Pamiętam to wydarzenie sprzed wielu lat, jakby to było wczoraj. Dawno temu pewien mężczyzna, pan Janusz, postanowił pozbyć się swojej suczki o imieniu Jagna. Była dla niego kiedyś wszystkim sam wybrał ją ze szczenięcego miotu na wiejskim podwórku pod Piotrkowem Trybunalskim, sam nauczył pierwszych komend. Ileż radości mu przynosiło, gdy wracała z nim z polowania, wiernie biegła przez łąki i zawsze spała tuż przy drzwiami do sieni. Nazywał ją swoją dumą.
Czasy się jednak zmieniły. Zrozumiał, że na szczeniętach można nieco zarobić. Na początku było to niewinne, lecz później zbyt często sprzedawał kolejne mioty. Jagna chudła w oczach, coraz częściej leżała w kącie w gospodarskim domu, zmęczona i z ciężkim oddechem. Weterynarz, pan Krzysztof, powiedział otwarcie jeśli nie przerwie się tej sytuacji, suka nie przeżyje kolejnych narodzin.
Słowa te rozgniewały Janusza. Zamiast przystopować, stał się opryskliwy, a Jagna przestała być powodem do dumy stała się dla niego ciężarem. A kłopoty, jak to mawiał, trzeba rozwiązywać od razu.
W tamten dzień zabrał sunię głęboko do lasu pod Sulejowem, milcząc przez całą drogę. Jagna cieszyła się na zwykły spacer, nie podejrzewając nic złego. Gdy się zatrzymał, przywiązał ją do brzozy, odszedł bez słowa. Jagna, przekonana, że to nowa zabawa, długo jeszcze patrzyła za nim.
Najpierw czekała spokojnie, potem zaczęła ciągnąć za smycz, później żałośnie popiskiwać.
Kiedy wieczór zapadł na dobre, zaczęła wyć rozpaczliwie głos jej słabł, a łańcuch coraz boleśniej wbijał się w szyję. W ściółce szumiały liście, z każdym momentem rosła wilgoć i mrok. Nikt się nie zjawił.
Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, z głębi boru wyszedł stary, siwy wilk. Podszedł powoli, zatrzymał się kilka kroków od Jagny i patrzył na nią nie z wrogością, nie z agresją. Po prostu, uważnie, bez ruchu.
Jagna zesztywniała ze strachu. Serce podpowiadało atak, a instynkt poddanie się. Ale najgorsze już ją spotkało, nie bała się bólu.
Wtedy wydarzyło się coś niezwykłego.
Zamiast rzucić się, wilk zaczął krążyć z wyczuciem, obwąchiwać powietrze, oglądać łańcuch, drzewo, ślady na ziemi. Potem legł kilka metrów dalej, obserwując Jagnię.
Noc w lesie zapadła głęboka. Z oddali słychać było szmery i pohukiwania, nawet odgłos drapieżnika kilka lisów i jenotów pojawiło się blisko drzewa, zwabionych zapachem słabej, wyczerpanej suni.
Za każdym razem, gdy ktoś próbował podejść, wilk wstawał, zasłaniał Jagnię i powarkiwał cicho, lecz stanowczo. Starczyło, by odgonili się szybko.
Nie zbliżył się do niej, nie próbował się zaprzyjaźnić, ale po prostu czuwał.
Jagna przestała wyć. Leżała tylko, sapiąc, czasem podnosząc głowę czy wilka wciąż ma obok siebie. A on trwał, aż do świtu.
O poranku w lesie pojawili się ludzie poszukiwali tropów wilka, lecz usłyszeli ciche skomlenie. Kiedy podeszli bliżej, ujrzeli niezwykły widok: przywiązana Jagna, a przed nią wielki, srebrzysty wilk, który trwał na straży, jakby bronił ją przed całym światem.
Przez chwilę wszyscy zamarli wilk spokojnie spojrzał na ludzi, bez strachu, po czym powoli odszedł w głąb boru.
Sunię odwiązano, zabierając do gospodarstwa. Przeżyła tylko dlatego, że tej nocy ktoś dziki postanowił na chwilę zapomnieć o instynkcie.
Czasem bowiem nawet najbardziej dzikie stworzenia okazują więcej człowieczeństwa niż ci, którzy tak siebie nazywają.
