Nie может быть, wyszeptała Jadwiga, patrząc szeroko otwartymi oczami na Wiktora Kowalskiego.
Nie żartuję odparł mężczyzna, potrząsając głową. Dam ci tydzień na przemyślenia. To nie jest zwykła propozycja. Już wiem, co teraz myślisz. Rozważ wszystko, przemyśl dokładnie wrócę za tydzień.
Jadwiga patrzyła za jego odchodzącą sylwetką, a słowa wciąż brzęczały w jej głowie.
Znała Wiktora od trzech lat. Był właścicielem sieci stacji benzynowych i kilku innych firm. Jadwiga pracowała na pół etatu jako sprzątaczka w jednej z nich. Zawsze przywitał pracowników z uśmiechem i mówił ciepło. Był człowiekiem solidnym.
Wynagrodzenie na stacji było przyzwoite, więc nie brakowało chętnych do pracy. Dwa miesiące temu, po skończeniu sprzątania, Jadwiga siedziała na zewnątrz, bo jej zmiana prawie się kończyła i miała chwilę wolnego czasu.
Nagle otworzyły się drzwi serwisowe i pojawił się Wiktor.
Czy mogę usiąść? zapytał.
Jadwiga podskoczyła.
Oczywiście odpowiedziała, nie czekając na dalsze pytania.
Dlaczego tak skaczesz? Usiądź, nie gryzę. Piękny dzień, nie?
Uśmiechnęła się i usiadła ponownie.
Tak, wiosna zawsze przynosi dobre humory.
Bo wszyscy mają już dość zimy.
Może masz rację.
Muszę cię zapytać kontynuował dlaczego nadal sprzątasz? Grażyna obiecała ci stanowisko operatora, prawda? Lepsze wynagrodzenie, łatwiejsza praca.
Chciałabym, ale grafiki nie dają rady wyjaśniła. Moja córka jest mała i choruje. Gdy jest zdrowa, sąsiadka może się nią zająć, ale gdy atak się nasili, muszę być przy niej. Dlatego zamieniamy się z Grażyną, kiedy trzeba. Ona zawsze pomaga.
Rozumiem Co się dzieje z dziewczynką?
Nie pytaj lekarze nie potrafią jej zdiagnozować. Ma napady nie może oddychać, wpada w panikę, różne rzeczy się dzieją. Najważniejsze badania są prywatne, mówią, że może poczekać, może sama wyrośnie. Ja nie mogę po prostu czekać
Trzymaj się. Wszystko będzie dobrze.
Jadwiga podziękowała, a tego wieczoru Wiktor wręczył jej nagły bonus kilka tysięcy złotych, bez wyjaśnień.
Po tym nie widziała go już przez jakiś czas, aż nagle pojawił się pod jej drzwiami. Gdy ją zobaczył, serce Jadwigi niemal przestało bić. A kiedy usłyszała jego propozycję, zrobiło się jeszcze ciężej.
Wiktor miał syna Stanisława, prawie trzydziestoletniego mężczyznę, który od siedmiu lat porusza się na wózku po wypadku. Lekarze zrobili, co mogli, ale nie wrócił na nogi. Depresja, wycofanie, milczenie wobec ojca.
Wiktor wymyślił więc plan: małżeństwo ze Stanisławem. Dla chłopca znów miałby cel, chęć życia, walki. Nie był pewien, czy to zadziała, ale uznał, że Jadwiga jest idealna na tę rolę.
Jadwigo, będziesz otoczona opieką. Dostaniesz wszystko, czego potrzebuje twoja córka wszystkie badania, leczenie. Proponuję roczny kontrakt. Po roku odejdziesz, nieważne co się stanie. Jeśli Stanisław się poprawi wspaniale. Jeśli nie wynagrodzę cię hojnie.
Jadwiga nie wyciągnęła ani słowa wściekłość sparaliżowała ją.
Proszę, pomóż mi dodał cicho, jakby czytał jej myśli. To korzystne dla nas obojga. Nie jestem pewien, czy mój syn cię dotknie. A ty zyskasz szacunek, oficjalny małżeński status. Wyobraź sobie, że nie kochasz, ale sytuacja cię zmusza. Proszę, nie mów nikomu o tym.
Czy on się zgadza? zapytała drżąc.
Mężczyzna uśmiechnął się smutno.
Powiedział, że mu to nie przeszkadza. Powiem mu, że mam problemy w interesach, w zdrowiu Najważniejsze, że jest żonaty. Zawsze mi ufał. To kłamstwo dla większego dobra.
Wiktor odszedł, a Jadwiga usiadła, drżąc. Wewnątrz gotowała się furiacja, ale jego proste, szczerze wypowiedziane słowa nieco złagodziły ciężar oferty.
Gdy pomyślała o małej Zuzannie, co nie zrobiłaby?
Wszystko.
A on? Był ojcem, kochał swojego syna.
Jej zmiana jeszcze nie skończyła się, kiedy zadzwonił telefon:
Jasiu, szybko! Zuzia ma kolejny atak!
Już jedziemy! Zadzwoń po karetkę!
W pośpiechu dotarła do domu, gdy karetka właśnie zatrzymywała się przy bramie.
Gdzie byłaś, mamo? zapytał lekarz surowo.
W pracy odparła.
Atak był poważny.
Może powinniśmy pojechać do szpitala? zapytała nieśmiało.
Lekarz, po raz pierwszy przy nich, wzruszył ręką.
Po co? Tam nic nie pomogą, tylko podrażnią dziecko. Najlepiej jedź do Warszawy, do dobrej kliniki, do prawdziwych specjalistów.
Czterdzieści minut później lekarze odjechali. Jadwiga podniosła słuchawkę i zadzwoniła do Wiktora.
Zuzia znów miała atak.
Następnego dnia wyjeżdżali. Wiktor przyjechał po nich osobiście, w towarzystwie młodego, gładko ogolonego mężczyzny.
Zabierz tylko niezbędne rzeczy, resztę kupimy rzekł.
Jadwiga skinęła głową. Zuzia przyglądała się samochodowi z ciekawością duży i lśniący. Wiktor ukląkł przed nią.
Podoba ci się?
Bardzo!
Chcesz usiąść z przodu? wtedy zobaczysz wszystko.
Mogę? naprawdę chcę!
Dziewczynka spojrzała na matkę.
Jeśli policja zobaczy, napisze mandat ostrzegła Jadwiga.
Wiktor rozśmiał się i otworzył drzwi.
Wskakuj, Zuzia! A jeśli ktoś napisze mandat, to my mu wystawimy kara!
Im bliżej domu, tym bardziej nerwowa była Jadwiga.
Boże, po co się zgodziłam? Co jeśli będzie dziwny, agresywny?
Wiktor zauważył jej niepokój.
Spokojnie. Mamy tydzień przed ślubem. Możesz zmienić zdanie w każdej chwili. A Stanisław to dobry chłopak, mądry, choć coś w nim się zepsuło. Zobaczysz to sam.
Jadwiga wysiadła, pomogła córce wyjść z samochodu i nagle zamarła, patrząc na budynek. To nie był zwykły dom to prawdziwy pałac. Zuzia, nie mogąc powstrzymać radość, krzyknęła:
Mamo, mieszkamy w bajce?
Wiktor pośmiał się, podnosząc dziewczynkę w ramiona.
Podoba ci się?
Bardzo!
Do ślubu Jadwiga i Stanisław spotykali się rzadko jedynie przy kolacji. Młody mężczyzna ledwo jadł, ledwo mówił, siedział przy stole, obecny ciałem, ale umysł daleko. Jadwiga obserwowała go uważnie. Był przystojny, choć blady, jakby nie widział słońca od dawna. Czuła, że on, tak jak ona, żyje w bólu, i była wdzięczna, że nie poruszał tematu nadchodzącego małżeństwa.
W dniu ślubu tłum ludzi krążył wokół Jadwigi. Sukienka dotarła dopiero dzień wcześniej. Gdy ją zobaczyła, zemdlała z szoku.
Ile to kosztowało? spytała.
Wiktor uśmiechnął się.
Nie musisz wiedzieć. Oto, co jeszcze mam.
Wyciągnął miniaturkę sukni ślubnej.
Zuzia, przymierzymy?
Dziewczynka krzyknęła tak głośno, że trzeba było zasłonić uszy. Nastąpiło przymiarki mała księżniczka kroczyła po pokoju z dumą.
W pewnym momencie Jadwiga odwróciła się i zobaczyła Stanisława w progu swojego pokoju, patrzącego na Zuzję. W jego oczach pojawił się cień uśmiechu.
Zuzja zamieszkała w pokoju obok ich sypialni. Nie tak dawno Jadwiga nie mogła sobie wyobrazić, że tak skończy się jej los.
Wiktor zaproponował wyjazd na wieś, ale Stanisław pokręcił głową.
Dzięki, tato. Zostaniemy w domu.
Łóżko w sypialni było ogromne. Stanisław trzymał się na dystans, nie ruszał się. Jadwiga, planująca całą noc czuwać, nagle zasnęła.
Minął tydzień. Wieczorami zaczęli rozmawiać. Stanisław okazał się niezwykle inteligentny, dowcipny, zafascynowany książkami i nauką. Nie próbował się do niej zbliżać, ale stopniowo Jadwiga się rozluźniała.
Pewnej nocy obudziła się z bicie serca.
Coś jest nie tak
Rzuciła się do pokoju córki. Tak jak się obawiała Zuzja znów była w napadzie.
Stanisławie, pomóż! Zadzwoń po karetkę!
On pojawił się w drzwiach w jednej chwili, chwycił telefon. Chwilę później w progu stanął zmęczony Wiktor.
Zadzwonię sam, Alexie.
Karetka przyjechała szybko. Lekarze w nowoczesnych kombinezonach, nowy sprzęt. Po chwili przyszedł lekarz rodzinny, rozmawiali długo po zakończeniu ataku. Jadwiga siedziała przy córce, a Stanisław trzymał jej małą dłoń.
Jadwigo zapytał cicho czy od urodzenia tak się dzieje?
Tak Były setki badań, nic nie pomogło. Dlatego mój były mąż nie pozwalał mi wtrącać się w jego sprawy.
Czy kochałeś go?
Pewnie to już dawno.
Więc zgodziłaś się na propozycję ojca
Jadwiga uniosła brwi.
Mój ojciec myśli, że nic nie wiem, ale czyta mnie jak otwartą książkę. Bałem się, kogo znajdzie dla mnie. A kiedy cię zobaczyłem nie spodziewałem się, że jesteś kimś takim. Nie jesteś osobą, co robi to dla pieniędzy. Teraz wszystko się ułożyło.
Spojrzał na nią.
Nie płacz, Jadwigo. Wyleczymy Zuzję. To wojowniczka, nie podda się, tak jak ja.
Dlaczego ty się poddałeś? Jesteś mądry, przystojny, życzliwy
Bądź szczera zapytał czy poślubiłabyś mnie, gdyby wszystko było inaczej?
Jadwiga chwilę myślała, po czym skinęła.
Tak. Myślę, że kochałabym cię łatwiej niż wielu mężczyzn, którzy udają bohaterów. To nie tylko o tym. Po prostu nie potrafię tego wyjaśnić.
Stanisław uśmiechnął się.
Nie musisz. Po prostu wierzę ci.
Kilka dni później przyłapał Stanisława na dziwnym zajęciu. Składał skomplikowane urządzenie i testował je.
To trenażer wyjaśnił. Po wypadku miałem go używać trzy godziny dziennie. Zrezygnowałem, wstydziłem się przed Zuzją i tobą.
W drzwiach zapukał Wiktor.
Czy mogę? zapytał.
Wejdź, tato.
Mężczyzna zamarł, widząc, nad czym pracuje syn. Połykał ślinę i zwrócił się do Jadwigi.
Czy porody były trudne?
Dlaczego?
Lekarz mówi, że mogliśmy uszkodzić kość skroniową Zuzji przy trudnym porodzie. Na zewnątrz wszystko się zagoiło, ale wewnątrz uciska nerw.
Jadwiga usiadła, łzy spłynęły po policzkach.
Co teraz?
Wiktor podjął się:
Nie płacz. Lekarz twierdzi, że to nie wyrok. Potrzebna operacja, usuniemy ucisk i Zuzja będzie zdrowa.
To jej głowa niebezpieczne
Stanisław chwycił jej rękę.
Posłuchaj taty. Zuzja przeżyje bez ataków.
Ile to będzie kosztować?
Wiktor patrzył zdumiony.
Wszyscy razem, pomimo burzliwych losów, odnaleźli nowy dom i nową nadzieję.
