Nie rozumiałem, gdzie znika jedzenie przygotowane przez moją żonę. Potem teściowa wyznała nam prawdę.
Dawno temu, gdy nasze życie wyglądało zupełnie inaczej, cieszyłem się, że teściowa mieszkała niedaleko nas i codziennie do nas przychodziła, by pomagać. Nasz syn często chorował, więc postanowiliśmy nie posyłać go do przedszkola. Moja żona, Małgorzata, poprosiła swoją mamę, panią Genowefę, żeby zajmowała się wnukiem.
Pani Genowefa zgodziła się, lecz pod warunkiem, że po południu będzie wracać do siebie na Nowolipki i odpoczywać w swoim mieszkaniu. Chciała mieć spokój we własnych czterech ścianach.
Często wieczorem mieliśmy jeszcze coś pilnego do załatwienia lub po prostu mieliśmy ochotę wyjść na spacer po Starym Mieście. Wtedy prosiliśmy sąsiadkę Zofię, żeby rzuciła na Mikołaja okiem, a teściowa wracała do siebie na odpoczynek. Nie chcieliśmy jej przemęczać.
Początkowo wszystko przebiegało świetnie. Wracaliśmy do domu, dziecko było najedzone i czyste, a pani Genowefa czekała, by przekazać nam wszelkie informacje o wnuku. Z czasem jednak przestała czekać i opuszczała mieszkanie przed naszym powrotem.
Małgorzata zawsze przygotowywała obiady i kolacje na co najmniej dwa dni. Co miesiąc wręczaliśmy teściowej kopertę z pieniędzmi kilkaset złotych by podziękować za opiekę i czas poświęcony wnukowi.
Zacząłem jednak zauważać, że jedzenie znikało z lodówki o wiele szybciej niż powinno. Pani Genowefa od zawsze jadała niewiele, a syn też nie był niejadkiem, lecz wyraźnie nie pochłaniał takich porcji. Nie mogłem pojąć, gdzie przepadają potrawy mojej żony.
Zebrałem się na odwagę i zapytałem teściową wprost. Wyznała wtedy, że jej mąż, pan Władysław, przychodzi po południu do nas po pracy. Dostaje od niej przygotowane posiłki, bo wieczorem nie ma czasu ani siły gotować w domu. Więc teściu stołuje się u nas.
Zamurowało mnie. Wydawało się, jakby nie stanowiło to dla niej problemu. Przecież równie dobrze mogłaby coś ugotować po powrocie do siebie. Zamiast tego pan Władysław praktycznie codziennie je u nas obiad!
W efekcie sami prawie nie mieliśmy co zjeść na kolację. Małgorzata nie odezwała się słowem, ale ja wszystko sobie policzyłem: taniej byłoby zatrudnić nianię niż opłacać teściową i jeszcze wykarmiać dwoje dorosłych ludzi.
Czułem się tym zachowaniem rozczarowany. Irytowało mnie, że nikt nie liczy się z naszymi wydatkami. Co miesiąc płaciliśmy za opiekę, a oni jeszcze korzystali z naszych pieniędzy i jedzenia. Czy ktoś z was doświadczył czegoś podobnego? Teraz, po latach, mam nadzieję, że wyciągnęliśmy z tego nauczkę.
