W 2018 roku, Radosław Radek Nowak, trzydziestoczteroletni mieszkaniec Radomia, postanowił uciec od biedy, hodując świnie. Wynajął malowniczy, opuszczony kawałek wzgórza w okolicach Kazimierza Dolnego i postanowił założyć mini-świniarnię.
Wydał wszystkie oszczędności, nawet wziął kredyt w PKO BP, zbudował chlewiki, wykopał głęboką studnię i kupił 30 prosiąt.
Gdy przywiózł pierwszą partię świń na wzgórze, z dumą powiedział żonie, Malwinie, lat 31:
Tylko poczekaj, za rok zbudujemy własny domek.
No ale wiadomo, życie to nie reklama z telewizji, gdzie każdy rolnik po miesiącu śpi na pieniądzach.
W mniej niż trzy miesiące pojawił się pomór świń i przetoczył się przez całą Lubelszczyznę jak burza z gradem. Jedna po drugiej, okoliczne hodowle padały jak muchy. Niektórzy sąsiedzi musieli nawet spalić całe chlewnie, żeby powstrzymać wirusa. Przez kilka tygodni nad wzgórzami unosił się zapach dymu.
Malwina zaczęła panikować.
Sprzedajmy je, zanim padną, błagała.
Ale Radek był uparty jak osioł.
Przejdzie. Trochę cierpliwości.
Od nieustannych zmartwień i bezsenności zdrowie mu siadało. Skończył nawet w szpitalu na oddziale w Lublinie wykończony bardziej niż po domowej wigilii. Potrzebował miesiąca na dojście do siebie u teściów w Opolu Lubelskim.
Kiedy wrócił na wzgórze, połowy świń nie było. Cena paszy podwoiła się. Bank już wydzwaniał, pytając o spłatę rat.
Co noc, gdy deszcz stukał o blaszany dach chlewików, Radek miał wrażenie, że wszystko, co zbudował, rozpada się na kawałki.
Aż któregoś wieczoru, po kolejnym telefonie od windykatora, usiadł na podłodze i szepnął:
Koniec ze mną.
Następnego dnia zamknął świniarnię. Oddał klucz właścicielowi ziemi panu Tadeuszowi. Zszedł ze wzgórza, nie mając serca patrzeć, jak jego sen obraca się w perzynę. W głowie już wszystko spisane na straty.
Przez pięć lat nie wrócił na wzgórze.
Radek z Malwiną przeprowadzili się do Warszawy, poszli pracować do fabryki. Żyło się prosto szału nie było, ale przynajmniej spokojnie.
Gdy ktoś wspominał o hodowli świń, Radek tylko się kwaśno uśmiechał:
Nakarmiłem pieniądzami wzgórze.
Aż tu na początku tego roku, zadzwonił pan Tadeusz, a głos miał jakby stłumiony.
Radek przyjedź tu. W tej starej świniarni coś się wydarzyło.
Następnego dnia Radek przebył ponad 40 kilometrów wśród pagórków i zarośli. Stara polna droga zarosła trawą i krzakami, jakby jej nikt nie widział od dekady.
Z każdym krokiem narastał w nim lęk.
Chlew zapewne rozsypany?
A może nie został nawet ślad po dawnym śnie?
Gdy minął ostatni zakręt, znieruchomiał.
Miejscówka, którą porzucił tętniła życiem.
To nie była już ta sama świniarnia. Dach zardzewiałej blachy porósł winoroślą i chwastami. Błotniste wybiegłe stopiły się z lasem. Wokół wyrosły drzewa, a ścieżka zarosła tak, że ledwo ją poznał.
Ale to nie o to chodziło.
Usłyszał chrumkanie.
Chrrru-chrrru
Radek zamarł.
Ostrożnie podszedł do ogrodzenia, które prawie zginęło w trawie po pas. Zajrzał przez szparę i aż odskoczył ze zdumienia.
Były tam świnie.
Nie jedna, nie dwie cała gromada.
Duże, spasione, z młodymi biegającymi wokół.
Trzydzieści prosiaków, które zostawił pięć lat wcześniej, wyglądało jak początek wielkiej rodziny.
Nie to niemożliwe wyszeptał.
Pan Tadeusz dopiero teraz do niego dołączył.
No właśnie, mówiłem ci nie zniknęły.
Ale jak one tu przetrwały? Radek dalej nie mógł w to uwierzyć.
Pan Tadeusz przysiadł na wielkim głazie.
Kiedy odszedłeś, kilka świń zostało w chlewie. Przerwały ogrodzenie i zwiały. Myślałem, że padną w lesie. A tu nie.
Radek rozejrzał się.
Za chlewnią przepływał strumyk, którego wcześniej zupełnie nie zauważył. Wokół urosły bananowce (w polskiej wersji oczywiście leszczyny i dzikie jabłonie) oraz ziemniaki z samosiewu. Były tu też orzechy i inne dzikie rośliny.
Nauczyły się żyć na wolności, stwierdził pan Tadeusz. A do tego mnożyły się jak króliki.
Radek patrzył na stado. Kilka świn podniosło głowy, jakby go poznały po tylu latach.
Jedna wielka świnia podeszła bliżej ogrodzenia. Skóra czerwonawa, ucho rozcięte dokładnie ta, którą Radek kupił jako pierwszą.
To ona szepnął.
Moja pierwsza świnia.
Coś ścisnęło go w dołku.
Wszystko, co myślał, że stracił było na miejscu.
Nie tylko żyło urosło.
I co teraz zrobisz? spytał pan Tadeusz.
Radek przez chwilę milczał.
Spoglądał na wzgórze. Na dawny chlew. Na świnie, które spokojnie buszowały w trawie, jak gdyby te pięć lat znaczyło tyle, co zeszłoroczny śnieg.
Powoli na jego twarzy zagościł pierwszy od dawna szczery uśmiech.
A może, powiedział cicho,
ten mój sen jednak się jeszcze nie skończył.
I w tamtym momencie Radek zrozumiał coś, co kiedyś uważał za bezpowrotnie stracone.
Czasem, nawet jak zapomnisz o marzeniu
ono wciąż gdzieś na ciebie czeka.
