Moja przyjaciółka Marlena pracuje w przedszkolu miejskim. Podczas pracy w tym miejscu była świadkiem niesamowitych i interesujących historii. Oto jedna z nich. Do jej grupy przyszła dziewczynka o imieniu Ania. Jej matka była rozwiedziona i nikt w przedszkolu nie znał szczegółów. Inna dziewczynka, Kasia, została przyjęta do grupy innej przedszkolanki i zaskakujące było to, że dziewczynki były do siebie bardzo podobne. Oprócz fizycznego podobieństwa, miały takie same gesty, maniery i nawet charakter. Ich matki nigdy nie witały się ze sobą jak inni rodzice. Dziewczynki również nie rozmawiały ani nie bawiły się ze sobą.
Marlena postanowiła porozmawiać z dyrektorką szkoły. Jednak niespodziewanie dla niej, reakcja dyrektorki była bardzo wymijająca. Nakrzyczała na nią, każąc jej zająć się swoimi obowiązkami.
Okazało się, że obie dziewczynki są siostrami bliźniaczkami. Po porodzie ich matka postanowiła oddać jedną z córek do domu dziecka, bo bała się opieki nad dwójką małych dzieci. Ale jej własna siostra, Agnieszka, zszokowana tym czynem, zabrała Kasię i wychowywała ją.
Z tego powodu obie siostry pokłóciły się i przestały ze sobą rozmawiać, chociaż mieszkały w tym samym bloku, a dziewczynki chodziły do tego samego przedszkola.
Niedawno biologiczna matka dziewczynek poznała i poślubiła mężczyznę. Nowy mąż nie mógł patrzeć na obce mu dziecko, więc matka bez wahania zdecydowała się oddać swoją drugą córkę. Kiedy Agnieszka dowiedziała się o tym, natychmiast postanowiła zaopiekować się obiema dziewczynkami. Przeszła całą procedurę adopcyjną i udzielono jej prawa do opieki. Podobno tym tematem żyje obecnie całe przedszkole, nauczyciele i wychowawcy nie tylko są zszokowani ich tajemnicą z przeszłości, ale także wzruszeni postawą Agnieszki, która tak młodo postanowiła zostać zastępczą mamą. Teraz nawet podjęli działania, aby pomóc tym dwóm siostrom odbudować relację.
A ja, kiedy o tym słuchałam, myślałam, że pęknie mi serce. Jak można być tak nieczułym na los własnych dzieci?
