Moje serce zawsze boleje nad biednymi, porzuconymi zwierzętami, które zostały pozostawione na tym świecie bez właścicieli, wsparcia i opieki. Są jak małe dzieci, nie są samodzielne, potrzebują wsparcia i opieki. Boli mnie to zwłaszcza wtedy, gdy widzę zaniedbanego psa lub kota na ulicy.
Jeden z takich bezpańskich kotów, zauważył nasz dywanik przy drzwiach. Nie widziałam wcześniej tego kota. Mieszkamy w prywatnym domu na przedmieściach. To nie jest wieś, tylko obrzeże małego miasteczka, gdzie mieszkają rodziny, które się wszystkie znają, lubią i szanują. Nasza rodzina jest duża, mieszkamy w jednym domu z moimi rodzicami, mężem i trzema córkami. Mamy już wystarczająco dużo zwierząt domowych, królika, rybki, żółwia i psa Azora.
Nasz psiak jest bardzo udomowiony, chodzimy z nim na smyczy poza posesję i od czasu do czasu wypuszczamy go na podwórko. To on pierwszy zauważył kota, który drzemał na dywaniku, przy tylnych drzwiach domu. Obudziło go szczekanie psa, ale wydawało się, że zwierzę nie ma siły, bo nawet nie próbowało wstać i uciekać.
Kiedy znaleźliśmy lokatora naszej wycieraczki, nie trzeba było długo czekać na decyzję o jego zatrzymaniu. Wierzę, że zwierzęta też mogą być przeznaczeniem. To, że kot się zgubił i trafił do nas, na pewno coś znaczy. Widocznie wybrał już swoich właścicieli, którzy mieszkają na naszym podwórku.
Dzieci są zachwycone nowym współlokatorem, podobnie jak kot swoim nowym domem. Rozgrzał się, zjadł, rozciągnął i już biega po domu flirtując z Azorem. Nie nadaliśmy mu jeszcze imienia, ale reaguje natychmiast na odgłosy wołania, tak jak pies i ignoruje typowe „kici, kici, kici”. Jest taki zabawny i niezwykły.