Nazywam się Halina, mam sześćdziesiąt trzy lata i od jedenastu lat prowadzę mały sklep spożywczy przy ulicy Kwiatowej na Bemowie. Znam tu wszystkich – i tych, co przychodzą po bułki na śniadanie, i tych, co wpadają po papierosy o północy. Znałam też pana Zbigniewa, właściciela warsztatu samochodowego dwie bramy dalej. Trzydzieści osiem lat pracował na tej ulicy, zanim oddał interes synowi.
Syn ma na imię Dariusz. Ten warsztat to było całe życie ojca – dwa podnośniki, kanał, regały pełne części do starych fiatów i oplów, których dziś już prawie nikt nie naprawia. Pan Zbigniew przepisał wszystko na Dariusza rok temu, kiedy lekarz powiedział mu wprost: serce już nie to samo, trzeba zwolnić. Zrobił to bez adwokata, na zwykłym akcie notarialnym u notariusza z ulicy Górczewskiej, bo ufał synowi bezgranicznie.
Przez pierwsze miesiące wszystko wyglądało normalnie. Widywałam ich razem przy kawie z automatu, śmiali się, klepali po plecach. Ale gdzieś od Wielkanocy coś się zmieniło. Zauważyłam to, bo stoję w sklepie od szóstej rano i widzę, kto kiedy otwiera bramę warsztatu. Pan Zbigniew zaczął przychodzić rzadziej. A potem przestał przychodzić wcale.
Zapytałam go kiedyś, kupując swoje zwykłe dwa jogurty i gazetę, czy wszystko w porządku. Machnął ręką i powiedział, że syn sobie teraz sam radzi, że młodzi mają swoje metody, nowoczesny sprzęt diagnostyczny, klientów z aplikacji. Powiedział to takim tonem, jakby przekonywał sam siebie bardziej niż mnie.
Później dowiedziałam się więcej od Krysi, kasjerki z warzywniaka obok, która sprzątała czasem u synowej pana Zbigniewa. Podobno Dariusz zmienił zamki w biurze warsztatu. Podobno ojciec przyszedł kiedyś odebrać swoje stare narzędzia, te po dziadku, i usłyszał od syna, że teraz to jest firma, a nie muzeum, i że jak czegoś potrzebuje, to niech dzwoni wcześniej, bo tak się nie wchodzi.
Cztery tysiące złotych miesięcznie – tyle miał dostawać pan Zbigniew z umowy, którą sam sobie ustalił przy przepisywaniu warsztatu. Coś w rodzaju dożywotniej renty za oddanie firmy. Przez pierwsze pół roku przelew przychodził co miesiąc, day w day. Potem zaczął się spóźniać. A od czerwca nie przyszedł wcale.
Widziałam pana Zbigniewa w sierpniu na przystanku, czekał na autobus do przychodni na Górczewskiej, bo nie miał już samochodu na chodzie – ten stary passat oddał synowi razem z warsztatem. Zapytałam, jak zdrowie. Powiedział, że dobrze, że nie ma się czym martwić. Ale ręce miał w kieszeniach kurtki zaciśnięte w pięści, jakby trzymał coś, czego nie chciał pokazać.
We wrześniu, w środę, pamiętam dokładnie, bo akurat dostawa piwa mi się spóźniła i stałam przed sklepem, zobaczyłam, jak pod warsztat podjeżdża taksówka. Wysiadła z niej starsza kobieta, siostra pana Zbigniewa, jak się później okazało, przyjechała z Radomia. Weszła do warsztatu bez pukania. Przez otwartą bramę słyszałam, jak podnosi głos, coś o tym, że brat leży w szpitalu na Wolskiej od tygodnia, że miał drugi zawał, a syn nawet nie zadzwonił zapytać, czy żyje.
Dariusz wyszedł z biura z telefonem w ręku, próbował coś tłumaczyć o nawale zamówień, o tym, że nie miał czasu, że przecież ojciec ma swój telefon i mógł sam zadzwonić. Siostra pana Zbigniewa krzyknęła wtedy coś, co zapamiętałam słowo w słowo, bo cała ulica to słyszała: „On czekał na twój telefon jak na wyrok! A ty milczałeś, bo ci wygodnie było milczeć, dopóki nie potrzebowałeś czegoś podpisać!"
Poszłam odwiedzić pana Zbigniewa w szpitalu trzy dni później, zabrałam mu paczkę ciastek owsianych, bo lubił, i termos z herbatą z cytryną, bo szpitalna była podobno niedobra. Leżał w czteroosobowej sali, przy oknie, patrzył na parking. Powiedziałam, że wszyscy o niego pytają na Kwiatowej. Uśmiechnął się, ale to nie był wesoły uśmiech.
Powiedział mi wtedy jedno zdanie, które zapamiętam do końca życia: „Halino, ja się nie boję, że umrę sam. Ja się boję, że ktoś wtedy przyjdzie tylko po klucze do warsztatu."
Wypisali go z szpitala po dwóch tygodniach. Wrócił nie do swojego starego mieszkania przy Kwiatowej, tylko do siostry, do Radomia – zdecydował to sam, leżąc jeszcze na sali. Zanim wyjechał, wstąpił do notariusza, tego samego, u którego rok wcześniej przepisywał warsztat synowi. Widziałam go tego dnia rano, jak szedł chodnikiem o lasce, w teczce niósł swoje papiery – akt własności mieszkania, które zostało jeszcze na jego nazwisku, i tę umowę renty, która nigdy nie była realizowana.
Nie wiem dokładnie, co tam podpisał, bo to nie moja sprawa i nikt mi szczegółów nie zdradzał. Wiem tylko od Krysi, że mieszkanie przy Kwiatowej, w którym trzydzieści lat mieszkał sam, teraz zapisał na wnuczkę, córkę siostry, studentkę medycyny w Lublinie, która dzwoniła do niego co niedzielę, odkąd skończyła piętnaście lat, nawet kiedy nie potrzebowała niczego. I że złożył w sądzie pozew o zapłatę zaległej renty, sto dwadzieścia tysięcy złotych zaległości za dwadzieścia miesięcy, z odsetkami.
Dariusz przyjechał do Radomia w październiku, zobaczyłam to, bo Krysia mi zdjęcie przysłała – stał przed bramą domu siostry pana Zbigniewa, dzwonił do drzwi, nikt nie otworzył. Podobno stał tam ze dwadzieścia minut, potem wsiadł do samochodu i odjechał.
Warsztat na Kwiatowej stoi teraz czasem zamknięty w środku dnia, bo klienci odeszli do serwisu przy Górczewskiej, tego z nowym sprzętem, o który tak zabiegał Dariusz. Pan Zbigniew do syna nie dzwoni. Mówią, że czeka teraz tylko na telefon od wnuczki – i ten telefon zawsze przychodzi, w każdą niedzielę, o tej samej porze.
