Wszystko zaczęło się od telefonu sąsiadki mojej mamy.
Jagódko, dzień dobry.
Dzień dobry, pani Romualdo odpowiedziałem zaskoczony.
Jak tam życie? Dzieci zdrowe? ciągnęła dalej.
W porządku, dziękuję odparłem, czując rosnący niepokój. Raczej nie zdzwoniła tylko pogadać. Miałem pewne przeczucie i się nie myliłem.
Jagoda, a dawno byłaś u mamy?
Poczucie winy od razu mnie przygniotło. Spojrzałem w okno i ciężko westchnąłem. Od dawna mieszkaliśmy osobno, a od kiedy syn poszedł do szkoły, ciągle jestem w biegu.
Rano śniadanie dla wszystkich, zebrać syna do szkoły, cały dzień w pracy. Potem biegiem po zakupy, do domu, obiady, sprzątanie, odrobienie lekcji, a wieczorem padam z sił jak szmaciana lalka gdzie tu jeszcze odwiedziny. W weekendy też nie jest lżej.
Trzeba posprzątać, zrobić pranie, wyprasować, choć chwilę odetchnąć… Do mamy rzadko zaglądaliśmy, nie ma co się oszukiwać.
Dawno, pani Romualdo przyznałem ze skruchą. Ciągle się wybieram, ale wie pani, czasu brak. W sobotę planowałem podjechać
A nie zauważyłeś u mamy ostatnio czegoś dziwnego? dopytywała z ostrożnością w głosie.
W jakim sensie? zapytałem, czując napięcie.
No, czy nie zachowywała się jakoś inaczej?
Nie odpowiedziałem, czując zimną falę lęku nic mi nie przychodzi do głowy. O co pani chodzi?
Oj, Jagódko, sama nie wiem, jak to powiedzieć Może nie powinnam się wtrącać
Co się stało?! niemal krzyknąłem w słuchawkę. Już widziałem w wyobraźni najgorsze scenariusze.
Twoja mama chyba zwariowała na stare lata wypaliła sąsiadka.
Co też pani opowiada! Skąd taki pomysł?
No, chłopa sobie znalazła! Romans ma!
Niemożliwe! wybuchłem śmiechem. Mama ma już ponad siedemdziesiąt lat, jakie tam romanse!
Nie mów tak, kochany oburzyła się pani Romualda. Ja wiem, co mówię! Własnymi oczami patrzyłam!
Kochanka?!
Nie, twoją mamę widziałam! Wszystko mi opowiedziała! gawędziła rozgorączkowana sąsiadka. Posłuchaj tylko.
Wczoraj na ulicy na nią wpadłam. Pędziła jak wariatka, prawie mnie nie zauważyła. Zatrzymałam ją i pytam, dokąd tak goni. A ona do mnie: Wiesz, Romualda, bardzo się spieszę, muszę rybkę kupić. Myślisz, że mintaj będzie lepszy czy dorsz? Osłupiałam. Alicja mówię przecież ty nie jadasz ryb. A ona: To nie dla mnie, tylko dla Kazimierza. On uwielbia ryby. Aż promieniała z radości!
Może to po prostu jakiś znajomy odezwałem się niepewnie, gorączkowo próbując sobie przypomnieć każdego Kazimierza z otoczenia mamy, ale żadnego nie kojarzyłem.
Jakie tam znajomy! Mówię ci, kochanek! z niepodważalną pewnością stwierdziła Romualda.
I jeszcze na ulicy go znalazła! Teraz ten Kazimierz mieszka u niej, w mieszkaniu, rozumiesz? A skąd wiesz, kim on jest? Może bezdomny, może po wyroku? Albo alkoholik Teraz w Polsce wszędzie pełno podejrzanych typów! I pomyśl tylko, jacy to normalni chłopy leżą na ulicy?!
Zaniemówiłem z wrażenia. A pani Romualda kontynuowała:
Tak, tak! Mówi: Idę ulicą, patrzę, a tam on cały mokry w kałuży, oczami błyska. Jak mnie zobaczył, dumnie podniósł głowę, wyprostował się prawdziwy mężczyzna. Wzięłam go do domu, wykąpałam i taki z niego przystojniak No, Jagoda, ja bym coś z tym zrobiła na twoim miejscu. I to szybko!
Dziękuję pani wydusiłem z siebie i odłożyłem słuchawkę.
Byłem zszokowany. Obrazy, jak mama ciągnie do domu jakiegoś mokrego bezdomnego, same wchodziły mi do głowy. Ledwo doczekałem końca dnia pracy żony, żeby naradzić się razem.
Moja mama ma kochanka rzuciłem bez ogródek.
Nazywa się Kazimierz i opowiedziałem jej wszystko, co usłyszałem od Romualdy.
Żona patrzyła na mnie zdumiona, a potem z nadzieją zapytała:
Może to tylko plotki tej starej sąsiadki? Dzwoniłeś do mamy?
Nie przyznałem skruszony.
To dzwońmy, nie ma co panikować, zaraz wszystko się wyjaśni.
Z nadzieją, że to jakiś głupi żart, wyciągnąłem telefon i zadzwoniłem do mamy, włączając głośnik.
Cześć zacząłem ostrożnie, słysząc radosny głos mamy.
Och, Jagoda! Co słychać?
Mamo, zapytałem drżącym głosem jesteś sama?
Nie rozśmiała się radośnie siedzę z Kazimierzem.
Znieruchomiałem. To jednak prawda!
Skąd go wzięłaś? zapytałem, próbując zachować zimną krew.
Oj, to długa historia… zaczęła opowiadać bez cienia skrępowania. Znalazłam go na ulicy, całego mokrego, biednego, bezradnego. Nie mogłam przejść obojętnie. Tak mi go żal było Ale teraz już nie jestem samotna. Wreszcie mam w domu faceta. Co on potrafi wywinąć! zachichotała zadowolona.
Opadłem bezradnie na krzesło. Czy mama naprawdę postradała rozum?
Mamo, to nieodpowiedzialne! zebrałem się w sobie. Przyprowadzać kogokolwiek do domu Przepędź go!
Jagoda, jak możesz! Przecież jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoimy! Poza tym tak rzadko mnie odwiedzacie A teraz mam dla kogo wstać rano. Nie czuję się już taka samotna. Kazimierz zostaje i koniec! i rozłączyła się.
Żona tylko spojrzała na mnie i powiedziała stanowczo:
Tego tak nie zostawimy! Ubieraj się, jedziemy do twojej mamy!
W nerwach biegałem po mieszkaniu, szukając kurtki. Żona też się krzątała.
Twoja mama jest zbyt dobra i naiwna! denerwowała się. Kto wie, może to jakiś oszust łasy na jej mieszkanie? Zobaczymy, kim jest ten cały Kazimierz!
Po pól godzinie szaleńczego pędu po Warszawie zaparkowaliśmy przed blokiem. Żona zerknęła do bagażnika, gdzie leżała ciężka parasolka, i po chwili namysłu zabrała ją ze sobą.
Po co ci to? zapytałem zdumiony.
Różnie bywa rzuciła z namysłem a jak nie będzie chciał wyjść?
Oby obyło się bez awantur jęknąłem wykończony.
Ledwo przekroczyliśmy próg, żona zawołała groźnie:
To gdzie on jest?!
W salonie na fotelu śpi powiedziała mama lekko zaskoczona. O co chodzi, dzieci? Nie spodziewałam się was
Ale już pędziliśmy do salonu.
Na fotelu spał rozpostarty wielki rudy kocur! Zobaczywszy nas, usiadł, dostojeńsko owinął się puszystym ogonem i zamiauczał donośnie.
Poznajcie, to mój Kazimierz powiedziała mama zaraz za nami.
Ale to przecież kot! wykrzyknęliśmy równocześnie.
No jasne, kot. A wy co myśleliście? roześmiała się mama, patrząc na nasze osłupiałe miny.
Wtedy dotarło do mnie, jak łatwo ponieść się plotkom i jak mało znajduję czasu na tych, którzy mnie kochają. Odtąd częściej zaglądam do mamy i zawsze pamiętam, by nie ufać pierwszej usłyszanej plotce.
