Mam już ponad trzydzieści lat i własną rodzinę, ale historia miłości moich rodziców wciąż wzrusza mnie do łez.
Kiedy moja mama była uczennicą, do jej klasy dołączył pewien chłopak. Na początku nie zwracała na niego uwagi, ale po jednej z domówek stali się dla siebie najważniejsi.
Mój tata – wtedy jako młody chłopak i nowy w klasie, obchodził urodziny. A jako że lubił świętować z rozmachem, zorganizował przyjęcie w swoim domu dla wszystkich uczniów w klasie. Moja mama dotarła z przyjaciółką jako pierwsza na miejsce. Przyniosły ciasto i chciały pomóc w przygotowaniach, a wtedy mój tato chciał się popisać i zaproponował, że zagra dziewczynom na gitarze.
One przystały na ten pomysł z pełnym entuzjazmem, a kiedy tata zaczął grać, mojej mamie serce zabiło szybciej. Tata chyba to zauważył, bo przez całą domówkę nie spuszczał jej z oka, zapraszał do tańca, a po wszystkim odprowadził ją do domu i pocałował na pożegnanie. Od tamtej pory byli nierozłączni.
Razem uczyli się do egzaminów, chodzili na spacery, wspólnie snuli plany… Pewnego dnia mama poczuła się bardzo niewyraźnie i miała mdłości. Wtedy nie było dostępu do internetu, więc podzieliła się swoimi obawami z koleżankami, a one bez wahania obwieściły ciążę. Mama przeraziła się i pobiegła do swojego chłopaka i zaraz po lekcjach udali się do lekarza.
Ciąża została potwierdzona, oboje wybrali się do rodziców mojej mamy. A ci krzyczeli, wymachując rękami:
– Jak mogłaś? Nie skończyłaś szkoły, nie masz nawet 18 lat. Myśleliśmy, że jesteś mądrą dziewczyną, ale jesteś idiotką!
– Weźmiemy ślub, damy sobie radę – powiedział mój tata, ale rodzice mojej mamy rzucili mu kurtkę na próg i zamknęli drzwi przed twarzą.
Następnego dnia rano moja mama pakowała się. Wraz z rodzicami przeprowadzała się do innego miasta. Rodzice mamy byli szanowanymi ludźmi i uznali, że nie mogą pozwolić sobie na plotki o nieślubnym dziecku ich córki. Zaraz później zmusili ją do pozbycia się dziecka.
Moi rodzice zostali rozdzieleni. Zostali bez siebie. Minęło wiele lat, kiedy znów się spotkali. Mama odwiedziła swoje rodzinne miasto, siedziała w kawiarni, piła herbatę i patrzyła na przechodzących obok ludzi. Od tamtej pory nie miała innego mężczyzny.
– Czy mogę dotrzymać Ci towarzystwa? – zapytał nieznajomy.
Mama odwróciła głowę w jego kierunku i zaniemówiła. Nie widzieli się wiele lat, a oboje poznali siebie od pierwszego wejrzenia. Los zlitował się nad nimi, ponownie ich połączył i dał im mnie. Jestem niezwykle dumna z ich miłości. To ta miłość na całe życie, o której czyta się jedynie w książkach – a okazuje się, że istnieje naprawdę.
