Co ty, żartujesz? wymamrotała Zuzanna, patrząc na Jana Kowalskiego szeroko otwartymi oczami.
On skinął głową.
Nie, nie żartuję. Daję ci tydzień na przemyślenia. To nie jest zwykła oferta. Zgaduję, co teraz myślisz. Zważ wszystko, przemyśl dokładnie wrócę za tydzień.
Zuzanna patrzyła, jak odchodzi, i nie mogła wciągnąć słów, które wypowiedział, do swojego umysłu.
Znała Jana od trzech lat. Prowadził sieć stacji benzynowych i kilka innych firm. Zuzanna pracowała na pół etatu jako sprzątaczka w jednej z nich. Zawsze witał personel serdecznie, rozmawiał ciepło. Był dobrym człowiekiem.
Pensja na stacji była przyzwoita, więc kandydatów nie brakowało. Dwa miesiące temu, po zakończeniu zmiany, Zuzanna siedziała na zewnątrz, bo miała chwilę wolną.
Nagle otworzyły się drzwi serwisowe i pojawił się Jan.
Mogę się usiąść?
Zuzanna podskoczyła.
Oczywiście dlaczego pytać?
Czemu skaczesz na nogi? Usiądź, nie gryzę. Piękny dzień.
Uśmiechnęła się i usiadła znów.
Wiosna sprawia, że pogoda zawsze jest dobra.
Bo wszyscy mają dość zimy.
Może masz rację.
Chciałem zapytać: po co sprzątasz? Lidia obiecała ci stanowisko operatora, prawda? Lepsze wynagrodzenie, lżejsza praca.
Chciałabym, ale grafiki nie pozwalają moja córeczka jest mała i choruje. Gdy jest zdrowa, sąsiadka może się nią zająć, ale przy zaostrzeniu choroby muszę być przy niej. Dlatego zamieniamy się zmianami z Lidią, ona zawsze pomaga.
Rozumiem Co słychać u dziewczynki?
Nie pytaj Lekarze nie rozumieją. Ma napady nie może oddychać, panikuje, różne rzeczy. Najpoważniejsze badania są prywatne. Mówią, że poczekamy, może minie sama. Ja nie mogę czekać
Trzymaj się. wszystko będzie dobrze.
Zuzanna podziękowała mu. Wieczorem Jan wręczył jej premię, nie podając wyjaśnień, po prostu podając kopertę.
Od tamtej pory nie widziała go, aż dzisiaj stanął pod jej drzwiami.
Gdy zobaczyła Jana, serce prawie jej zamarło. A jego propozycja była jeszcze dziwniejsza.
Jan miał syna Stanisława, prawie trzydziestoletniego, siedzącego w wózku od siedmiu lat po wypadku. Lekarze zrobili, co mogli, ale nie wrócił na nogi. Depresja, wycofanie, prawie całkowite milczenie, nawet wobec ojca.
Więc Jan wymyślił plan: wydać syna za mąż, naprawdę. Byłby wtedy celem, pragnieniem życia, chęcią walki. Nie wiedział, czy się uda, ale spróbował. Wydawało mu się, że Zuzanna jest idealna do tej roli.
Zuzanno, będziesz w pełni zadbana. Wszystko dla ciebie. Twoja córka dostanie wszystkie badania, leczenie, jakie potrzebuje. Oferuję roczny kontrakt. Po roku odejdziesz nieważne co. Jeśli Stanisław się poprawi wspaniale. Jeśli nie wynagrodzę cię hojnie.
Zuzanna nie zdążyła wykrzyczeć ani słowa, gniew sparaliżował ją. Jan przeczuł jej myśli i cicho dodał:
Proszę, pomóż mi. To korzystne dla nas obu. Nie jestem pewien, czy mój syn cię dotknie. A to ułatwi ci życie będziesz szanowana, oficjalnie zamężna. Wyobraź sobie małżeństwo nie z miłości, a z sytuacji. Proszę, nie mów nikomu o tej rozmowie.
Czekaj, Janie A twój Stanisław czy się zgadza?
Mężczyzna uśmiechnął się smutno.
Mówi, że nie obchodzi go to. Powiem mu, że mam kłopoty w interesach, w zdrowiu Najważniejsze, że jest zamężny. Zawsze mi ufał. To więc kłamstwo dla większego dobra.
Jan odszedł, a Zuzanna usiadła długo, ogłuszona. Wewnątrz gotowała się oburzenie, ale jego proste, szczere słowa złagodziły nieco ciężar propozycji.
A jeśli pomyśli o małej Zosi Co by nie zrobiła dla niej?
Jej zmiana jeszcze się nie skończyła, gdy zadzwonił telefon:
Zuzanko, szybko! Zosi ma kolejny napad!
Już jedzie! Dzwonię po karetkę!
Podbiegła, gdy karetka zahukowała przy bramie.
Gdzie byłaś, mamo? zapytał lekarz surowo.
W pracy
Napad był poważny.
Może jedziemy do szpitala? zapytała niepewnie.
Lekarz, po raz pierwszy w tej sytuacji, machnął zmęczoną ręką.
Po co? Nie pomogą tam. Tylko wzburzą dziecko. Lepiej pojechać do stolicy, do dobrej kliniki, do prawdziwych specjalistów.
Czterdzieści minut później lekarze odjechali. Zuzanna podjęła telefon i zadzwoniła do Jana.
Zgoda. Zosia znowu miała napad.
Następnego dnia wyjeżdżali. Sam Jan przyjechał, towarzyszyła mu młoda, gładko ogolona twarz.
Zuzanno, weź tylko niezbędne rzeczy. Resztę kupimy.
Zosia przyglądała się samochodowi ciekawskim duży i lśniący. Jan uklęknął przed nią.
Podoba ci się?
Bardzo!
Chcesz usiąść z przodu? Wtedy wszystko zobaczysz.
Mogę? Naprawdę chcę!
Dziewczynka spojrzała na matkę.
Gdy policja nas zobaczy, dostaniemy mandat, ostrzegła Zuzanna.
Jan roześmiał się i otworzył drzwi.
Wskakuj, Zosiu! A jeśli ktoś chce nam wystawić mandat, to my mu wystawimy grzywnę!
Im bliżej ich nowego domu, tym bardziej Zuzanna drżała.
Boże, po co się zgodziłam? Co jeśli będzie dziwny, agresywny?
Jan zauważył jej niepokój.
Zrelaksuj się. Tydzień do ślubu, możesz zmienić zdanie w każdej chwili. Stan jest dobrym facetem, mądrym, ale coś w nim się zepsuło. Zobaczysz sam.
Zuzanna wysiadła, pomogła córce zejść z auta i nagle zamarła, patrząc na dom. To nie był zwykły dom to była prawdziwa rezydencja. Zosia, nie mogąc powstrzymać radość, krzyknęła:
Mamo, żyjemy jak w bajce?!
Jan zaśmiał się, podnosząc dziewczynkę na ręce.
Podoba ci się?
Bardzo!
Do ślubu Zuzanna i Stan spotykali się tylko przy kolacjach. Młody mężczyzna ledwo jadł, ledwo mówił. Siedział przy stole, ciało obecne, umysł daleko. Zuzanna obserwowała go uważnie. Był przystojny, choć bladą karnację, jakby nie widział słońca od dawna. Czuła, że on, tak jak ona, żyje w bólu. Była mu wdzięczna, że nie poruszał tematu nadchodzącego małżeństwa.
W dniu ślubu wokół niej huczało setka ludzi. Sukienka przyszła dopiero wczoraj. Gdy ją zobaczyła, usiadła na krześle.
Ile to kosztowało?
Jan uśmiechnął się.
Zuzanno, nie powinno cię to martwić. Nie wiesz, co naprawdę jest ważne. Spójrz, co jeszcze mam.
Wyciągnął miniaturową kopię sukni.
Zosiu, przymierzyć?
Zosia krzyknęła tak głośno, że trzeba było zasłonić uszy. Następnie przystąpiły do przymierzania mała księżniczka krocząc po pokoju z wielką dumą.
W pewnym momencie Zuzanna zobaczyła Stanisława. Stał w progu swojego pokoju, patrząc na Zosię. W jego oczach migotał cień uśmiechu.
Zosia zamieszkała w pokoju obok ich sypialni. Ich sypialni. Jeszcze niedawno Zuzanna nie wyobrażała sobie takiego życia.
Jan zasugerował wyjazd na wieś, ale Stan odmówił.
Dzięki, tato, zostaniemy w domu.
Łóżko w sypialni było ogromne. Stan trzymał się na odległość, nie ruszał się. Zuzanna, która zamierzała czuwać całą noc, niespodziewanie zasnęła szybko.
Minął tydzień. Wieczorami zaczęli rozmawiać. Stan okazał się niezwykle inteligentny, dowcipny, zainteresowany książkami i nauką. Nie próbował się do niej zbliżać. Zuzanna powoli się rozluźniała.
Pewnej nocy obudziła się nagle, serce waliło jak szalone.
Coś jest nie tak
Rzuciła się do pokoju córki. Tak, jak obawiała się Zosia była w trakcie napadu.
Stan, pomóż! Dzwonić po karetkę!
Stan był przy drzwiach w sekundę i chwycił telefon. Minutę później wszedł senny Jan.
Zadzwonię do Aleksandra sam.
Karetka przyjechała szybko. Lekarze nieznani, w nowoczesnych garniturach, z zaawansowanym sprzętem. Potem przybył rodzinny lekarz. Rozmawiali długo po ustaniu napadu. Zuzanna siedziała przy córce, Stan był obok, trzymając jej małą rękę.
Zuzanno, zapytał cicho, czy to od urodzenia?
Tak Były setki wizyt w szpitalach, setki badań, nic nie pomogło. Dlatego moja była nie chciała wtrącać się w jego życie.
Kochałaś go?
Może kiedyś to było dawno.
Więc zgodziłaś się na propozycję twojego ojca
Zuzanna uniosła brwi ze zdumienia. Stan uśmiechnął się.
Tato myśli, że nic nie wiem. Ale zawsze czytałem go jak otwartą książkę. Bałem się, kogo znajdzie dla mnie. Gdy cię zobaczyłem byłem zaskoczony. Nie jesteś typem, który robi coś za pieniądze. A teraz wszystko zdaje się układać.
Spojrzał na nią.
Nie płacz, Zuzanno. Wyleczymy Zosię. Jest wojowniczką. Nie się zepsuła w przeciwieństwie do mnie.
Dlaczego się zepsułeś? Jesteś mądry, przystojny, miły
Uśmiechnął się ironicznie.
Powiedz szczerze: czy poślubiłbyś mnie, gdyby wszystko było inaczej?
Zuzanna pomyślała chwilę i skinęła.
Tak. Myślę, że kochać ciebie byłoby łatwiejsze niż kochać wszystkich tych mężczyzn, co udają bohaterów. Nie chodzi o to. Po prostu nie potrafię wyjaśnić.
Stan się uśmiechnął.
Nie musisz. Z jakiegoś powodu wierzę ci.
Kilka dni później Zuzanna przyłapała Stanisława na dziwnym zajęciu. Składał skomplikowane urządzenie i próbował na nim pracować.
To trener, wyjaśnił. Po wypadku miałem używać go trzy godziny dziennie. Zrezygnowałem, bo już nie miałem sensu. I teraz wstyd mi przed Zosią, przed tobą.
Zapukało w drzwi. Jan pojawił się w progu.
Proszę?
Wejdź, tato.
Mężczyzna zamarł, widząc, co syn robi. Połknął ślinę i zwrócił się do Zuzanny.
Powiedz mi, czy twoje porody były trudne?
Dlaczego?
Lekarz twierdzi, że mogło uszkodzić kość skroniową Zosię przy porodzie. Na zewnątrz wszystko się zagoiło, nie widać tego. W środku naciska nerw.
Zuzanna zsunęła się na krzesło.
To niemożliwe Co teraz?
Łzy spłynęły po jej policzkach.
Cicho, nie płacz, rzekł Jan. Lekarz mówi, że to nie wyrok. Potrzebna operacja. Usuną to, co naciska, i Zosia będzie zdrowa.
Ale to jej głowa To niebezpieczne
Stan sięgnął po jej rękę.
Posłuchaj taty. Zosia przeżyje bez tych napadów.
Ile to będzie kosztować?
Jan patrzył na nią zdumiony.
To już nie twoja sprawa. Jesteś teraz rodziną.
Zuzanna została w szpitalu przy Zosi. Operacja się powiodła. Po dwóch tygodniach mieli wrócić do domu.
Dom.
Jednak Zuzanna nie wiedziała już, gdzie naprawdę jest jej dom.
Stan dzwonił codziennie. Rozmawiali długo o Zosi, o sobie, o drobnych sprawach. Mieli wrażenie, że znają się od zawsze.
Czas płynął. Roczny kontrakt zbliżał się do końca. Zuzanna starała się nie myśleć, co będzie dalej.
Wieczorem wrócili. Jan przyjechał po nich ponury, napięty.
Coś się stało?
Nie wiem, jak to powiedzieć Stan od dwóch dni pije.
Co? Przecież nie pije!
Tak myślałam. Ćwiczył miesiąc, robił postępy a potem wybuchł. Mówi, że nic nie działa.
Zuzanna weszła do pokoju. Stan siedział w ciemności. ZapaliłaWtedy Zuzanna uśmiechnęła się, położyła rękę na ramieniu Stana i szepnęła: Niech się skończy ten sen, bo prawdziwe życie już czeka za progiem.
