27 kwietnia
Czasem naprawdę zastanawiam się, kim się stałam w oczach tych, którzy mnie znali dawniej. Podobno pieniądze potrafią zmienić człowieka Ostatnio usłyszałam od znajomej: Jak bardzo wyniosła się ta wasza Małgorzata! Mówią, że kasa ją zepsuła!. Nie rozumiałam, co takiego właściwie zrobiłam. Czym tak ich uraziłam?
Jeszcze kiedyś moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Miałam męża, dwójkę cudownych dzieci, normalną rodzinę. Ale wszystko runęło, gdy mój ukochany zginął w wypadku wracając z pracy. Myślałam, że się załamię na dobre, jednak mama powtarzała, że muszę być silna dla dzieci. Wzięłam się więc w garść. Pracowałam ile tylko się dało, a kiedy dzieci podrosły wyjechałam do pracy za granicę, bo sama nie dawałam rady ich utrzymać.
Najpierw trafiłam do Warszawy, później do Londynu. Musiałam zmieniać pracę wiele razy, zanim udało mi się zarobić tyle, by móc co miesiąc wysyłać dzieciom pieniądze. W końcu kupiłam im mieszkania, sama zrobiłam sobie remont w swoim mieszkaniu. Czułam dumę, że dokonałam tego wszystkiego sama. Już myślałam o powrocie do Polski. Ale rok temu moje życie znów się odmieniło poznałam mężczyznę. Michał pochodzi z Polski, ale od dwudziestu lat mieszka na Wyspach. Rozmawialiśmy coraz więcej i zaczęłam czuć się szczęśliwa, jakbym znów miała szansę na nową rodzinę.
Tylko wątpliwości mnie nie opuszczały. Michał nie umiał wrócić do kraju, a ja pragnęłam znowu być u siebie, w domu. Parę dni temu wreszcie przyjechałam do ojczyzny. Najpierw spotkałam się z dziećmi, potem odwiedziłam rodziców. Tylko do teściów nie mogłam się zebrać, wiecznie brakowało mi czasu tyle spraw się nazbierało przez te lata. Aż pewnego dnia przyszła do mnie w odwiedziny koleżanka z osiedla, Zofia, która pracuje w sklepie, i opowiedziała mi coś nieprzyjemnego.
Wiesz, twoja teściowa jest bardzo na ciebie zła!
Skąd to wiesz?
Słyszałam, jak rozmawiała z sąsiadką. Twierdzi, że się wywyższasz, bo masz pieniądze, że cię to zmieniło. No i gadała, że nigdy im nie pomagałaś finansowo.
Bardzo mnie to zabolało. Przecież sama wychowałam dwójkę dzieci, pracowałam ciężko tylko po to, żeby zapewnić im przyszłość. Nie mogłam dawać pieniędzy teściom, bo musiałam zostawić coś także dla siebie czy ktoś to rozumie?
Po tym wszystkim nie miałam już siły ich odwiedzać. Jednak przemogłam się. Zrobiłam większe zakupy, wzięłam wszystko do samochodu i pojechałam. Na początku przyjęli mnie dobrze, ale słowa Zofii wciąż dudniły mi w głowie. W końcu powiedziałam szczerze:
Nie miałam lekko przez te lata. Robiłam wszystko dla dzieci, sama, bez niczyjej pomocy.
My też zostaliśmy bez wsparcia. Każdy ma dzieci, które pomagają, a my jesteśmy sami. Czujemy się jak sieroty! Powinnaś wrócić i zająć się nami.
Teściowa spojrzała na mnie z wyrzutem, zrobiło mi się naprawdę przykro. Nawet nie odważyłam się powiedzieć o Michale w Anglii, o tym, że ułożyłam sobie życie na nowo. Wyszłam stamtąd przybita. Nie wiem, co dalej mam robić. Czy rzeczywiście jestem zobowiązana pomagać rodzicom zmarłego męża? Naprawdę nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
