Kiedy mama dowiedziała się, że jestem mężatką, mam dobrą pracę i własne mieszkanie, zaraz pojawiła się, żeby poprosić mnie o wsparcie finansowe.
Mama zawsze była dla mnie bardzo surowa. Tata często wyjeżdżał służbowo, a ona sama się mną opiekowała. Tata mnie kochał, ale za każdym razem, kiedy wracał do domu, przywoził mi mnóstwo prezentów. Mama nie była tak wylewna uczuciowo. Pewnego dnia tata wyjechał w delegację i już nigdy nie wrócił.
W szkole nie miałam nigdy żadnych przyjaciółek. Chodziłam ubrana jak żebraczka, w starej szkolnej spódniczce, którą mama znalazła na klatce schodowej. Zawsze mi powtarzała: Noś to, co masz pod ręką. Najpierw muszę sobie poukładać życie, nie mam pieniędzy na ciebie. I tak cierpliwie nosiłam tę nieładną spódnicę przez całą piątą klasę.
Później sąsiadka podarowała mi mundurek swojej córki, która właśnie skończyła szkołę. Nosiłam go aż do końca podstawówki. Jeśli chodzi o buty, miałam tylko jedną parę wytrzymały kilka lat, aż zrobiły się za małe. W końcu świetnie zdałam maturę i postanowiłam studiować. Wybrałam kierunek ekonomiczny. Na uczelni dalej nosiłam rzeczy, które dostawałam od przyjaciółek, kiedy im się znudziły.
Pewnego dnia poznałam Dominika, który skończył studia kilka lat wcześniej. Zaczęliśmy się spotykać i w końcu zapoznał mnie ze swoimi rodzicami. Kiedy odwiedziłam ich po raz pierwszy, wstydziłam się moich starych, zniszczonych butów. Miałam nawet przemoknięte stopy, ale jego mama udawała, że tego nie widzi. Następnego dnia zaprosiła mnie ponownie i podarowała nowe buty.
Bałam się, że rodzice Dominika mnie nie polubią, ale szybko zaczęli traktować mnie jak członka rodziny. Nie mam pojęcia, czym sobie na to zasłużyłam. W prezencie ślubnym dostaliśmy od nich mieszkanie, a kiedy ukończyłam studia, teściowa dała mi pracę we własnej firmie zarabiałam bardzo dobrze. W końcu mogłam sobie pozwolić na to, czego potrzebowałam. Do końca życia będę wdzięczna Bogu, że pozwolił mi wyjść na prostą.
Gdy mama dowiedziała się, że wyszłam za mąż, mam dobrą pracę i swoje mieszkanie w Warszawie, natychmiast pojawiła się z prośbą o pomoc finansową. Jednak całą rozmowę usłyszała moja teściowa. Od razu zadzwoniła po męża i mojego syna, aby przyszli do domu. Ostatecznie mój mąż wytłumaczył mojej matce, że nie powinna już liczyć na moją pomoc. Podziękował jej za to, że ma córkę, ale poprosił, by już nigdy więcej nie pojawiała się w naszym domu. Od tamtej pory nie mam kontaktu z mamą i z radością czekam na narodziny mojego dziecka.
