Alicjo, jedzmy! Dość już leżenia! nieprzyjemny głos męża rozległ się nad jej uchem.
Głowa pulsowała, gardło bolało, nos był zatkany! Gdy próbowała wstać, ciało było jak z waty. Nic dziwnego, że zachorowała.
Cały tydzień panowała upał, a wczoraj pod wieczór spadł śnieg z deszczem. Wiosna Nie udało się zamówić taksówki w taką pogodę to żaden cud. Z pracy musiała dojechać komunikacją miejską. Czekała pół godziny na autobus, który okazał się pełny. Ledwie wślizgnęła się do środka już lepiej. Potem jeszcze musiała pokonać spory odcinek pieszo od przystanku.
Mimo to poprosiła męża, by po drodze ją odebrał.
Kasieńko, jedziemy do mamy z Barteksem, wrócimy późno powiedział Krzysztof.
Jak zwykle
Tak więc Alicja dotarła do domu późno, cała przemoczona i zmarznięta. Spojrzała na zegarek 8 rano, sobota.
Krzysiu, przynieś termometr, proszę! poprosiła.
Co? Chodzisz na chorą? A śniadanie? zdziwił się Krzysztof.
Samemu? zapytała żona.
Co masz na myśli samemu? A Bartek? nie zrozumiał mężczyzna.
Ten chłopak ma już dziesięć lat! A ty jesteś dorosłym mężczyzną. Zróbcie jajecznicę, niech ci syn pomoże. Uczyłam go gotować, już dorósł. odpowiedziała Alicja.
Ty nauczyłaś chłopca gotować? wykrzyknął mąż.
Tak. Co w tym złego? Całe dnie siedzi przy telefonie. Nic nie chce robić. wzruszyła ramionami.
Jesteś chora? On to facet! Mężczyzna nie musi gotować, to kobiece zajęcie! rozzłościł się Krzysztof. Dobrze, jedziemy do rodziców, bo nie masz czasu dla nas. Przyjedziemy jutro wieczorem.
Mężczyźni szybko spakowali się i pojechali do rodziców Krzysztofa. Alicja z trudem wstała, znalazła termometr, włączyła czajnik i zamyśliła się
Dlaczego tak się stało? Kiedy przegapiła ten moment, kiedy mąż mógł spokojnie przygotować nie tylko sobie, ale i jej posiłek? Kiedy w chorobie wzajemnie się wspierali? Co spowodowało, że wszystkie domowe obowiązki nagle spadły na mnie?
Termometr pokazał 39,2°C.
Młoda kobieta przyjęła leki i położyła się spać.
Niedługo obudził ją telefon. Dzwoniła mama:
Alicjo, dlaczego nie odpisujesz? Przyzwyczaiłam się, że rano do mnie dzwonisz tęskniłam. zmartwiła się Jadwiga.
Mamo, trochę się przeziębiłam. Wzięłam leki i znowu zasnęłam zachrypiała Alicja.
Aha, trochę! A gdzie jest Krzysiek? Znowu u mamy z Bartkiem? narzekała matka.
Odjechaliśmy z Bartkiem, żeby nie zarazić się odpowiedziała ospale córka.
Naprawdę w to wierzysz? Żeby nie zarazić Powiedz już, żeby nie przemęczyć się, bo może i sama będziesz musiała myć naczynia! gniewnie wtrąciła się matka.
Mamo! chciała się bronić Alicja, ale nie dostała głosu. Wiedziała już, co się stanie.
Nie mam zamiaru być Twoją niewolnicą! Dobrze, zmierz temperaturę. dodała.
Tak. Rano była wysoka, teraz trochę lepiej, ale brakuje sił odpowiedziała.
Leż! Ojciec przyjedzie po Ciebie. Nie zostawaj sama w chorobie. zakończyła rozmowę Jadwiga.
Alicja wstała, umyła się, spakowała potrzebne rzeczy i laptopa, i już czekała na tatę.
Ojej! zadrżał tata, kiedy zobaczył córkę.
Co się stało, tato? przestraszyła się młoda kobieta.
A! To ty! spokojnie wziął od niej torbę. Myślałem, że już umarłem. Białe jak śnieg!
Tato, po co mnie tak straszyć? uśmiechnęła się dziewczyna. Jedziemy?
Jedziemy. Trzymaj się mnie, bo wiatr cię zdmuchnie! pomógł jej usiąść w samochodzie. Wyglądasz wycieńczenie, ale nie martw się, matka ma prawo, że nie jest niewolnicą. Przepraszam, musisz odpocząć.
Młoda kobieta nie kłóciła się była zmęczona.
U rodziców panował spokój, ciepło i pyszne jedzenie. Jadwiga poważnie zajęła się córką, a już pod wieczór Alicja poczuła się nieco lepiej. Zadzwoniła do Krzysztofa, żeby dać znać, że nie zostanie w domu, ale usłyszała jego leniwe:
Co chcesz mi powiedzieć? Nie przyniosę Ci leków. Wypiłem trochę piwa z tatą. Co? To sobota! Oglądamy mecz. Och, mama chciała z tobą porozmawiać. odłożył słuchawkę, przekazując ją mamie.
Alicjo! Jesteś kobietą! Nie możesz pozwolić sobie na lenistwo i zostawiać mężczyzn głodnych! Co jest ważne w rodzinie? Mężczyźni muszą być najedzeni, w cieple i nie przeszkadzać! A ty? Jesteś chora Weź tabletkę i gotowe! złośliwie pouczała ją Ksenia, sąsiadka.
Mijała ulicą matka sąsiadki, usłyszała tę wymowę i odebrała telefon od córki:
Kochana! Mężczyzna co? Słaby? Chory? Czy ma być taki, żeby był w cieple, najedzony i nie sprawiał kłopotów? oburzyła się Jadwiga.
Dlaczego słaby? Rodzinny! Tak wszyscy faceci wpadła w kłopot teściowa. Wiktorze, co u Ciebie? dopytała.
A co? Długo! Wstaję, podnoszę swoją córkę. Prawdziwy mężczyzna nie potrafi zatroszczyć się o żonę! Nie kupi nawet leków wypił piwo To mnie! Żona choruje, a on się cieszy. dodała teściowa.
Ksenia wzruszyła ramionami:
Chłopcy wyjechali, żeby Alicji nie przeszkadzać. pofrunęła. Znaleźliśmy lekarstwa, ale ona jest po prostu leniwa. Zapomniała o swoich facetach! A oni to rodzina! Niech się martwię o chłopców, a twoja córka to kukułka!
Jadwiga milcząco patrzyła na milczący telefon.
Córko, czy naprawdę tego chcesz? Jesteś jeszcze młoda! To już przesada. zbulwersowała się matka.
Wtedy przyszedł SMS od męża:
Alicjo, przelej kasę? Nie starczy do wypłaty. Wydawałem na Bartka. Musiałem sam zapłacić za jego rzeczy!
A ja płaciłam wszystkie rachunki i jedzenie cały miesiąc. Dobrze? zdziwiła się Alicja z takim bezczelnością.
W porządku. Mieszkanie twoje! Przelej już, idę do sklepu! naciskał.
Nie mam pieniędzy. Zrobiłam na leki skłamała.
Co? Brak pieniędzy? Twoja choroba nas drogo kosztuje! Zapytaj rodziców. nadeszła niespodziewana propozycja.
Poproś swoją mamę zdziwiła się Alicja.
Aha, ona nie zrozumie, na co wydałem wypłatę odpowiedział Krzysztof.
Ja też nie rozumiem odparła.
Jestem dorosłym mężczyzną. Mam własne potrzeby i wydatki. Nie muszę się przed tobą ani przed mamą tłumaczyć! Jestem w sklepie. Przelej, dawaj! wściekle pisał.
Nie prześlę! krótko odpowiedziała.
Po tym, jak mąż nazwał ją skąpną, niewdzięczną, złą matką i żoną, Alicja w końcu napisała do mamy:
Nie, mamo! Nie potrzebuję już nic.
Całą noc i wieczór mąż i teściowa wymieniali ze sobą gniewne wiadomości. On się denerwował, ona wychowywała. Kobieta po prostu wyciszyła dźwięk.
W niedzielny poranek, gdy rodzina przybierała śniadanie, mąż zadzwonił:
Alicjo, zostajemy jeszcze u mamy z Bartkiem. Ona nas kocha i dba, w przeciwieństwie do ciebie! Byłaś kiedyś dobrą matką? Kukułko! zakończył rozmowę.
No i super! Co powiesz? zwrócił się do niej Igor, ojciec.
Widzę tylko rozwód! Nie chcę tego patrzyła smutno na puszystą omlet z pietruszką. Postanowiła.
Wspaniale! Mamo, wyjeżdżam. Będę później. Nie zdążę na obiad krzyknął ojciec, wychodząc z mieszkania.
Aliczku, wypij leki, wycisz telefon i idź spać. Musisz się wyleczyć mówiła z troską matka.
Alicja posłuchała. Dziś była niedziela, jutro w pracy. Mogła sobie zdrzemnąć.
Do południa obudziła się i zobaczyła, że przyjechał ojciec.
Proszę, to twoje. Możesz wyrzucić, co nie potrzebujesz podał jej nowy zestaw kluczy.
Co? nie mogła pojąć Alicja.
Zmieniłem zamki w twoim mieszkaniu, zebrałem rzeczy Krzysia i Bartka i oddałem je teściowej, potem je zwrócisz wyjaśniał ojciec. Zostań u nas na razie, ok? I nie podchodź do telefonu. Będzie bezpieczniej.
W kuchni krzątała się zadowolona matka. Od dawna marzyli o tym z ojcem, ale nie wtrącali się córka miała przyjść sama.
Alicja złożyła pozew o rozwód.
Usłyszała mnóstwo krytyki: głupia, zrujnowała rodzinę, kukułka, matka nic nie daje, niewdzięczna i to było najmniej.
Mimo to czuła się po raz pierwszy od dawna szczęśliwa.
Rozwód został załatwiony szybko, bo nie mieli wspólnych dzieci ani majątku.
Rok po ślubie Krzysztof uznał, że taniej zabrać syna pod swój dach, niż płacić alimenty. Była na to otwarta. Zapomniał zapytać Alicję o zdanie, nie uprzedził jej. Nie obchodziło go, że Alicja i Bartek nie dogadywali się, a chłopak psuł jej życie. Krzysiek zapomniał, że dziecko potrzebuje ubrań i opłat, że mieszkanie, do którego przyprowadził syna, to było mieszkanie Alicji. Przegapił wszystko, nawet żonę. Dlaczego? Bo było mu wygodniej On jest mężczyzną! Ojcem!
Alicja? Co z niej? Niewdzięczna? To koniec!
Jednak sąd postawił wszystkie sprawy na swoje miejsce, nie na korzyść Krzysztofa.
Krzysztof z synem mieszka teraz u matki, która kontroluje wydatki i uczy ich domowego obowiązku. Trzech mężczyzn to nie jeden! Trudno.
Alicja jest szczęśliwa! Kupiła sobie samochód, żeby nie chorować w deszczową pogodę. Co ma zrobić w wieku 27 lat po ciężkim rozwodzie?
Odpowiedź: kochać siebie.
Morał: w życiu najważniejsze jest szanować własną wartość i nie pozwolić, by inni wykorzystywali nas pod pretekstem tradycji czy obowiązku. Szczęście zaczyna się od troski o siebie.
