Tato, poznaj, to moja przyszła żona i Twoja synowa, Kinga! cieszy się Marek.
Kto?! pyta ze zdziwieniem profesor, doktor nauk Janusz Górski. Jeśli to żart, to wcale nie jest zabawny!
Z niesmakiem patrzy na paznokcie grubej dłoni „synowej”. Wydawało mu się, że ta dziewczyna nie wie, co to woda i mydło. Bo jak inaczej wyjaśnić wżartą pod paznokciami brud?
Matko Boska! Jak dobrze, że moja ukochana Teresa nie dożyła takiego wstydu! Przecież z całych sił staraliśmy się nauczyć tego łobuza najlepszych manier przebiega mu przez myśl.
To nie żart! podkreśla wyzywająco Marek. Kinga zostaje u nas, a za trzy miesiące się pobieramy. Jeśli nie chcesz być obecny na ślubie syna, poradzę sobie bez Ciebie!
Dzień dobry! uśmiecha się Kinga i pewnym krokiem idzie do kuchni. Tu są drożdżówki, dżem malinowy, suszone borowiki… wymienia produkty, które wyciąga ze mocno już zużytej torby.
Janusz Górski łapie się za serce, widząc, jak Kinga plami śnieżnobiałą obrus haftowaną ręcznie rozlanym dżemem.
Marek! Opamiętaj się! Jeśli robisz to, by zrobić mi na złość, nie warto To zbyt okrutne! Z jakiej wsi przywiozłeś tę niewychowaną osobę? Nie pozwolę jej mieszkać w swoim domu! krzyczy zdesperowany profesor.
Kocham Kingę. Moja żona ma prawo mieszkać na moim metrażu! podśmiewa się Marek.
Profesor Janusz czuje, że syn się z niego nabija. Nie zamierzając dalej się spierać, odchodzi bez słowa do swojego pokoju.
Ostatnio relacje z synem bardzo się popsuły. Po śmierci matki Marek stał się nie do opanowania. Porzucił studia, był niegrzeczny wobec ojca i prowadził lekkomyślne życie.
Profesor Janusz liczył, że syn się zmieni. Będzie znów rozsądny i uprzejmy. Z każdym kolejnym dniem Marek oddalał się coraz bardziej. A dziś przyprowadził do ich domu tę dziewczynę ze wsi, dobrze wiedząc, że ojciec nigdy nie zaakceptuje tego wyboru
Wkrótce Marek i Kinga biorą ślub. Profesor odmawia uczestnictwa, nie chce przyjąć niechcianej synowej. Bolało go, że miejsce Teresy, znakomitej gospodyni, żony i matki, zajęła ta niewykształcona dziewczyna, która nie potrafiła nawet poprawnie się wysłowić.
Kinga zdaje się nie zauważać złego nastawienia teścia i bardzo się stara mu dogodzić, lecz tylko pogarsza sytuację. Profesor nie widzi w niej żadnej wartości, on ją ocenia wyłącznie przez pryzmat braku wykształcenia i złych manier
Marek, mając dość roli przykładnego męża, znów zaczyna pić i imprezować. Ojciec słyszy kłótnie młodych i w duchu się cieszy, mając nadzieję, że Kinga nareszcie odejdzie z jego domu.
Panie Profesorze! wpada kiedyś synowa, zapłakana. Marek chce rozwodu, a co gorsza, wyrzuca mnie na ulicę. A ja jestem w ciąży!
Po pierwsze, dlaczego na ulicę? Nie jesteś bezdomna Jedź do siebie, skąd pochodzisz. To, że jesteś w ciąży, nie daje Ci prawa tu mieszkać po rozwodzie. Przykro mi, ale nie będę się wtrącał w Wasze sprawy mówi mężczyzna, a w środku czuje ulgę, że nareszcie pozbędzie się tej nachalnej synowej.
Kinga płacze w rozpaczy i idzie pakować rzeczy. Nie rozumiała, dlaczego teść od pierwszego spotkania ją znienawidził. Dlaczego Marek potraktował ją jak pieska, pobawił się i wyrzucił na ulicę. I co z tego, że jest ze wsi? Ona przecież też ma duszę, też czuje
***
Mija osiem lat Profesor Janusz zamieszkał w domu spokojnej starości. Ostatnimi laty bardzo podupadł na zdrowiu. Oczywiście, Marek skorzystał z okazji i szybko załatwił ojcu miejsce w ośrodku, by nie mieć dodatkowego kłopotu.
Starzec pogodził się ze swoim losem, wiedząc, że nie ma innego wyjścia. Przez całe życie starał się szerzyć wśród ludzi takie wartości, jak miłość, szacunek i opieka. Do dziś otrzymuje listy z podziękowaniami od dawnych studentów Tylko własnego syna nie umiał wychować na dobrego człowieka
Janusz, masz gości mówi współlokator, wracając z przechadzki.
Kto? Marek? wyrywa się starszemu, choć wie, że to niemożliwe. Syn nigdy go nie odwiedzi, tak bardzo go nienawidzi
Nie wiem, pielęgniarka tylko nakazała, bym cię zawołał. No idź, bo czekają! uśmiecha się kolega.
Janusz bierze laskę i powoli wychodzi ze swojej ciasnej, dusznej izby. Schodząc po schodach, z oddali dostrzega ją. Od razu ją poznaje, mimo upływu wielu lat od ostatniego spotkania.
Witaj, Kingo! mówi cicho, spuszczając wzrok. Wciąż chyba czuje wyrzuty sumienia wobec tej prostej, szczerej dziewczyny, której nie zechciał wtedy pomóc.
Panie Profesorze?! dziwi się rumiana kobieta. Jakże Pan się zmienił Chory?
Trochę smutno się uśmiecha. A ty? Skąd wiedziałaś, gdzie jestem?
Marek powiedział. Wie Pan, on wcale nie chce mieć kontaktu z synem. A chłopiec ciągle prosi: do taty, do dziadka Filip przecież nie jest winny temu, że go nie uznajecie. Bardzo mu brakuje bliskich. Zostaliśmy sami mówi łamiącym się głosem. Przepraszam, może nie powinnam tu przychodzić.
Poczekaj! prosi Janusz. A jaki już jest Filip? Pamiętam, ostatnio wysłałaś zdjęcie, gdy miał trzy latka.
Jest przy wejściu. Zawołać go? pyta nieśmiało Kinga.
Jasne, córko, zawołaj! radzi się profesor.
Do holu wchodzi rudowłosy chłopiec, zupełna kopia Marka. Filip niepewnie podchodzi do dziadka, którego nigdy nie widział.
Witaj, synku! Ależ duży już jesteś wzrusza się Janusz, obejmując wnuka.
Rozmawiają długo, spacerując jesiennymi alejkami parku przy ośrodku. Kinga opowiada o trudnym życiu, o śmierci matki i samotnych latach, gdy musiała sama wychowywać syna i gospodarstwo.
Wybacz mi, Kingo! Jestem Ci bardzo winien. Całe życie uważałem się za mądrego, wykształconego człowieka, a dopiero teraz rozumiem, że ludzi należy cenić nie za wiedzę ani maniery, lecz za serce i szczerość mówi profesor ze łzami w oczach.
Panie Profesorze! Mamy do Pana prośbę uśmiecha się Kinga, trochę zdenerwowana. Proszę, zamieszka Pan z nami! Pan jest sam, my z Filipem też, a tak bardzo chcemy mieć bliskiego przy sobie.
Dziadku, jedź z nami! Będziemy razem na ryby chodzić, zbierać grzyby w lesie. U nas na wsi pięknie, miejsca w domu dużo! prosi Filip, mocno trzymając dziadka za rękę.
Pojadę! uśmiecha się profesor Janusz. Wiele straciłem w wychowaniu Marka, mam nadzieję, że Tobie dam to, czego jemu nie dałem. A przecież nigdy nie mieszkałem na wsi! Może mi się spodoba!
Na pewno się spodoba! śmieje się szczęśliwy Filip.
