Nigdy nie spodziewałam się, że mój związek będzie łatwy. Mówi się, że miłość jest jak wojna, albo dobrze, albo źle. Mój mąż i ja zawsze byliśmy w stanie wojny. Nasze małżeństwo było jak życie na wybrzeżu, nigdy nie było wiadomo, czy będzie słoneczny i spokojny dzień, czy też nadejdą fale i sztorm.
Kiedy urodziło się nam wspólne dziecko, morze na jakiś czas się uspokoiło. Byliśmy pełni czułości i nadziei, planując przyszłość naszego maleńkiego synka, słodko spierając się o to, kim zostanie, choć było to jeszcze bardzo odległe.
Wróciliśmy do walki, gdy Krzysiu skończył rok. Znowu wszystko się posypało, te same kłótnie o nic. Dziecko zbliżyło nas do siebie na jakiś czas, a ja, żeby nie kłócić się tak często z mężem, znalazłam pracę. To był świeży powiew powietrza, a do tego było ciekawie, no i miły bonus w postaci pensji.
Poznałam tam wielu dobrych przyjaciół i znajomych, z którymi nadal utrzymuję kontakt. Poznałam tam też wspaniałego chłopaka, był ode mnie młodszy o pięć lat, ale bardzo przystojny. Wiedział, że mam męża i dziecko, ale nie przeszkadzało mu to. Kiedy dowiedział się, że z moim mężem nie jest wszystko w porządku, zaczął mnie namawiać, żebym się rozwiodła i wyszła za niego.
Wogóle o tym nie myślałam, dopóki mój mąż nie przyszedł do mnie i nie powiedział, że spotyka się z kimś innym i chce rozwodu. Oczywiście muszę wziąć dziecko, mieszkanie też mogą zatrzymać, ale z całą resztą muszę sobie radzić, jak chcę. Oczywiście, dla zachowania pozorów udawałam, że jestem bardzo zdenerwowana, zranionya, ale to było dokładnie to, czego potrzebowałam. On czuł się winny, a ja mogłam spotykać się ze wspaniałym mężczyzną, który mnie odnawiał.
Zarejestrowałam swoje drugie małżeństwo wcześniej, niż mój mąż swoje i bardzo go to zasmuciło, żartował sobie ze mnie przez telefon po otrzymaniu zaproszenia na ślub, mówiąc, że nie spodziewał się, że tak szybko dojdę do siebie. Myślę, że nadal nie wie, że mój drugi mąż zaczął się do mnie zalecać dużo wcześniej, niż on znalazł sobie kochankę.