Mam pięćdziesiąt lat. Rok temu moja żona odeszła z dziećmi. Wyprowadziła się, gdy nie było mnie w domu. Wróciłem z pracy, a mieszkanie było puste i nieznośnie ciche.
Kilka tygodni temu dostałem pismo z sądu żądanie alimentów. Od tamtej pory z pensji co miesiąc automatycznie pobierane są pieniądze. Nie mam nic do powiedzenia. Nie mogę się dogadać, nie mogę się spóźnić. Złotówki znikają, zanim w ogóle je zobaczę.
Nie będę udawał świętego. Zdradzałem. Kilka razy. Nigdy tego do końca nie ukrywałem, ale też nie przyznawałem się otwarcie. Żona, Malwina, powtarzała, że wyolbrzymia, że sobie coś wyobraża. Zbywałem ją śmiechem lub milczeniem.
Byłem trudnym człowiekiem. Wybuchałem złością. Często podnosiłem głos. W naszym domu to ja dyktowałem warunki kiedy coś ma się wydarzyć, jak ma wyglądać dzień. Gdy coś mnie zdenerwowało, słychać to było od razu. Miewałem momenty, że rzucałem przedmiotami. Ręki nigdy nie podniosłem, ale i tak często ich przerażałem.
Mój syn i córka bali się mnie. Zdałem sobie z tego sprawę zbyt późno. Wchodziłem do domu, a oni milkli; jeśli się odezwałem ostrzej, wracali do swoich pokoi. Żona chodziła na palcach, ważyła każde wypowiedziane słowo, unikała kłótni. Myślałem wtedy, że zasłużyłem na taki szacunek. Dziś wiem, że to był strach.
Wtedy mnie to nie obchodziło. Byłem przekonany, że jako głowa rodziny, jedyny zarabiający, wszystko mi się należy.
Kiedy Malwina postanowiła odejść, poczułem się zdradzony. Myślałem, że się buntuje. Popełniłem kolejny błąd zdecydowałem, że nie dam jej grosza. Nie dlatego, że nie miałem, a po to, by ją ukarać.
Wierzyłem, że wtedy wróci. Że się podda, zrozumie, że nie poradzi sobie beze mnie. Powiedziałem wprost: chcesz pieniędzy, wracaj do domu. Nie zamierzam utrzymywać nikogo, kto mieszka gdzie indziej.
Nie wróciła. Poszła prosto do adwokata. Złożyła wniosek o alimenty, przedstawiła wszystko: moje zarobki, wydatki, dokumenty. Sąd działał szybciej, niż się spodziewałem i zarządził potrącenie bezpośrednio z wypłaty.
Od tego momentu co miesiąc patrzę na swoją „obciętą” pensję. Nie skryję, nie wymigam się. Złotówki znikają, zanim otrzymam przelew.
Nie mam już rodziny. W domu nie słychać dzieci, żony. Widzuję ich sporadycznie, zawsze zdystansowanych. Już ze mną nie rozmawiają. Nie jestem mile widziany.
Jeszcze nigdy nie czułem się tak przyciśnięty finansowo. Płacę czynsz, alimenty, spłacam długi zostaje mi ledwie na życie. Często mnie to złości. Czasem jest mi po prostu wstyd.
Moja siostra, Ewa, powiedziała mi prosto w oczy: sam sobie to zrobiłeś.
