Mój teść myślał, że zawsze będziemy go wspierać.
Mój mąż dorastał w szczęśliwej, kochającej rodzinie. Ale gdy jego ojciec, pan Zbigniew, skończył 57 lat, jego żona, a nasza teściowa, odeszła nagle, zostawiając go samego. To wszystko działo się jak przez szybę zimny wiatr przewiewał przez mieszkania, światło tańczyło po ścianach. Po tamtym smutku zdecydowaliśmy się sprzedać mieszkanie pana Zbigniewa, podzielić złote, a jego zaprosić do siebie, by mógł jakoś ukoić ból po stracie. Wydawało się to rozsądne.
Wyobrażałam sobie, że zamieszka z nami ja, mój mąż Łukasz i nasza córka Jagna przez jakieś pół roku. Że potem zechce kupić sobie własne mieszkanie może w Pruszkowie, albo pod Warszawą. Ale nie. Polubił nasze mieszkanie, dźwięk tramwajów za oknem, zapach suszącego się prania, herbatę w szklankach z koszyczkiem. Nie dokładał się ani do rachunków, ani do zakupów. Gotowałam mu obiady: żurek z jajkiem, leniwe z masłem, pierogi z kapustą. Prałam jego skarpetki, prasowałam koszule. On szedł do pracy, a potem czytał krzyżówki albo oglądał teleturnieje w telewizji. Miał wakacje na zawsze.
Przeżyliśmy tak jedenaście lat, wirując jak liście w ciepłym, zbyt długim babim lecie. Z czasem pan Zbigniew zaczął wygłaszać kazania co mamy robić, czego nie wolno, jak należy wychowywać dziecko i trzymać naczynia w szafce. Zasady, których nikt nie znał poza nim. Byliśmy już tym zmęczeni, jakby płynęło nad nami mleko z nieba, a my nie mogliśmy oddychać.
Podjęliśmy więc decyzję, że kupimy teściowi domek na obrzeżach miasta, w Grodzisku Mazowieckim. Pan Zbigniew był zdrowy jak ryba i spokojnie mógł mieszkać sam. Zamknęliśmy oczy, przelaliśmy złote, urządziliśmy mieszkanie, powiesiliśmy firanki, postawiliśmy storczyka na oknie.
A on zaczął zmyślać historie o bólach w piersiach, wymyślał choroby, dzwonił po lekarzy i po nas, jakby świat miał się zawalić. W rzeczywistości chciał tylko wrócić do naszego mieszkania pachnącego chlebem. Ja jednak nie chciałam tego znowu przeżywać pragnęłam ciszy, własnych myśli, popołudniowego światła drzemiącego w kuchni. Tęskniłam za spokojem, za rodziną przy jednym stole, bez nieustannych rad i reguł.
Jestem zmęczona, jakbym szła pod prąd przez Wisłę. Co powinnam zrobić, kiedy śnię wciąż ten sam sen?
