Mój brat postanowił zamieszkać z teściową i do dziś nie pojmujemy, co mu do głowy strzeliło…
Młodszy brat ożenił się w zawrotnie młodym wieku, bo zaledwie osiemnastu lat. Wyglądało na to, że koniecznie chciał udowodnić wszystkim swoje dorosłe ja.
Od kiedy się urodził, to ja byłem tym, który chodził za nim krok w krok moje dzieciństwo skończyło się dokładnie w momencie, gdy przywieźli go ze szpitala do domu. Kiedy już trochę podrósł, ożenił się i wyprowadził, jego życie zmieniło się bezpowrotnie… niestety, niekoniecznie na lepsze.
Jego żona, Zdzisława, równie młoda i… trudno powiedzieć, żeby miła, robiła wrażenie osoby o charakterze, mówiąc delikatnie, zadziornym. Od pierwszego spotkania nie przypadliśmy sobie do gustu. Takt i dobre maniery były jej raczej obce, a jej wygląd, no cóż, nie było się czym zachwycać. Nie mogłem pojąć, czym urzekła mojego brata. Zamieszkali razem w bloku pod Poznaniem, tuż przy domu jej matki. Teść był człowiekiem małomównym i dość osobliwym rzadko się odzywał, częściej tylko kiwał głową. Za to jego żona, czyli teściowa mojego brata, uwielbiała rządzić wszystkim wokół, wydawała rozkazy, których nie sposób było zignorować. Brata ustawicznie krytykowała i ciągle mu coś wypominała, żona zaś równie wiecznie była z niego niezadowolona.
To, jak go traktowano, doprowadzało mnie do szału. Próbowałem z nim o tym rozmawiać, ale on upierał się, że wszystko jest w najlepszym porządku, żona go kocha, a ich życie to raj na ziemi. Z czasem jednak zauważyłem w nim przemianę coraz bardziej przypominał swojego milczącego teścia, już mało kiedy się odzywał, a reakcją na świat było raczej ciche potakiwanie. Ale nawet anielska cierpliwość kiedyś się kończy i jego sięgnęła dna. Pewnego dnia spakował manatki i zniknął, nie mówiąc ani słowa.
Widok brata w takim stanie był dla mnie zupełnie nowym doświadczeniem… Żałował niesamowicie, że tak pochopnie wszedł w dorosłość przez małżeństwo.
Każdy ma swoją granicę cierpliwości, a gdy ktoś ją przekroczy, nie ma co się dziwić, że pewnego dnia wyjdzie po cichu i postanowi zostawić za sobą to, czego już dłużej znieść nie można nawet jeśli kosztowało go to całą miesięczną wypłatę w złotówkach i trochę złamanych złudzeń.
