Drogi pamiętniku,
Wyobraź sobie tę scenę. Moja siostra Grażynka prawdziwa modystka, zawsze smukła jak wierzba, wciąż w najnowszych trendach. Ja ja to zwykła kobieta. Trochę przybrałam na wadze, pojawiły się zmarszczki. Cóż, tak to życie płynie.
Każde nasze spotkanie zamieniało się w małą torturę. Grażynka pewnie nie robiła tego ze zła, raczej z najlepszych intencji. Podchodzi, spogląda swoim przenikliwym wzrokiem i zaczyna:
Staszek, a to sukienka ci nie przylega? Trochę babciowa.
Staszek, powinieneś zmienić fryzurę, dodałaby ci lat pięć.
Ojej dziewczyny, jaka pomadka! Ten odcień nie nosi się od dziesięciu lat!
I wszystko to z taką słodką, współczującą buzią. Jakby naprawdę chciała mi pomóc. A ja po każdym takim komplementie czuję się, jakby podłoga pod stopami się cofała, a w lustro nie chce się patrzeć tydzień.
Smutne? Aż serce pęka! Nie jestem przecież okładką z magazynu, a ona własna siostra nieustannie trafia w najczulsze miejsca. Na początku znosiłam to z humorem, zmieniałam temat. Ostatnią kroplą był jednak jubileusz mamy.
Przygotowywałam się do tego wielkiego dnia! Kupiłam nową, elegancką sukienkę, zrobiłam fryzurę, makijaż. Czułam się królową, szczerze!
Zebraliśmy się w jednej z krakowskich restauracji Pod Złotym Rogiem. Goście, krewni, wszyscy w eleganckich strojach, w dobrym humorze. Nagle podchodzi do mnie Grażynka, przygląda się mi od stóp do głów i, tak głośno, by każdy usłyszał:
Staszek, co to za sukienka? Śmiech i grzech jak u naszej cioci Hani ze wsi. Gdybyś mnie tylko zapytała, dobrałabym ci coś przyzwoitego.
W tym momencie poczułam, jak ziemia usuwa się spod moich nóg. Zrobiła to na oczach wszystkich, dosłownie pluła w moją duszę. Gdzie jest teraz świąteczny nastrój?
Wtedy coś przełamało się we mnie. Dość milczenia! Myślę, że to moja kolej. A przygotowałam się do tego jubileuszu naprawdę solidnie
Nie wpadłam w scenę kłótni. Po co? Wzięłam głęboki oddech, uśmiechnęłam się najczulszym uśmiechem i przerwałam jej wypowiedź w połowie:
Grażynko! powiedziałam wysoko i radośnie. Dziękuję ci szczerze! Naprawdę doceniam twoją troskę! Jesteś u nas prawdziwą specjalistką od wykrywania cudzych braków!
Grażynka zajaśniała, pewnie myślała, że ją chwalę. Naivitetka, co?
Skoro jesteś taka obeznana we wszystkim kontynuowałam, wstając z krzesła z pudełkiem, które wcześniej przygotowałam postanowiłam zrobić ci prezent!
Wszyscy goście spojrzeli w naszym kierunku z ciekawością. Podałam jej pięknie opakowane pudełko, przewiązane wstążką. Otwierała je z nadzieją, że w środku znajdą się perfumy lub kosmetyki.
A w środku, dziewczyny, leżał elegancki certyfikat wydrukowany na wysokiej jakości papierze. Na indywidualną konsultację u znanego psychologa temat brzmiał: Jak podnieść poczucie własnej wartości, nie poniżając bliskich. Odczytałam go na głos, żeby usłyszało to całe wnętrze, kuchnia, a nawet kierowca autobusu przejeżdżający obok restauracji! O naprawdę wyciągnęła mnie wtedy!
Oto, siostro! dodałam, gdy podniosła na mnie zdziwione oczy. Pomyślałam, że przyda ci się to wsparcie. Pomoże ci naprawdę uwierzyć w siebie, nie kosztem innych! Jak mówią wprost w cel!
Widok jej twarzy był bezcenny! Najpierw totalne zdziwienie, potem zrozumienie, a w końcu policzki zarumieniły się tak, że nie da się tego opisać słowami.
W sali zapadła cisza, po czym jeden z wujków wybuchł głośnym śmiechem, a zaraz po nim reszta. Wszystkie jej kąśliwe uwagi, jej trucizna, wyszły na jaw! Chciała mnie upokorzyć, a wyszła na to, że sama stała się pośmiewiskiem.
Finał nastąpił natychmiast. Grażynka wyklaskała coś pod nosem, chwyciła torbę i wybiegła z sali
Teraz odpowiem na pytanie, które nie da się nie zadać tak, pogodziłyśmy się. Jesteśmy przecież siostrami.
Od tego dnia, uwierz mi, nie zamieszała już ani słowem o moim wyglądzie. Gdy się spotykamy, rozmawiamy jedynie o pogodzie. I wiesz co? To przyjemne.
To moja historia. Dziękuję, że dotarłeś do końca! Jeśli coś cię poruszyło, zostaw serduszko będzie mi bardzo miło! Napisz w komentarzu swoją opowieść czy zdarzyło ci się coś podobnego? Podziel się nią z przyjaciółką to naprawdę wielka sprawa.
