Często widziałam Pawła z walizką, a powietrze pachniało nieskończonym powrotem on wracał, a jednak nigdy nie był w pełni ze mną. Pisał do mnie późno, w krótkich zdaniach, a gdy wpadał do mieszkania na Nowolipki, jego oczy były zmęczone, ubrania pachniały biurem. Mówił, że narady się przeciągnęły. Nigdy nie zaglądałam mu do telefonu, nie pytałam zbyt wiele. Wierzyłam mu i czułam, że jestem niewidocznym skrawkiem podkrakowskiej mgły ulotnym, ledwie dotykalnym.
Zdarzyło się, że składając koszule w naszej sypialni czerwone kwiaty na tapecie wirowały jak wspomnienia dzieciństwa z Jastarni on usiadł na łóżku, nie zdejmując nawet skórzanych butów. Powiedział:
Chcę, żebyś wysłuchała mnie, nie przerywaj proszę.
Już wtedy sen stał się ołowiany. W jego spojrzeniu widziałam obce ulice. Obwieścił mi, że spotyka się z inną. Zapytałam: kim jest? Zawahał się przez moment, potem wymówił jej imię: Małgorzata. Pracuje kilka kamienic od niego, młodsza, pachnąca kawą z Żoliborza. Spytałam, czy ją kocha. Odparł, że nie wie, ale z nią mniej go boli głowa, mniej się męczy. Spytałam:
Zamierzasz odejść?
Odpowiedział:
Tak. Nie chcę dłużej udawać.
Tej nocy spał na kanapie skrzypiącej, z wzorem łowickich pasków. Wyszedł bladym świtem i nie wrócił dwa dni, jakby śnił się komuś innemu. Gdy wrócił, już mówił o adwokacie, rozwodzie bez scen, dzieleniu talerzy, książek i oszczędności w złotówkach. Siedziałam bez słowa, śniąc, że jestem rybą pod lodem. W tydzień już nie było mnie w tym mieszkaniu.
Następne miesiące mijały pod znakiem walki z cieniami: rachunki, pisma, decyzje wszystko po nowemu. Znajomi szepczący na klatce, ja coraz częściej poza domem, w warszawskich kawiarniach, żeby nie usłyszeć echa własnego serca w pustych ramkach po zdjęciach.
Na jednej z takich ucieczek, w długiej kolejce po kawę przy placu Zbawiciela, mój wzrok spotkał się z oczami mężczyzny, który pachniał deszczem i śladami po tramwajach. Rozmawialiśmy o pogodzie, korkach na Marszałkowskiej, o tym, jak czasem życie spóźnia się pięć minut.
Patrzyliśmy na siebie coraz odważniej, aż pewnego dnia przy małym stoliku wyznał, ile ma lat był ode mnie o piętnaście lat młodszy, a powiedział to z prostotą, z jaką stawia się chleb na stole. Spytał o mój wiek, nie zawahał się, jakby to w ogóle nie miało znaczenia. Zaprosił mnie na kolejne spotkanie. Przyjęłam.
Z nim wszystko było lekkie nikt nie rzucał wielkich słów ani obietnic. Pytał jak się czuję, słuchał, zostawał, gdy mówiłam o rozwodzie, nie uciekając wzrokiem do okna. Pewnego dnia po prostu powiedział: Lubię cię i wiem, z czego wychodzisz. Odpowiedziałam mu, że nie chcę już powtarzać dawnych pomyłek ani wisieć na nikim. Powiedział, że nie chce mnie zmieniać, ani mnie ratować.
Paweł dowiedział się od znajomych. Po miesiącach ciszy zadzwonił. Spytał, czy to prawda, że spotykam się z młodszym mężczyzną. Odpowiedziałam: tak. Zapytał, czy nie jest mi wstyd. Odparłam, że wstyd to zdrada. Rozłączył się, nawet się nie żegnając.
Rozwiodłam się, bo Paweł wybrał inną. A potem, jakby przez sen, znalazłam się obok kogoś, kto kocha i szanuje mnie prawdziwie.
Czy to prezent od życia? W śnie wszystko może być możliwe.
