Daj spokój, Lidka, nie marudź! No wpadli chłopaki, trzeba obejrzeć mecz, co w tym dziwnego? Tyle lat się nie widzieliśmy, jeszcze z podstawówki. Lepiej ukrój ogórka i tej kiełbasy, co była na święta, bo mamy tylko piwo i właściwie nie ma czym zagryźć głos męża rozlewał się po mieszkaniu, mącąc szum telewizora i śmiechy trzech potężnych facetów.
Lidka stała w przedpokoju, wciąż miażdżąc w dłoni klucze. Dopiero przekroczyła próg, marząc tylko o jednym: zedrzeć szpilki, które po dziewięciu godzinach w pracy zamieniły się w narzędzie tortur, zmyć makijaż i zatopić się w kanapie z książką. Dzień był jak koszmar. Sprawozdanie roczne, foch szefowej, dwie godziny w korku podczas siąpiącej mżawki. Wracała do domu jak do schronu, do cichej przystani. A trafiła na Dworzec Główny o siedemnastej.
W nozdrza uderzył kwaśny, ciężki zapach taniego piwa i śledzia. W przedpokoju, prosto na jej ulubionym kremowym dywanie, walały się buty numer czterdzieści sześć, oblepione błotem. Kurtka jakiegoś gościa zsunęła się z wieszaka i rozłożyła się na podłodze jak zestrzelony gawron.
Lidka wzięła głęboki wdech, próbując powstrzymać drżenie rąk. Przeszła do pokoju. Obrazek jak z sennych majaków: Piotr, jej ślubny, rozparty w fotelu, kanapę okupowali Wojtek, Paweł i jakiś brodacz, którego nawet nie kojarzyła. Na szklanym stoliku tym, co go polerowała specjalnym płynem sterta butelek, paczek po chipsach i góra rybich ości rozrzucona na gazecie.
Piotrek Lidka powiedziała cicho. Umawialiśmy się, żadnych gości w tygodniu bez zapowiedzi. Jestem wykończona. Chcę ciszy.
Piotr machnął ręką, nawet na nią nie spojrzał. Patrzył tylko w ekran, gdzie dwudziestu dwóch biegających po trawie.
O, zaczyna się! mruknął. Zmęczona, głowa boli. Lidka, nie bądź taka stara babka. Chłopaki, powiedzcie jej.
Spokojnie, nie będziemy głośno! wrzasnął Wojtek, który spokojnie miał na poziomie startującego Boeinga. Zaraz nasi strzelą, to może i zatańczymy! Chcesz piwka?
Piwko to ostatnie, czego mi trzeba, Lidka poczuła, jak wewnątrz rośnie lodowata, ostra stanowczość. Potrzebuję, żeby za dziesięć minut nie było tu śladu tej imprezy.
Lidka, nie kompromituj mnie przed ludźmi! Piotr łaskawie oderwał wzrok od meczu. Twarz czerwona, naburmuszona. Idź do kuchni, weź się za coś. Zrób pierogi. Chłopaki głodni. Przestań stać tu jak powódź.
Lidka spojrzała na niego jak na obcego. Dziesięć lat małżeństwa. Dziesięć lat starała się być żoną wzorową: przytulnie, czysto, dom pachniał obiadem. Znosiła jego piwniczne nasiadówki, matkę z wiecznymi uwagami, porozrzucane skarpety. Ale dziś coś pękło. Może była to ta ość na stole. A może rozkazujący ton idziemy jeść pierogi.
Odwróciła się i wyszła.
I co, obraziła się! doleciało za nią. Spokojnie, zaraz przejdzie, zaraz nas nakarmi. Ona tak ma.
W sypialni, na komodzie, leżał portfel Piotra. Zwykł wykładać wszystko z kieszeni: klucze, drobne, karty. Lidka wiedziała, że wczoraj dostał kwartalną premię. Obiecywali sobie, że odłożą na remont balkonu albo chociaż na nowe zimowe opony.
Złota karta wysunęła się z portfela jak zakazany owoc.
Plan narodził się od razu. Zuchwały, nieprawdopodobny. Spokojna Lidka by się na to nigdy nie zdobyła. Ale spokojna Lidka przepadła. Teraz była tu kobieta, która żąda szacunku. Albo przynajmniej rekompensaty.
Schwyciła kartę. Otworzyła szafę, wyjęła podręczną torbę. Ruchy miała precyzyjne, jakby w śnie. Bieliźniana wymiana, ulubiona piżama jedwabna, której Piotr szczerze nie znosił, ładowarka, kosmetyczka.
Z pokoju brutalny ryk: GOOOOOOL! Ściany jęknęły. Ktoś chyba skakał po kanapie.
Zmarszczyła usta i narzuciła płaszcz. Buty, ostatnie spojrzenie na odbicie w lustrze. Podkrążone oczy, zaciśnięte usta.
Pierogi, mówisz… mruknęła do siebie. Zaraz tam będziesz miał pierogi.
Wyszła niepostrzeżenie. Hałas telewizora skutecznie ukrył jej ucieczkę.
Na ulicy wiało i siąpiło deszczem, ale ją dopadła gorąca fala. Serce waliło. Zamówiła taksówkę: Komfort plus. Albo nie, jak szaleć Biznes.
Pięć minut, przyjeżdża czarny mercedes, skóra w środku, szofer w marynarce otwiera drzwi.
Dobry wieczór. Dokąd jedziemy?
Do Europejskiego, szepnęła Lidka. Najdroższy hotel w mieście, pięciogwiazdkowy pałac z marmurowymi posadzkami i portierami w liberii. Wielokrotnie przechodziła obok, podziwiając światła, ale nigdy nie myślała, że znajdzie się tam jako gość.
Świetny wybór, pokiwał szofer.
W drodze telefon w jej torbie zamruczał. Piotr. Skończyła się reklama, przyszła myśl jeść. Wyłączyła dźwięk. Niech szuka. Niech jest święcie przekonany, że skoczyła po śmietanę.
Recepcja. W powietrzu zapach perfum i kwiatów. Wisząca nad głową lampa jak z bajki o królowej śniegu. Lidka podeszła do blatu. Recepcjonistka z plastikowym, idealnym uśmiechem spojrzała:
Dobry wieczór. Ma Pani rezerwację?
Nie Lidka położyła na blacie złotą kartę męża. Chciałabym apartament. Z jacuzzi, jeśli jest. I z widokiem na Wisłę.
Recepcjonistka nawet nie mrugnęła.
Mamy apartament prezydencki na siódmym piętrze. Śniadanie w cenie, strefa spa 24/h. Koszt sześć tysięcy złotych za dobę. Akceptujemy?
Sześć tysięcy. Prawie pół jej pensji. Albo jedna trzecia premii Piotra. Sumienie, przez lata trenowane w oszczędzaniu, kwiknęło ale Lidka mentalnie je przydepnęła.
Akceptujemy powiedziała stanowczo.
Poproszę o dowód osobisty.
Przykłada kartę. Płatność przyjęta. Lidka wyobraziła sobie, jak w tej samej chwili na Piotrze leży już sms: Obciążenie 6000 PLN. Hotel Europejski.
Pewnie nie zauważy. Mecz ważniejszy.
Portier poprowadził ją do apartamentu. Kiedy otworzyła drzwi, zaparło jej dech: to była komnata jak z królewskiego snu. Łóżko szerokie, firanki śnieżnobiałe, pokój dzienny z miękkimi fotelami, łazienka wielkości ich kuchni, wyłożona marmurem. Przez okno rozświetlone nocą miasto.
Została sama. Pierwsze co zrzuciła buty i przebiegła po miękkim dywanie boso. Potem podeszła do minibaru. Butelka szampana kosztowała tyle co skrzynka tego sikacza, co pili Piotr z kolegami.
A co tam, powiedziała w eter, otwierając szampana.
Wlała sobie do kieliszka, usiadła w fotelu. Telefon: piętnaście nieodebranych. Trzy SMS-y.
Lidka, gdzie jesteś?
W sklepie jesteś? Kup majonez!
Lidka, gdzie polazłaś? Chłopaki głodni!
Ani słowa troski. Same żądania. Łyk lodowatego, gryzącego szampana. Bosko.
Nagle kolejny sms.
Lidka, przyszła dziwna wiadomość. Sześć tysięcy pobrane. To ty coś kupiłaś? Karty nie ma. Odpowiedz!
A, zauważył. Lidka uśmiechnęła się i zadzwoniła do room service.
Dobry wieczór. Chciałabym zamówić kolację do apartamentu. Wiem, że późno, ale jestem bardzo głodna. Sałatka z owoców morza, stek medium rare i… tiramisu. I butelkę dobrego czerwonego wytrawnego. Na rachunek pokoju.
Zanurzyła się w wannie pełnej piany i soli. Telefon darł się nieprzerwanie. Odebrała, kiedy już leżała po szyję w pianie.
Halo?
Lidka! Zwariowałaś?! Piotr ryknął tak, że aż piana zadrżała. W tle była podejrzana cisza. Gdzie ty jesteś? Co za wypłata? Sześć tysięcy? Kupowałaś futro?!
Nie, kochanie, odparła słodko. Kupiłam sobie ciszę i szacunek. Jestem w hotelu.
Jakim hotelu?! Po co?!
Bo w domu smród śledzia i piwa, a ja chciałam odpocząć. Prosiłam nie zapraszaj znajomych. Kazałeś robić pierogi. Ja nie chcę pierogów. Chcę steka i pianę.
Ty… pijana jesteś? Piotrowi ugiął się głos. Wracaj natychmiast! To nasze pieniądze! To na balkon!
Balkon poczeka. Moje nerwy nie. Niedługo przyjdzie sms za kolację. Może z dwa tysiące.
Dwa tysiące?! Za kolację?! Oszalałaś, Lidka?! Mamy pierogi w zamrażarce!
Smacznego. Niech Wojtek ugotuje. Albo Paweł. Przyjaciele powinni sobie radzić.
Lidka, przestań histeryzować! Wracaj do domu! Już się rozchodzą!
A smród już się rozszedł? I brudna zastawa sama się umyła? Nie wrócę. Wynajęłam pokój na całą dobę. I skorzystam z każdej chwili. Jutro o poranku idę na masaż. Mówią, że spa jest tu boskie.
Masaż?! To ile jeszcze?! Lidka, złodziejstwo! Oddaj kartę, wróć, ja zrobię porządek!
Bardzo się cieszę, że budzi się w tobie gospodarz. Trenuj. Wrócę jutro na obiad. Zaczniesz wrzeszczeć przedłużę pobyt. Karta jest u mnie.
Rozłączyła się, telefon wyłączyła.
Pukanie do drzwi. Kolacja. Kelner wjechał z wózkiem przykrytym bielą. Srebro, aromat grilowanego mięsa, wykwintny deser. Lidka w puszystym szlafroku jadła boskiego steka i patrzyła na migoczące światła Warszawy.
Pierwszy raz od lat poczuła się nie służącą, nie funkcją, ale Kobietą przez duże K. Drogą, kapryśną, kochaną choćby sama sobie płaciła za ten luksus.
Noc była jak na chmurze. Łóżko sunęło gdzieś w nieistniejącej przestrzeni snu. Nikt nie chrapał, nikt nie ciągnął kołdry. Poranek jutrzenka przebijająca przez ciężkie zasłony, rozprostowanie ciała.
Spa. Basen, hammam, masaż. Masażystka ugniatała jej spięte plecy i powtarzała: Oj, jak Pani napięta, musi Pani o siebie dbać, złotko.
Teraz już będę obiecała Lidka, czując jak zmęczenie odpływa przez kręgosłup.
Kiedy wychodziła z hotelu, była już czternasta. Telefon, po włączeniu, zarzucił ją wiadomościami. Dziesiątki nieodebranych. I na końcu: Wszystko wysprzątane. Czekam. Porozmawiamy.
Zamówiła Komfort plus. Jak bal, to bal.
Przekręciła klucz. W mieszkaniu pachniało… chlorowym płynem i cytryną. I trochę skruchą.
Piotr siedział przy kuchennym stole. Przed nim zimna herbata. Mieszkanie lśniło. Ani śladu po wczorajszym pogromie. Dywan wyprany, podłoga błyszczała, naczynia poukładane. Nawet płytę ktoś przetarł.
Na widok żony Piotr poderwał się nieporadnie. Wyglądał na świeżo startą szmatę, cienie pod oczami, noc ewidentnie miał ciężką.
Przyszłaś wypuścił powietrze. Aleś dała popalić… Ja prawie zawału dostałem. Wiesz ile to kosztowało?
Lidka spokojnie przeszła, rzuciła torbę, wyjęła kartę i rzuciła na blat.
Wiem. Osiem tysięcy trzysta złotych. Cena mojego spokoju i twojej lekcji.
Piotr złapał się za głowę.
Osiem tysięcy… Za dobę! Lidka, to pół remontu przecież!
A policz, ile kosztuje dekada pracy kucharki, sprzątaczki i psychoterapeutki? usiadła naprzeciwko i wbiła w niego wzrok. Przyzwyczaiłeś się, że jestem wygodna. Że milczę, znoszę, usługuję twoim kolegom. Moje nie nie znaczyło nic. Wczoraj pokazałeś, jak łatwo przekreślić moje prośby. Sprowadziłeś tłum do naszego mieszkania, mimo że prosiłam, byś tego nie robił. Kazałeś mi gotować jak domowej pomocy.
Piotr chciał coś odburknąć, ale usta mu się zamknęły.
Nie kazałem… No, tak wyszło. Chłopaki się wprosili…
Nie umiałeś odmówić? Czy chłopaki ważniejsi od żony? Lidka mówiła cicho, ale każde słowo brzmiało jak kamień Jeśli to się powtórzy, wyjadę nie do hotelu, tylko na zawsze. I złożę pozew o rozwód. A wtedy rozdzielisz dużo więcej niż osiem tysięcy.
Piotr milczał. Patrzył na kartę, na żonę i na kuchnię wyszorowaną do bieli. Nagle zrozumiał, że to nie żarty. Tamta spolegliwa, domowa Lidka wyparowała. Siedziała przed nim piękna, odprężona i całkiem groźna nieznajoma.
Dobra mruknął, spuszczając wzrok. Przegiołem. Wojtek też… świnia. Powiedziałem mu, żeby nie przychodził.
No i świetnie Lidka wstała. Głodna jestem. Pierogi jeszcze zostały? Czy zeżarliście wszystko?
Piotr się ożywił.
Nie! Zrobiłem zupę. Rosół. Z torebki co prawda, ale dorzuciłem ziemniaki. Chcesz?
Lidka omal się nie uśmiechnęła. Rosół z torebki. Herkules sprzątający stajnię Augiasza…
Chcę. Nakładaj.
Jedli w milczeniu. Piotr raz po raz rzucał niepewne spojrzenia. A Lidka jadła lekko przesolony rosołek i myślała, że te osiem tysięcy były najlepszą inwestycją w małżeństwo. Czasem, żeby ktoś cię cenił, musisz stać się bardzo kosztowną kobietą. Dosłownie.
Wieczorem, kiedy oglądali film (tym razem Lidka wybierała, więc padło na melodramat, który zawsze określał jako babski płacz), Piotr przysunął się i objął ją ostrożnie.
Lidka…
Mhm?
Tam naprawdę było aż tak fajnie? W hotelu?
Naprawdę. Jacuzzi, widok na Wisłę, puszysty szlafrok…
Może… zawahał się. Może kiedyś pójdziemy razem? Na rocznicę? Odłożę coś.
Lidka położyła mu głowę na ramieniu.
Pójdziemy. Ale kartę noś już przy sobie. Bo nie wiadomo, czy znowu nie przyjdzie mi ochota na steka o pierwszej w nocy.
Piotr nerwowo zaśmiał się i przytulił ją mocniej.
Nie ma mowy. Nauczę się smażyć steki. Taniej wyjdzie.
Minęło pół roku. Goście w domu tylko po wcześniejszym uzgodnieniu i tylko w weekendy. Najdziwniejsze, że Piotr zaczął sam po sobie sprzątać. Widocznie duch Hotelu Europejskiego i minus osiem tysięcy w portfelu to lepsza motywacja niż lata próśb.
Lidka założyła sobie oddzielne konto Fundusz nietykalności. I coś tam sobie przelewała. Tak, żeby być pewną: jeśli coś się wydarzy, zawsze ma na Apartament z widokiem na rzekę. Ta świadomość grzała jak kominek.
Czasem, by nauczyć się kochać i szanować siebie, trzeba stać się dla siebie najdroższą osobą w mieście. Tak dosłownie, aż po ostatni grosz.
