosło w tej nikczemnej rodzinie!
Łucja rozumiała, że teściowa wygłasza czyste bzdury, lecz bała się. A przecież wciąż kochała swojego męża Borysa.
Plotki o tym, że Borys potajemnie włóczy się z byłą Oksaną, okazały się niczym oprócz wiejskich plotek, które babcie takie jak Światłana Piotrowna podchwytują i rozprzestrzeniają po całej wsi.
Niezależnie, ile jeszcze trwałyby te nadużycia teściowej, gdyby nie jej długi język, pewnego dnia, będąc w dobrym humorze po kolejnej zwycięstwie nad dziewczyną, w kolorowych farbach opowiadała o swoich bohaterskich wyczynach przyjaciółce, babci Mani.
Jak zwykle dodała coś nowego, ozdobiła opowieść, przekazała koleżance, a potem mężowi i tak historia o głupiej synowej i surowej teściowej, wpleciona w wiejskie opowieści, dotarła do ojca Łucji.
Ojciec Łucji, surowy mężczyzna, prawie dwa metry wzrostu, z szerokimi ramionami, pomyślał chwilę. Wziął topór, którym dopiero co rąbał drewno, nie zdejmując roboczej kurtki, wsiadł na swój stary motor Ural i, nie mówiąc nic żonie, ruszył do sąsiedniej wsi wyzwolić córkę z upokarzającego kajdan.
W tym czasie w domu Piotrownej wybuchł prawdziwy skandal. Młoda matka na chwilę zostawiła malucha Wanię na nowym, jaskrawo żółto-pomarańczowym kanapie, by pobrać świeżą pieluszkę.
Kiedy wróciła, pod dzieckiem znajdowała się mała brązowa plama. W oczach teściowej ta plama rozrosła się do niewyobrażalnych rozmiarów, niczym czarna dziura gotowa pochłonąć całe mieszkanie.
Kobieta pojawiła się nagle, jak burza, i od razu zaczęła ryczeć na synową, że jest to siła nie do zniesienia.
Popsułaś kanapę! Moją ulubioną! Wiesz, ile kosztowała? Ręce ci odetnę, a potem zszyję, żeby nie bolało!
Naprawię wszystko. Posprzątam starała się łagodzić Łucja drżącymi rękami, chwytając ściereczkę.
Co posprzątasz? To nowa kanapa! Skąd ci wiedzieć? Nigdy nie kupowałaś nic na własny koszt!
Czy wy nie kupowaliście? nie wytrzymała Łucja i w tym momencie odważyła się dopomknąć teściowej, że całe życie siedzi na karku męża.
Popatrz na nią! Dość bezczelności! oblicze Światłany Piotrownej zabarwiło się czerwienią.
Teraz wytrzyj tę plamę, a potem marsz na podwórko z synkiem! Będziecie u mnie mieszkać i drzeć się, dopóki nie nauczcie się zachowywać przyzwoicie!
Łucja, płacząc, starała się zetrzeć plamę. Brązowy ślad na jaskrawo żółto-pomarańczowej tapicerce nie chciał poddać się, jakby szydził z jej bezsilności. Mały Wania, czując matczyną troskę, krzyczał na pełen głos, a jego płacz podnosił napiętą atmosferę w domu.
Światłana Piotrowna stała nad Łucją, zalewając ją wyzwiskami. Nie zauważyła, że w drzwiach pojawił się nieznajomy. To był ojciec Łucji, Mikołaj. Stał tam jak pomnik, ręka mocno trzymała drewnianą rączkę topora.
W jednej chwili Światłana, jakby wyczuwając czyjąś obecność, odwróciła się. Jej wzrok spoczął na narzędziu.
Dobrze znała, jak gorący jest Mikołaj, i znała jego przeszłość, warunkowy wyrok. Strach przeszył ją natychmiast. Zrozumiawszy, że sługa usłyszał wystarczająco, a sprawa nabiera powagi, Światłana próbowała zachować twarz i bronić swojej racji, choć głos jej drżał.
Och, witaj, Mikołaju! A ja właśnie Łuczkę twoją wychowuję
Słyszałem, jak ją wychowujesz rzekł surowym tonem ojciec i wkroczył do pokoju w jedynie skarpetach.
Uniósł topór nad głowę, zmuszając Światłanę do zamrużenia i odskoku. Zamiast uderzyć, lekko położył topór na ramię i wyciągnął rękę do córki.
Chodźmy, Łucjo, nie masz tu nic do roboty powiedział i poprowadził ją w stronę wyjścia.
Stój, szwagrze zdołowała odzyskać równowagę Światłana, próbując odzyskać kontrolę. Co powiem synowi?
Niech przyjdzie sam. Za swoją żoną. Porozmawiamy. Po męsku rzucił Mikołaj zimnym spojrzeniem, które mówiło więcej niż słowa.
Mikołaj zabrał córkę i małego Wanię. Borys długo wahał się, by przyjechać po żonę i syna, bał się starcia z teściem. W końcu zebrał się na odwagę.
Mikołaj rozmawiał długą nocą ze swoim zięciem. Nie groził, nie krzyczał, ale jego spokojny, twardy głos i topór leżący na stole nadawały słowom wagę.
Obiecał Borysowi, że będą mieszkać osobno, że matka nie będzie wtrącać się w ich życie i że będzie bronił ich i dziecka, nie dopuszczając do zniewagi.
Kiedy Mikołaj mocno ujął Borysa za rękę, zięć poczuł, że żarty z tym człowiekiem są niebezpieczne, a wszystkie obietnice trzeba dotrzymać.
Od tego dnia Światłana Piotrowna omijała synową i wnuka. Nie rozmawiała z nimi, nie witali ich na ulicy.
Borys i Łucja mieszkali osobno. Wszystko w nich było w harmonii i zrozumieniu. Czy to były nauki teścia, czy prawdziwa miłość
W świetle snu, gdzie drzwi otwierały się na podwójne niebo, a krzesła tańczyły na suficie, echo kłótni rozmyło się w odgłosach wiatru, a jedynie ciche szumy topora Mikołaja, spoczywającegoWtedy niebo rozbłysło złotymi gwiazdami, a wszystkie domy wioski zamieniły się w lśniące, ciche schronienia, w których już nigdy nie zabrzmiły głosy krzyku.
