Kilka dni temu mój syn, Bartosz, przyprowadził do naszego mieszkania w Krakowie swoją dziewczynę. Ma na imię Bożena i jest ode mnie młodsza zaledwie o kilka lat może cztery, może pięć. Bartosz zakochał się w kobiecie w moim wieku i planuje się z nią ożenić. Kolejna informacja, która wprawiła mnie w osłupienie była taka, że Bożena ma małą córkę, która nazywa się Zuzia.
Przyjęłam ich serdecznie. Najważniejsze jest dla mnie szczęście mojego syna i skoro on jest szczęśliwy, to ja też powinnam być. Ale nie mogłam zachować wszystkiego dla siebie musiałem z kimś się wygadać. Gdy tylko wyszli, od razu zadzwoniłem do mojej przyjaciółki Henryki, którą nazywam czasem moim kojącym lekarstwem. Henryka jest przy mnie zawsze, gdy tego potrzebuję, potrafi słuchać i daje bezbłędne, życiowe rady.
Opowiedziałem jej wszystko i poprosiłem, by pomogła mi zachować rozsądek w tej sytuacji. Rozmowa trwała długo i pewnie trwałaby dłużej, gdyby Bartosz nie wrócił do domu. Chciał ze mną poważnie porozmawiać. Przyznaję obawiałem się, że zaraz usłyszę kolejną zaskakującą wiadomość.
Tato, chcę, żeby Bożena i jej córka zamieszkały z nami powiedział.
Nie wiedziałem, jak się zachować. Zgodziłem się, bo widziałem jak bardzo mu na tym zależy. Bartosz był szczęśliwy, od razu poszedł przekazać wieści Bożenie.
W głowie miałem tylko jedną myśl. Czy Bożena naprawdę kocha mojego syna? Może po prostu wie, że mamy przestronne mieszkanie w centrum, spore oszczędności w złotówkach, dobrą pozycję społeczną i dlatego lgnie do niego?
Z tymi wątpliwościami zasnąłem. Śnił mi się mój zmarły żona, Stanisław, który powiedział: Wszystko jest w porządku. Gdy rano się obudziłem, dotarło do mnie, że Bartosz jest dorosły, rozumny i potrafi sam ocenić sytuację. Nawet jeśli zdarzy mu się błąd, nauczy się na nim. Zrozumiałem, że rodzic czasem musi zaufać swojemu dziecku i nie kierować się tylko własnymi obawami. To była cenna lekcja dla mnie: nie żyć uprzedzeniami, lecz pozwolić drugiemu człowiekowi budować własne szczęście.
