Zenon nigdy nie wierzył, że Irmina to jego córka. Jego żona, Weronika, pracowała w sklepie spożywczym. Ludzie w miasteczku gadali, że często zamykała się w magazynie z obcymi mężczyznami, więc Zenon nie chciał uznać drobnej Irminy za swoje dziecko. Serca do niej nie miał. Jedynie dziadek Bartłomiej kochał wnuczkę i właśnie jej zapisał w testamencie dom na skraju wsi.
Irminę kochał tylko dziadek Bartłomiej
Dziewczynka od zawsze była delikatna i często chorowała. Drobniutka, chorowita „Ani w mojej, ani w twojej rodzinie nikt taki się nie urodził,” powtarzał Zenon. „To dziecko ledwie ponad stół wystaje.” Z biegiem lat jego niechęć udzieliła się nawet Weronice.
Jedyną osobą, która szczerze i z całego serca kochała Irminę, był jej dziadek Bartłomiej. Dom Bartłomieja stał tuż przy lesie, na końcu wsi pod Siedlcami. Całe życie był leśniczym i nawet na emeryturze codziennie zapuszczał się w las, zbierał jagody, lecznicze zioła, a zimą dokarmiał zwierzęta. Brano go w okolicy za trochę dziwaka. Mówiono, że ma w sobie coś z guślarza, bo nieraz przewidział coś, co potem rzeczywiście się wydarzyło. Ale wszyscy przychodzili do niego po zioła i napary.
Żonę Bartłomiej pochował już dawno. Jego jedyną pociechą była Irmina. Kiedy dziewczynka poszła do szkoły w Siedlcach, przeważnie mieszkała u dziadka. Opowiadał jej o właściwościach roślin, uczył rozpoznawać korzenie i liście. Irminie nauka przychodziła z łatwością. Gdy pytano ją, kim chce być, odpowiadała: „Będę leczyć ludzi.” Ale matka tylko wzdychała: Nie mam pieniędzy, Irmino, żebyś mogła studiować. Dziadek pocieszał wnuczkę: „Jeszcze nie jestem dziadem, córciu. Pomogę. W razie czego i krowę można sprzedać.”
Dom i szczęście testament dziadka
Weronika rzadko wpadała do ojca, a gdy już przyszła do Bartłomieja, to po pieniądze. Jej syn, Mateusz, przegrał się w Warszawie w karty. Pobili go i zagrozili, że ma zwrócić dług, choćby spod ziemi.
„Dopiero gdy cię przycisnęło, przypomniałaś sobie o moim domu?”, spytał surowo Bartłomiej. „Od lat cię tu nie widziałem!” Odprawił ją: „Nie będę spłacał długów twojego syna. Teraz muszę zająć się wychowaniem Irminy.”
Weronika wybuchła wściekłością: „Nie chcę was widzieć, nie mam już ani ojca, ani córki!”, rzuciła i wybiegła. Gdy Irmina dostała się do liceum medycznego w Siedlcach, rodzice nie dali jej ani grosza. Tylko Bartłomiej wspierał ją, a także stypendium, bo Irmina świetnie się uczyła.
Kiedy zbliżał się koniec nauki, Bartłomiej ciężko zachorował. Przeczuwając śmierć, powiedział Irminie, że dom zapisuje jej, iż powinna szukać pracy w mieście, ale o domu nie zapomnieć. Dom żyje, póki czuć w nim ludzkiego ducha. Zimą musisz palić w piecu. Nie bój się nocować tu sama. W domowych ścianach i twoje szczęście odnajdzie cię. Dziadek przewidywał przyszłość: Będziesz szczęśliwa, dziecko. Musiał coś wiedzieć.
Spełnione przepowiednie Bartłomieja
Jesienią Bartłomiej odszedł. Irmina została pielęgniarką w szpitalu powiatowym w Siedlcach. W wolne dni jeździła do dziadkowego domu, szczególnie w zimie, kiedy trzeba było rozpalić w piecu. Drwa przygotowane przez dziadka długo nie chciały się skończyć. Prognoza nie zapowiadała poprawy pogody, a Irmina miała dwa wolne dni. Nie chciała gnieździć się w wynajętym pokoju u starszych krewnych koleżanki z technikum.
Wieczorem dotarła do wsi. W nocy rozpętał się śnieżny zamieć. Rano śnieg wciąż padał, wiatr nieco ucichł, ale drogi zawiało. Nagle rozległo się pukanie. Irmina otworzyła drzwi. Na progu stał nieznajomy młody mężczyzna. „Dzień dobry. Nie dałaby pani łopaty? Zakopało mnie autem naprzeciwko pańskiego domu,” zapytał. „Na ganku stoi, śmiało. Może pomogę?” odpowiedziała. Młody mężczyzna z lekkim uśmiechem spojrzał na delikatną dziewczynę: „Jeszcze by i panią zasypało.”
Chłopak miał krzepę, szybko odkopał auto, lecz przejechał kilka metrów i utknął raz jeszcze. Znowu machał łopatą. Irmina zaprosiła go do środka na herbatę może śnieżyca wkrótce minie, a wtedy ktoś przejedzie i przetoruje drogę, bo to nie odludzie, ruchliwe miejsce.
Nieznajomy, przedstawiając się jako Stanisław, po krótkim wahaniu poszedł do środka za Irminą. Nie boisz się sama tu mieszkać na skraju lasu? zapytał. Odpowiedziała, że przyjeżdża tylko na weekendy, bo pracuje w Siedlcach, i też się martwi, jak wróci, jeśli autobus nie przyjedzie. Stanisław, który mieszkał w mieście, zaoferował jej pomoc. Zgodziła się.
Po pracy Irmina wracała do domu na piechotę i spotkała niespodziankę Stanisław czekał na nią. „Widocznie twój herbatka z ziół ma czarodziejską moc,” zażartował. „Musiałem cię zobaczyć jeszcze raz może napijemy się jeszcze jednej filiżanki?”
Sakramentalnego ślubu nie było. Irmina nie chciała. Stanisław początkowo naciskał, ale ustąpił. Za to ich miłość była prawdziwa. Irmina przekonała się, że nie tylko w powieściach piszą, jak mężczyźni noszą swoje żony na rękach. Kiedy urodził się ich pierwszy syn, wszyscy byli zdziwieni, jak z tak wątłej kobiety urodził się taki silny chłopak! Zapytana o imię, Irmina odpowiedziała pewnie: Będzie Bartkiem, po bardzo dobrym człowieku…Będzie Bartkiem, po bardzo dobrym człowieku i w podzięce za całe dobro.
Minęły lata, a dom na skraju lasu tętnił życiem. Zimą pod blachą dachu śpiewały dzieci, latem Stanisław z synem łowili motyle nad łąką, a Irmina suszyła zioła na werandzie i rozsyłała napary po sąsiadach. Wieczorami siadała z Bartkiem przy starym piecu i opowiadała mu, jak jej dziadek potrafił rozpoznać przyszłość w chmurach nad sosnami.
Pewnego zmierzchu, kiedy śnieg lekko prószył, Bartek wspiął się na kolana matki i wyszeptał: Mamo, czy dziadek jeszcze tu mieszka? Irmina przytuliła synka mocno i uśmiechnęła się, słysząc cichy trzask drew w piecu. Zawsze, kiedy śpiewa wiatr, kiedy kukurydza szepce jak dawniej, i kiedy pieczemy chleb w tym starym domu.
A potem zerknęła przez okno na ogród, gdzie pierwszy ślad borsuka przecinał biel śniegu, i Irmina wiedziała: dom naprawdę żyje, dopóki jest w nim miłość a szczęście, jak przepowiedziała Bartłomiej, znalazło do nich drogę nawet przez największą zamieć.
